Supreme Court dismisses appeal against dismissal of cassation appeal regarding return of claim order.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against the appellate court's decision rejecting the cassation complaint. The appellant argued that the lower court incorrectly limited cassation jurisdiction to only final judgments or orders dismissing the claim, excluding orders dismissing cassation appeals themselves. The court ruled that such dismissal orders do not conclude the proceedings and therefore fall outside the scope of cassation review under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3981 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only against final judgments or orders of the court of second instance dismissing the claim or terminating the proceedings; an order dismissing a cassation appeal does not conclude the proceedings and is not subject to cassation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 64/09 POSTANOWIENIE Dnia 22 stycznia 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący) SSN Józef Frąckowiak SSN Barbara Myszka (sprawozdawca) w sprawie z powództwa Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych przeciwko A. K. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 stycznia 2010 r., zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt I ACz (…), oddala zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 14 maja 2009 r.
Sąd Apelacyjny odrzucił – jako niedopuszczalną – skargę kasacyjną powoda od postanowienia tego Sądu z dnia 26 marca 2009 r. oddalającego zażalenie na zarządzenie przewodniczącego o zwrocie pozwu. Stwierdził, że, zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna przysługuje tylko od postanowienia sądu drugiej instancji w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania (art. 3986 § 2 k.p.c.). W zażaleniu na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną powód zarzucił, że Sąd Okręgowy zastosował literalne brzmienie art. 3981 § 1 k.p.c. i ograniczył dopuszczalność zaskarżenia skargą kasacyjną postanowień o najdalej idących skutkach procesowych, które zamykają drogę do wydania merytorycznego orzeczenia.
Zwrot 2 pozwu, zdaniem żalącego, również zamyka drogę do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, dlatego należy przyjąć, że – tak jak postanowienie w przedmiocie „odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania” – podlega kontroli kasacyjnej. W konkluzji żalący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jak wynika z art. 3981 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna przysługuje jedynie od orzeczeń wskazanych w tym przepisie. Są nimi wydane przez sąd drugiej instancji prawomocne wyroki lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończące postępowanie w sprawie. Wbrew odmiennym zapatrywaniom żalącego, postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na zarządzenie przewodniczącego o zwrocie pozwu nie należy do tej kategorii orzeczeń. Kwestia dopuszczalności skargi kasacyjnej od postanowień sądu drugiej instancji oddalających zażalenie na zarządzenie przewodniczącego o zwrocie pozwu była już niejednokrotnie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego zarówno pod rządem art. 3981 § 1 k.p.c., jak i w okresie wcześniejszym, pod rządem art. 392 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy konsekwentnie przyjmował, że od postanowienia sądu drugiej instancji oddalającego zażalenie na zarządzenie przewodniczącego o zwrocie pozwu skarga kasacyjna (kasacja) nie przysługuje, postanowienie to bowiem nie kończy postępowania w sprawie, a jedynie stanowi zamknięcie etapu sprawdzania warunków formalnych pisma inicjującego postępowanie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 1998 r., I CZ 207/97, nie publ., z dnia 8 listopada 1999 r., II CZ 128/99, nie publ., z dnia 5 lipca 2002 r., III CZ 61/02, nie publ., z dnia 7 listopada 2006 r., I CZ 58/06, nie publ. i z dnia 28 czerwca 2007 r., IV CZ 42/07, niepubl.).
Stanowisko Sądu Najwyższego w tej kwestii można już uznać za utrwalone. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. postanowił, jak w sentencji.