Supreme Court dismisses cassation appeal regarding costs ruling as not subject to independent cassation review under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a lower court's decision rejecting the appeal on costs. The appellant argued that the costs ruling should be independently reviewable via cassation, citing constitutional rights and procedural errors. The court held that cost rulings are accessory to the main judgment and fall outside the closed list of matters subject to independent cassation under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3981 § 1 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c. Independent cassation appeals against cost rulings are inadmissible as such rulings are accessory to the main judgment and excluded from the closed list of cassation-eligible matters.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CZ 46/12 POSTANOWIENIE Dnia 20 lipca 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący) SSN Anna Owczarek (sprawozdawca) SSN Katarzyna Tyczka – Rote w sprawie ze powództwa D. K. przeciwko I. K. o uznanie czynności za bezskuteczną po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lipca 2012 r. zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 11 stycznia 2012 r., oddala zażalenie. Uzasadnienie 2 Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 11 stycznia 2012 r. odrzucił skargę kasacyjną pozwanej zaskarżającą postanowienie o kosztach postępowania, zamieszczone w wyroku sądu drugiej instancji z dnia 28 września 2011 r., w części dotyczącej rozstrzygnięcia o kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego (pkt I.2, I.3) oraz postępowania odwoławczego (pkt II) – jako niedopuszczalną.
Pozwana wniosła zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając naruszenie przepisu art. 3981 k.p.c. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że od rozstrzygnięcia o kosztach nie przysługuje skarga kasacyjna. Pozwana zarzuciła ponadto naruszenie art. 3 i art. 45 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa kontroli orzeczeń Sądu drugiej instancji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania zażaleniowego. Sąd Najwyższy zważył: Zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c. od wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończącego postępowanie w sprawie strona może wnieść skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Zamknięty katalog spraw wskazany w powyższym przepisie nie obejmuje postanowień rozstrzygających o kosztach postępowania, stąd też samodzielna skarga kasacyjna w tym przedmiocie nie przysługuje. Postanowienie o kosztach postępowania, zawarte w wyroku, ma charakter akcesoryjny. Podlega ono kontroli kasacyjnej tylko wówczas, gdy skarga kasacyjna od tego orzeczenia zostanie uwzględniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 1998 r., I CKN 454/97, nie publ., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt III CSK 296/10, niepubl.).
Podkreślić ponadto należy, że zasada dwuinstancyjności postępowania i ograniczonego dostępu do nadzwyczajnego postępowania odwoławczego, toczącego się przed ustrojowo odrębnym Sądem Najwyższym, jest akceptowana zarówno w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego jak i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Przyjmuje się, że prawo do sądu nie obejmuje prawa do wniesienia nadzwyczajnego środka odwoławczego w postaci skargi kasacyjnej w postępowaniu cywilnym, stąd wyłączenie określonych spraw spod kontroli kasacyjnej ze względów przedmiotowych lub z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia nie narusza tego prawa.
W polskim systemie prawnym ustawodawca zastrzegł skargę kasacyjną 3 tylko do przypadków gdy jest to uzasadnione potrzebą rozwoju prawa, ujednolicenia wykładni przepisów czy też wyjaśnienia kwestii prawnych o znaczeniu ogólnym (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 października 2004 r., SK 23/02, OTK-A 2004/9/89, postanowienia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 sierpnia 2001 r., Ts 58/01, OTK 2001, poz. 207; z dnia 5 listopada 2001 r., Ts 95/01 OTK 2002, nr 1, poz. 74; z dnia 29 listopada 2001 r., Ts 82/01, OTK 2001, nr 8, poz. 303 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 sierpnia 2011 r., IV CZ 38/11, nie publ., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2009 r., II CZ 102/08, nie publ.).
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c. orzekł jak w postanowieniu. es