Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to failure to cite specific legal provision.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the plaintiff's appeal challenging a final labor court judgment regarding teacher remuneration. The plaintiff alleged violations of the Teachers' Statute but failed to explicitly identify the specific article of law considered inconsistent with the lower court's decision. The court ruled that citing substantive law grounds for the appeal does not satisfy the mandatory requirement to specify the exact legal provision violated.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4245 § 1 pkt 2, 3 k.p.c.; The appeal for invalidating a final judgment must separately and explicitly cite the specific legal provision with which the decision is inconsistent, distinct from merely stating the substantive grounds of the appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I BP 4/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa M. M.przeciwko Gimnazjum Publicznemu […]o wynagrodzenie za pracę,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 listopada 2014 r.,skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego -Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w O.z dnia 18 czerwca 2012 r., odrzuca skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 18 czerwca 2012 r. Sąd Okręgowy w O. w sprawie z powództwa M. M. przeciwko Gimnazjum Publicznemu […] o wynagrodzenie za pracę oddalił apelację powódki i nie obciążył jej kosztami postępowania odwoławczego. Powódka wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku, zarzucając naruszenie prawa materialnego: (-) art. 42 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (jednolity tekst: Dz.U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wymiar godzin dydaktycznych powódki (tzw. pensum dydaktyczne) od 1 września 2009 r. wynosił 21 godzin tygodniowo, podczas gdy w rzeczywistości wynosił 18 godzin; (-) art. 35 ust. 2 w związku z art. 42 ust. 2 pkt 3 Karty Nauczyciela przez niewłaściwe zastosowanie polegające na niezasądzeniu wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe, pomimo ich wystąpienia.Powódka wniosła o wydanie postanowienia stwierdzającego wydanie zaskarżonego wyroku z naruszeniem prawa i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Wskazała, że zaskarżenie wyroku w drodze innych środków zaskarżenia nie jest możliwe oraz że zaskarżonym orzeczeniem powódce została wyrządzona szkoda.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu. W art. 4245 k.p.c. określone zostały wymagania, którym powinna odpowiadać skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, przy czym w § 2 wskazano wymagania formalne przewidziane dla pisma procesowego, a w § 1 wymienione zostały wymagania istotne skargi. Wszystkie wymagania określone w art. 4245 § 1 pkt 1-6 są samoistne i niezależne, każde powinno być wyraźnie wyodrębnione i wypełnione, nie mogą zatem być ani nawzajem zastępowane, ani pomijane (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, LEX nr 1109453).
Powinny być one wypełnione w sposób kumulatywny, zgodnie z ich procesową funkcją. Do omawianych wymagań skargi zalicza się, między innymi, przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.) oraz wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.). Przepis wyraźnie odróżnia podstawy skargi (sprecyzowane w art. 4244 k.p.c.) od wskazania przepisu prawa, z którym orzeczenie jest niezgodne, i nie może budzić wątpliwości, że skarga musi zawierać każdy z tych elementów, przedstawiony odrębnie.Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wniesiona przez powódkę nie spełnia warunków z art. 4245 § 1 k.p.c., nie wskazuje bowiem przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.
Obowiązek wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne jest wymaganiem odrębnym od powinności przytoczenia w skardze jej podstaw oraz ich uzasadnienia. Wskazanie przez powódkę przepisów prawa materialnego, które naruszyć miał sąd, w ramach przytoczenia podstaw skargi, nie spełnia jednocześnie wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 7 sierpnia 2013 r., II CNP 32/13, LEX nr 1353429; z 9 października 2014 r., II CNP 23/14, LEX nr 1515368). Brak ten nie podlega uzupełnieniu.Z powyższych względów skarga podlega odrzuceniu przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.