Legislator Case Law & Legislation
III CZ 61/12 AI generated

Supreme Court dismisses appeal on costs ruling, upholding the losing party's liability under the principle of outcome responsibility.

Case Number III CZ 61/12
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the lower court's decision to award litigation costs to the respondent. The appellant argued that the cost allocation violated procedural rules and failed to consider all evidence, claiming the proceedings were unsatisfactory. The court rejected these claims, affirming that the losing party must bear the costs as the primary rule, and that mere dissatisfaction with the judgment does not justify deviating from this principle.

Legislator headnote

AI generated

Art. 98 k.p.c.; Art. 365 §1 k.p.c.: The losing party in a civil proceeding is generally liable for the opponent's litigation costs, and a party's mere dissatisfaction with the judgment does not constitute a valid ground for departing from this rule.

Keywords

AI generated
litigation costs outcome responsibility binding precedent civil procedure appeal dismissal legal representation fees court binding force

Cited Legislation

AI generated
Art. 175 ust. 1 Konstytucji
Zgodnie z art. 175 ust. 1 Konstytucji, wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe.
Art. 365 §1 k.p.c.
Art. 365 §1 k.p.c. stanowi, że orzeczenia prawomocne wiążą nie tylko strony i sąd który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby.
Art. 98 k.p.c.
W zażaleniu na orzeczenie o kosztach postępowania apelacyjnego, powód zarzucał naruszenie art. 98 k.p.c. i paragrafu 6 pkt 5 w związku z paragrafem 2 ust.
Art. 398 §14 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 39814 k.p.c.
Art. 394 §3 k.p.c.
w związku z art. 3941 §3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
art. 98 k.p.c
W zażaleniu na orzeczenie o kosztach postępowania apelacyjnego, powód zarzucał naruszenie art. 98 k.p.c.
art. 175 ust. 1 Konstytucji
Zgodnie z art. 175 ust. 1 Konstytucji, wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe.
Art. 365 §1 k.p.c
art. 39814 k.p.c
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 39814 k.p.c.
art. 3941 §3 k.p.c
w związku z art. 3941 §3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III CZ 61/12 POSTANOWIENIE Dnia 8 sierpnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący) SSN Maria Szulc SSA Andrzej Niedużak (sprawozdawca) w sprawie z powództwa A. R. przeciwko W.G. o zniesienie służebności, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 sierpnia 2012 r., zażalenia powoda na postanowienie o kosztach zawarte w wyroku Sądu Okręgowego z dnia 15 marca 2012 r., oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 15 marca 2012 r. oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego oddalającego żądanie zniesienia służebności i zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

W zażaleniu na orzeczenie o kosztach postępowania apelacyjnego, powód zarzucał naruszenie art. 98 k.p.c. i paragrafu 6 pkt 5 w związku z paragrafem 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w obciążeniu powoda kosztami zastępstwa procesowego. Wnioski zażalenia zmierzały do zmiany zaskarżonego postanowienia i oddalenia wniosku pozwanego o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Z uzasadnienia zażalenia wynika, że powód nie akceptuje zaskarżonego postanowienia co do zasady, bowiem proces prowadzony był w sposób niesatysfakcjonujący, bez uwzględnienia wszystkich oferowanych dowodów. Wydane wyroki powód ocenia jako wadliwe.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 175 ust. 1 Konstytucji, wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Wyroki sądowe mają moc wiążącą. Z tego związania wynika konieczność uwzględnienia faktu istnienia konkretnego orzeczenia regulującego konkretną sprawę. Art. 365 §1 k.p.c. stanowi, że orzeczenia prawomocne wiążą nie tylko strony i sąd który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby.

W konsekwencji 3 wszystkie wymienione podmioty musza się liczyć z wydanym orzeczeniem, nie mogą go zmienić ani zignorować. Podstawową zasadą rozstrzygnięcia o kosztach procesu, jest wyrażona w art. 98 k.p.c. zasada odpowiedzialności za wynik sprawy. Oznacza ona, że strona przegrywająca sprawę zwraca na żądanie przeciwnika koszty procesu. Do kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw i celowej obrony strony reprezentowanej przez adwokata (lub radcę prawnego), należy wynagrodzenie tego pełnomocnika w wysokości określonej stawkami opłat uregulowanych w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2012 r., V CZ 146/11 – niepubl., z dnia 8 marca 2012 r., III CZ 11/12 – niepubl., z dnia 26 stycznia 2012 r., III CZ 79/11 – niepubl.).

Odstąpienie od zasad orzekania o kosztach procesu określonych w art. 98 k.p.c. jest możliwe, jednak zależy od wystąpienia okoliczności to odstępstwo uzasadniających. Nie należy do nich brak akceptacji wyroku przez stronę przegrywającą (por. przykładowo postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2011 r., II PZ 10/11 – niepubl.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 §3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.