Supreme Court dismisses appeal for violation of law due to failure to prove damage caused by the contested ruling.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the plaintiffs' appeal for violation of law against a final order rejecting their request for retrial. The plaintiffs argued that the order caused them irreparable harm by preventing them from recovering an illegally taken service apartment and forcing them into a precarious housing situation. The court rejected this claim because the plaintiffs failed to demonstrate that the alleged damage was a direct consequence of the contested ruling, noting the housing crisis existed prior to the decision.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.: An appeal for violation of law against a final judgment is inadmissible if the appellant fails to substantiate that the judgment caused them damage.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CNP 76/08
POSTANOWIENIE
Dnia 24 października 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Henryk Pietrzkowski
w sprawie ze skargi W. S. i M. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 9 listopada 2007r., sygn. akt IV Cz (…),
wydanego w sprawie ze skargi W. S. i M. S.
o wznowienie postępowania
w sprawie z powództwa W. S. i M. S.
przeciwko Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny "M.(…)" w W.
o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności na posiedzeniu niejawnym w Izbie
Cywilnej w dniu 24 października 2008 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 listopada 2007 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił zażalenie
skarżących - W. S. i M. S. od postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia 28 lutego
2007 r., w którym Sąd ten odrzucił skargę o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia 5 września 2006 r.
W związku z ww. postanowieniem W. S. i M. S. wnieśli o stwierdzenie jego
niezgodności z prawem w całości.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej
instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została
wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze przysługujących
stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Wymagania konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia określone zostały w przepisie art. 4245 § 1 k.p.c. Jednym z
nich jest wymienione w pkt 4 wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody,
spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. Wymóg ten obliguje
skarżącego do złożenia oświadczenia, że szkoda wystąpiła, jak również do wskazania
jej rodzaju i rozmiaru (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r.,
III CNP 4/05, Biul. SN 2005, nr 10, s. 14 oraz z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05,
niepubl.). Ponadto skarżący winien uprawdopodobnić wyrządzenie szkody, a więc ją
wykazać przy użyciu dowodów lub innych środków, niespełniających wymagań
wynikających z przepisów o postępowaniu dowodowym (art. 243 k.p.c.).
W przedmiotowej sprawie argumentacja skarżących nie spełnia ww. wymagań.
W skardze podniesiono, że „poprzez wydanie tego postanowienia powodowie
ponieśli szkodę w postaci braku możliwości odzyskania bezprawnie odebranego
mieszkania służącego zaspokojeniu ich potrzeb mieszkaniowych i zmusiło do
egzystowania trzech oddzielnych rodzin w niewykończonym domku jednorodzinnym.
Wydanie tego orzeczenia pozbawiło również skarżących argumentów i pozycji
przetargowej w zawieraniu umowy o realizację prawa do kwatery, w tym o wypłatę
ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery służbowej o powierzchni
73,5 m 2. W rezultacie powodowie zostali postawieni w przymusowym położeniu i
zmuszeni do zawarcia umowy, która jest wyjątkowo krzywdząca”.
Przytoczone argumenty wskazują, że sytuacja, w której znaleźli się skarżący, a
która ich zdaniem stanowi szkodę wywołaną zaskarżonym postanowieniem, została
ukształtowana już przed wydaniem skarżonego orzeczenia. W konsekwencji należy
stwierdzić, że skarżący nie wykazali, że podnoszona przez nich szkoda pozostaje w
związku z wydaniem kwestionowanego orzeczenia.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, która
nie czyni zadość wymaganiu wynikającemu z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., podlega
odrzuceniu a limine.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji (art. 424 8 § 1 w zw. z art. 4245 § 1
pkt 4 k.p.c.).