Supreme Court dismisses retrial claim where Supreme Court precedents contradicting lower court material law interpretation do not constitute statutory retrial grounds.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the applicant's request for a retrial, ruling that conflicting interpretations of Article 26 § 4 of the Companies Act by the Supreme Court itself do not meet the statutory requirements for retrial under the Code of Civil Procedure. The applicant argued that the lower court erred in applying the law regarding property rights transfer upon company transformation, citing specific Supreme Court decisions as proof of error. The court held that such citations are merely legal arguments and do not constitute the factual or legal grounds for retrial defined in the relevant articles of the Code of Civil Procedure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 403 § 2, 3 k.p.c.; Art. 26 § 4 k.s.h.: Citations of Supreme Court decisions establishing a different interpretation of material law do not constitute statutory grounds for retrial under Art. 403 § 2 and 3 k.p.c. as they are not factual circumstances or evidence, nor do they relate to the legal relationship adjudicated in the final judgment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 25/07 POSTANOWIENIE Dnia 4 kwietnia 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący) SSN Gerard Bieniek SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca) w sprawie ze skargi E. W. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa E. W., K. W. i S. W. przeciwko Powszechnej Kasie Oszczędności […] o zapłatę, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 8 września 2005 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 kwietnia 2007 r., zażalenia skarżącego E. W. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 29 grudnia 2006 r., oddala zażalenie oraz wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie Sąd Apelacyjny zaskarżonym postanowieniem odrzucił - opartą na przepisach art. 403 § 2 i 3 k.p.c. - skargę E. W. o wznowienie postępowania 2 zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z 8 września 2005 r. oddalającym apelację od wyroku Sądu Okręgowego w W. z 27 stycznia 2005 r. Tym ostatnim orzeczeniem oddalone zostało powództwo E. W., K. W. i S. W. przeciwko Powszechnej Kasie Oszczędności […] o zapłatę odszkodowania za straty spowodowane sprzedażą - wskutek działania pełnomocnika pozwanej zasiadającego w radzie wierzycieli - mienia prywatnego powodów, jako wchodzącego w skład masy upadłości „A." E. W. i S-ka Spółki Jawnej w C.
Sąd Apelacyjny wskazał, że dokonanie przez Sąd Najwyższy w sprawach zakończonych postanowieniami z: 26 kwietnia 2004 r., V CSK 159/05 (nie publ.), 23 czerwca 2004 r., V CZ 53/04 (nie publ.) i z 8 lipca 2003 r., IV CK 13/03 (nie publ.) odmiennej wykładni art. 26 § 4 k.s.h. (w brzmieniu obowiązującym w dniu 6 kwietnia 2001 r.) od zaprezentowanej w sprawie, której dotyczy skarga, nie stanowi - wbrew twierdzeniom skarżącego -ustawowej podstawy wznowienia postępowania. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę przez uwzględnienie skargi o wznowienie postępowania, kwestionując ocenę przytoczonych w niej podstaw wznowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Domagając się wznowienia postępowania skarżący podniósł, że w prawomocnie zakończonym procesie odszkodowawczym sądy orzekające uznały, iż przekształcenie spółki cywilnej „A." w spółkę jawną na podstawie art. 26 § 4 k.s.h. (w brzmieniu obowiązującym w dniu 6 kwietnia 2001 r.) spowodowało przejście z mocy prawa na nowo utworzoną spółkę prawa własności nieruchomości przysługującego wspólnikom spółki cywilnej. Tymczasem w sprawie o wpis w księdze wieczystej prawa własności nieruchomości na rzecz spółki jawnej „A." (wywodzonego z powyższego przekształcenia) Sąd Najwyższy dokonał odmiennej wykładni powołanego wyżej przepisu (postanowienie z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CSK 159/05).
Prawidłowo zatem Sąd Apelacyjny uznał, że w istocie skarżący oparł skargę na zarzucie naruszenia - w zakończonym postępowaniu – prawa materialnego (art. 26 § 4 k.s.h.). W konsekwencji trafnie ocenił, że wadliwość 3 orzeczenia wynikająca z obrazy prawa materialnego nie może być kwalifikowana jako ustawowa podstawa wznowienia postępowania. Orzeczenia Sądu Najwyższego powołane przez skarżącego w celu wykazania słuszności swego poglądu prawnego nie są okolicznościami faktycznymi lub dowodami, o których mowa w art. 403 § 2 k.p.c. Nie dotyczą też one stosunku prawnego, który był przedmiotem rozstrzygnięcia w prawomocnie zakończonym postępowaniu (art. 403 § 3 k.p.c.).
Sąd Najwyższy z przytoczonych względów orzekł, jak w sentencji (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. Oddalając wniosek pozwanego o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania zażaleniowego miał na względzie fakt, iż zawierająca ten wniosek odpowiedź na zażalenie wniesiona została po upływie terminu określonego w art. 3951 zdanie drugie k.p.c. jc