Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with procedural requirements and failure to prove procedural damage.

Sygn. akt I BP 10/10

POSTANOWIENIE

Dnia 16 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński

w sprawie z powództwa K. W.

przeciwko B. Spółce Restrukturyzacji Kopalń Spółce z o. o. o podwyższenie renty

wyrównawczej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 lutego 2011 r.,

skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 20 maja 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 20 maja 2008 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy odrzucił

zażalenie K. W. w sprawie o podwyższenie renty wyrównawczej przeciwko Spółce

Restrukturyzacji Kopalń Sp. z o.o. w związku z odwołaniem od orzeczenia Sądu

Pracy w B. z dnia 13 marca 2008 r.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy wskazał, że zgodnie z art. 394 §

3 k.p.c. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma

procesowego oraz zawierać wskazanie skarżonego postanowienia i wniosek o jego

zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia ze wskazaniem

w miarę potrzeby nowych faktów i dowodów. Natomiast w myśl art. 397 § 2 k.p.c.

do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio

przepisy o postępowaniu apelacyjnym. Z kolei art. 370 1 k.p.c. stanowi o obowiązku

odrzucenia przez sąd apelacji sporządzonej przez adwokata nie spełniającej

wymagań określonych w art. 368 § 1 pkt 1-3 i 5 k.p.c., co w odniesieniu do

zażalenia oznacza niespełnienie wymagań wskazanego wyżej art. 394 § 3 k.p.c. W

niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji uzasadnił rzeczowo z jakich względów

odrzuca apelację powołując przepisy obowiązującego prawa. Natomiast złożone

zażalenie w żaden sposób nie spełniało wymogu „zwięzłego uzasadnienia".

Uzasadnienie ograniczone zostało do jednego zdania, tj.: „(...) nie jest słuszne

bowiem powódka prawidłowo opłaciła apelacje, a uzasadnienie postanowienia

odrzucającego apelacje w stanie prawnym występującym w przedmiotowej sprawie

jest niezrozumiałe”., które mogło być uznane jedynie za twierdzenie, a nie prawną

polemikę ze stanowiskiem jakie zajął Sąd pierwszej instancji. W zażaleniu brak

zatem w ogóle odniesienia do regulacji prawnych dotyczących spornej kwestii, stąd

nie sposób wywieść jakie są w tym przedmiocie argumenty skarżącej.

Powódka wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia

Sądu Okręgowego - Sądu Pracy z dnia 20 maja 2008 r., zaskarżając powyższe

postanowienie w całości. Powódka powołała naruszenia prawa procesowego – art.

394 § 3 k.p.c. przez jego błędne zastosowanie oraz art. 373 k.p.c. przez jego

zastosowanie. Wskazała ponadto art. 394 § 3 i 373 k.p.c. jako przepisy prawa, z

którymi

zaskarżone

postanowienie

jest

niezgodne.

Uprawdopodobniając

wyrządzenie szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego postanowienia

stwierdziła, że apelacja w przedmiotowej sprawie była oczywiście uzasadniona i

gdyby została rozstrzygnięta na korzyść powódki to otrzymywałaby ona w dalszym

ciągu rentę wyrównawczą od pozwanych BSRK Sp. z o. o. oraz KW S.A..

Wskazując, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, brak jest ustawowej podstawy do złożenia

skargi o wznowienie postępowania ponadto zaskarżone postanowienie nie

podlegało zaskarżeniu do Sądu Najwyższego, powódka wnosi o stwierdzenie, że

zaskarżone postanowienie jest niezgodne z art. 394 § 3 i 373 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wymagania konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia określa przepis art. 4245 § 1 k.p.c. Wśród wymagań

tych istnieje wymóg uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej

przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.). Jego

spełnienie polega na przedstawieniu wywodu przekonującego, że szkoda wystąpiła,

określeniu jej rodzaju i rozmiaru, czasu powstania oraz związku przyczynowego z

wydaniem

orzeczenia

niezgodnego

z

prawem

(por.

postanowienia

Sądu

Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006/1/16, z dnia 23

września 2005 r., III CNP 5/05, niepubl., z dnia 22 listopada 2005 r. I CNP 19/05,

niepubl., z dnia 27 kwietnia 2007 r., III CNP 24/07 niepubl.). Obowiązkiem

skarżącej jest ponadto uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, a więc wykazanie

jej przy użyciu dowodów lub innych środków niespełniających wymagań

wynikających z przepisów o postępowaniu dowodowym (art. 243 k.p.c.). Dla

spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. nie wystarczy, jak

w przypadku wniesionej skargi, stwierdzenie skarżącej, iż przez wydanie

zaskarżonego orzeczenia została jej wyrządzona szkoda oraz określenie zdarzenia

z którym wiąże on powstanie szkody. Ponadto brak jest podstaw do przesądzenia

ponad wszelką wątpliwość, że apelacja powódki zostałaby uwzględniona w całości

na jej korzyść. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że zaniedbania

pełnomocnika w postępowaniu apelacyjnym i zażaleniowym uniemożliwiły kontrolę

instancyjną.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 424 § 1 k.p.c.).