Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded, rejecting third-instance review of factual findings.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by participants E.G. and P.G. against the lower court's decision in an inheritance dispute. The appellants argued for obvious justification based on alleged procedural and substantive errors, but the court found their arguments amounted merely to a polemic with the second-instance ruling rather than a qualified legal violation. Consequently, the appeal was dismissed because it did not meet the statutory threshold for obvious justification or other grounds for acceptance.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is obviously justified only when, without deep analysis, it clearly indicates a qualified violation of law not subject to different interpretation, or when it constitutes a clear error in applying established legal interpretation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
I CSK 2585/25 POSTANOWIENIE 23 czerwca 2026 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Adam Doliwa na posiedzeniu niejawnym 23 czerwca 2026 r. w Warszawiew sprawie z wniosku B.K. i A.P.przy uczestnictwie C.A., T.A., K.A., E.G., P.G., B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. i miasta stołecznego W.o dział spadku,na skutek skargi kasacyjnej E.G. i P.G.od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawiez 27 lutego 2025 r., V Ca 1736/24, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. ustala, że każdy z uczestników ponosi koszty swojego udziału w sprawie w postępowaniu kasacyjnym. (P.H.)
UZASADNIENIE
Uczestnicy E.G. i P.G. wywiedli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z 27 lutego 2025 r., wydanego w sprawie z wniosku B.K. i A.P., przy udziale pozostałych uczestników: C.A., T.A., B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., miasta stołecznego W. i K.A., o dział spadku.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazali na jej oczywistą zasadność polegającą na błędach Sądu drugiej instancji w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.
Przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest jej oczywista zasadność, może dotyczyć jedynie przepisów prawa niepodlegających różnej wykładni i niepozostawiających sądowi swobody oceny. Chodzi przy tym o wykładnię w oczywisty, dostrzegalny już prima facie sposób sprzeczną z jednolitą i ugruntowaną wykładnią skonkretyzowanego przepisu, przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa (zob. m.in. postanowienia SN: z 21 maja 2025 r., I CSK 558/24; z 26 marca 2025 r., I CSK 3537/23; z 30 stycznia 2025 r., I CSK 3814/23; z 31 grudnia 2024 r., I CSK 1853/23; z 20 listopada 2024 r., I CSK 2892/23; z 14 września 2023 r., I CSK 518/23; z 27 lipca 2023 r., I CSK 5328/22).Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. nie została spełniona.
Uczestnicy pod pozorem oczywistej zasadności w istocie pytają o trafność stanowiska Sądu Okręgowego wyrażonego w związku z rozstrzygnięciem tej konkretnej sprawy. Przedstawili wyłącznie własne stanowisko, polemizując z niekorzystnym dla nich rozstrzygnięciem Sądu drugiej instancji.Podstawami skargi kasacyjnej nie mogą być objęte zarzuty błędnych ustaleń faktycznych i oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), więc nie można z odwołaniem się do nich kreować zagadnienia prawnego opartego na założeniu, że w rzeczywistości miał miejsce stan faktyczny inny, niż ustalony przez sądy obu instancji, czyli inny, niż stanowiący podstawę rozstrzygnięcia.Nie jest rzeczą Sądu Najwyższego ustalanie stanu faktycznego i dopuszczanie w sprawie nowych dowodów.
Skarżący błędnie traktują skargę kasacyjną jako trzecią instancję odwoławczą. Znamienne, że sądy obu instancji wyczerpująco i wnikliwie odniosły się do przeprowadzonych dowodów. Sądy szczegółowo ustaliły stan faktyczny, zgłoszenie roszczenia stwierdzenia zasiedzenia nieruchomości przez poszczególnych uczestników, a także stan prawny każdej nieruchomości. Nadto Sądy w sposób wyczerpujący ustaliły także posiadanie samoistne nieruchomości. Odniosły się szczegółowo do każdej z działek i wydanych aktów własności ziemi, jak również do kwestii zasiedzenia przez małżonków pozostających w ustroju małżeńskiej wspólności majątkowej.Podkreślenia wymaga, że wywody zawarte w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, sprowadzają się do polemiki z zaskarżonym orzeczeniem, nie zaś wykazania, że przy jego ferowaniu popełniono uchybienia w zakresie stosowania prawa, które miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom.Uzasadnienie wniosku stanowi w istocie próbę zaangażowania Sądu Najwyższego do kolejnej weryfikacji instancyjnej prawidłowości dokonania przez Sąd drugiej instancji ustaleń faktycznych i oceny prawnej w sprawie, co nie jest celem postępowania kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Sąd Najwyższy uznał, że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności w postaci nieważności postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 520 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. (P.H.)[a.ł]