Supreme Court dismisses appeal on renewal of proceedings due to missed five-year statutory deadline. The court rejects arguments regarding lack of legal capacity or improper representation. The appeal is inadmissible because the renewal request was filed after the expiration of the five-year limitation period. The court held that the appeal must be filed within the prescribed time limit. The court ruled that the appeal was inadmissible due to the expiration of the five-year limitation period. The court dismissed the appeal because the renewal request was filed after the expiration of the five-year limitation period. The court held that the appeal was inadmissible due to the expiration of the five-year limitation period. The court dismissed the appeal because the renewal request was filed after the expiration of the five-year limitation period.

Sygn. akt V CZ 39/10 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący) SSN Irena Gromska-Szuster SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca) w sprawie ze skargi Fundacji „C.(...)” w J. w likwidacji o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta J. przeciwko Fundacji „C.(...)” w J. w likwidacji o zapłatę, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 11 grudnia 2002 r., sygn. akt I ACa (…) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 czerwca 2010 r., zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 22 lutego 2010 r., sygn. akt I ACa (…), oddala zażalenie i zasądza od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa 2.700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 22 lutego 2010 r. odrzucił skargę pozwanej Fundacji „C.(...)” o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym 2 wyrokiem tego Sądu z dnia 11 grudnia 2002 r., oddalającym jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego w J. z dnia 9 lipca 2002 r., uwzględniającego powództwo Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta Miasta J. o zapłatę należności z tytuły użytkowania wieczystego, jako wniesioną po upływie przepisanego terminu (art. 410 § 1 k.p.c.). Sąd Apelacyjny stwierdził, że skarga została wniesiona 15 stycznia 2010 r., a więc po upływie pięcioletniego terminu liczonego od uprawomocnienia się zaskarżonego wyroku, przy czym nie została ona oparta ani na podstawie pobawienia skarżącej możności działania, ani na podstawie związanej z jej nienależytą reprezentacją (art. 408 k.p.c.).

W zażaleniu na powyższe postanowienie pozwana wniosła o jego uchylenie, podnosząc zarzuty naruszenia art. 328 § 2 w związku z art. 361 k.p.c. oraz art. 5 k.c. przez pominięcie - jako okoliczności uzasadniającej wznowienie postępowania - konieczności wyeliminowania z obrotu wyroku rażąco naruszającego prawo, a także art. 401 pkt 2 w związku z art. 408 k.p.c. przez nieuwzględnienie faktu, że w postępowaniu objętym skargą pozwana nie była należycie reprezentowana.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi o wznowienie postępowania sąd ma obowiązek skontrolować, czy spełnione zostały konieczne warunki umożliwiające przeprowadzenie takiej oceny. Jednym z takich warunków jest wniesienie skargi w przepisanym terminie. Na tym wstępnym etapie postępowania, przewidzianym w art. 410 k.p.c., sąd nie ocenia zasadności skargi ani trafności powołanej w niej podstawy. Zgodnie z art. 407 § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy, przy czym termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

Skarga nie może być jednak skutecznie wniesiona po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się wyroku, z wyjątkiem wypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana (art. 408 k.p.c.). Skarżąca w skardze o wznowienie postępowania powołała się na wyrok Sądu Rejonowego w J. z dnia 14 grudnia 2009 r., który – w jej ocenie – zaświadcza, że w 3 okresie objętym zaskarżonym wyrokiem nie była użytkownikiem wieczystym. Tak sformułowana podstawa wznowienia postępowania odpowiada formalnie podstawie określanej w art. 403 § 2 k.p.c. Stwierdzenie to ma kluczowe znaczenie dla oceny podniesionych w zażaleniu zarzutów.

Dokonując badania zachowania terminu do wniesienia skargi - w ramach jej wstępnego badania – sąd ocenia spełnienia tego warunku wyłącznie przez pryzmat wskazanej w skardze podstawy wznowienia. Termin do wniesienia skargi uregulowany został bowiem w ścisłym powiązaniu z podstawą wznowienia, zaś sąd wznowieniowy jest – jak to wynika z art. 412 § 1 k.p.c. - związany granicami podstaw wznowienia i nie może brać pod uwagę podstaw nie wskazanych w skardze (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2005 r. I CZ 138/05, niepubl.).

Sąd Apelacyjny, badając zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, nie był zatem władny rozważyć, czy skarżąca była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Nie mógł też – z uwagi na wskazany wyżej ściśle określony zakres wstępnego badania skargi - dokonać oceny zaskarżonego wyroku z punktu widzenia jego zgodności z prawem i zasadami współżycia społecznego. Trzeba przy tym podkreślić, że wadliwość orzeczenia wynikająca z obrazy prawa materialnego nie może być kwalifikowana jako ustawowa podstawa wznowienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2007 r., V CZ 25/27, niepubl.).

Podniesione w zażaleniu zarzuty, oparte na odmiennym założeniu, nie mogły więc wywrzeć zamierzonego skutku. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. art. 3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.