Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven damage and admissibility issues.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal to declare a final judgment inconsistent with the law. The plaintiff argued that the lower court's fact-finding and evidence evaluation violated material law and exceeded the bounds of free evidence assessment. The court rejected the appeal because the plaintiff failed to substantiate the required proof of damage caused by the judgment and improperly challenged factual determinations and evidence evaluation, which are inadmissible grounds for such an appeal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4244 ust. 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 233 k.c. An appeal for invalidating a final judgment is inadmissible if it challenges factual findings or evidence evaluation, and the appellant must substantiate the likelihood of damage caused by the judgment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CNP 57/10 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Tadeusz Ereciński w sprawie ze skargi B. A. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt III Ca (…), w sprawie z powództwa B. A. przeciwko A. A. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 listopada 2010 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie Powódka wnosiła o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 listopada 2009 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem; niezbędne jest również uwiarygodnienie tego oświadczenia przez powołanie i 2 przedstawienie dowodów lub co najmniej ich surogatów (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, nie publ., z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ., z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 55/06, nie publ. i z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06, nie publ.).
Skarżąca tego obowiązku nie spełniła. Wskazała jedynie, że kwota 6 000 zł stanowi „WPS” oraz stwierdziła, że „treść prawomocnych orzeczeń sądowych naraża B. A. na niepowetowaną stratę finansową polegającą na odmowie zaspokojenia jej roszczenia względem A. A. zgodnie z treścią powołanych wyroków”. Skarga jest też niedopuszczalna z innych powodów. Zgodnie z art. 4244 zdanie drugie k.p.c. podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.
Skarżąca wprawdzie zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego ale z uzasadnienia skargi wynika, że faktycznie kwestionuje dokonane przez Sąd ustalenia i ocenę dowodów. Podnosi np. że dokonana przez Sąd „ocena dowodowa jest sprzeczna z materiałem dowodowym zawartym w aktach sprawy oraz przekracza zasady swobodnej oceny dowodów wynikającą z treści art. 233 k.c.”, twierdzi też że trudno podzielić osąd Sądu Okręgowego, dotyczący oceny wiarygodności twierdzenia pozwanego co do ustalenia miejsca zatrudnienia męża powódki.
Zgodnie z art. 4248 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu niejawnym m.in. skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.