Supreme Court dismisses appeal for eviction judgment as it fails to meet strict admissibility requirements under Polish civil procedure law.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's complaint challenging a final eviction judgment rendered by the District Court. The appellant, represented by an unpaid professional lawyer, argued the lower court's decision violated legal principles but failed to demonstrate a specific ground for admissibility or prove actual damage. The court ruled that merely filing an unremunerated objection does not constitute an exceptional circumstance warranting review, and the complaint lacked the required legal basis and evidence of harm.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 4248 § 1, 2 k.p.c.: A complaint for violation of law is admissible only in exceptional cases involving fundamental procedural violations or constitutional freedoms, and mere failure to pay for a lawyer's objection does not qualify as such an exception.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CNP 92/10 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Henryk Pietrzkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 stycznia 2011 r., skargi J. W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku zaocznego Sądu Rejonowego z dnia 24 lipca 2009 r., wydanego w sprawie z powództwa H. W. przeciwko J. W. o eksmisję, odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Skarga pozwanej J. W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku zaocznego Sądu Rejonowego z dnia 24 lipca 2009 r. podlegała odrzuceniu z następujących przyczyn.
Prawomocne orzeczenie sądu pierwszej instancji może być zaskarżone skargą o stwierdzenie jego niezgodności z prawem jedynie w wyjątkowym wypadku, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela (art. 4241 § 2 k.p.c.). Pojęcie „wyjątkowego wypadku" dotyczy zarówno przyczyn niezgodności z orzeczenia z prawem, jak i przyczyn, dla których strona postępowania sądowego nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych do zaskarżenia orzeczenia (postanowienie SN z dnia z dnia 29 listopada 2006 r., II CNP 85/06, nie publ.).
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżąca powinna wykazać w skardze występowanie wyjątkowego wypadku, czyniącego skargę dopuszczalną. Wymaganie to nie zostało spełnione. Nie stanowi bowiem wyjątkowego wypadku wniesienie przez profesjonalnego pełnomocnika nieopłaconego sprzeciwu od wyroku zaocznego i jego w związku z tym odrzucenie. Skarga nie spełnia również wymagań wskazanych w art. 4245 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. Skarżąca nie wskazała podstaw, na których opiera skargę oraz nie uprawdopodobniła wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie zaskarżonego orzeczenia.
Z przytoczonych względów, na podstawie art. 4248 § 1 i 2 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.