Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with mandatory statutory requirements for legal challenge. The appeal was rejected due to missing essential elements. The court ruled that the appeal lacked required statutory components. The decision emphasizes strict adherence to procedural rules. The outcome was a dismissal of the appeal. The case highlights the importance of procedural compliance. The court found the appeal fundamentally flawed. The ruling reinforces the necessity of following legal procedures. The decision stands as a clear example of procedural failure.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint for non-compliance with the law regarding a final judgment. The appellant failed to meet mandatory requirements under Article 4245 of the Civil Procedure Code, including identifying the contested judgment and proving irreparable harm. The court ruled that missing any of these cumulative elements constitutes a fatal defect, rendering the appeal inadmissible ab initio.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A complaint for non-compliance with the law must cumulatively satisfy all statutory requirements, and failure to do so results in immediate dismissal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III CNP 22/09 POSTANOWIENIE Dnia 25 sierpnia 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa Agencji Rozwoju Miasta S.A. przeciwko G.Ś. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 sierpnia 2009 r., na skutek skargi pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 23 lutego 2007 r., sygn. akt [...], odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 23 lutego 2007 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację pozwanej G.Ś. od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 17 listopada 2006 r. Pozwana G.Ś. zaskarżyła wyrok Sądu Apelacyjnego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, a także przytoczenie podstaw oraz ich uzasadnienie, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Wszystkie te wymagania powinny być spełnione w sposób kumulatywny, mają one bowiem charakter konstrukcyjny, a skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. Tymczasem pozwana nie przedstawiła w skardze żadnego z wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 pkt 1-6 k.p.c., albo nie uczyniła tego w sposób należyty i zgodny z utrwaloną wykładnią tego przepisu, co skutkuje odrzuceniem tej skargi (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, niepubl, z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 26/06, niepubl., z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140, z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 15/05, niepubl.).
Istotnym brakiem skargi jest także złożenie przez skarżącą wniosku „o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego”, którego konstrukcja skargi nie przewiduje (art. 4245 § 1 k.p.c.). Należy podkreślić, że skarga o stwierdzenie niezgodności 3 z prawem prawomocnego orzeczenia – co wynika już z jej normatywnej nazwy – nie może zmierzać do uchylenia, albo zmiany zaskarżonego orzeczenia, lecz jedynie do stwierdzenie jego zgodności (niezgodności) z prawem (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 2007 r., I CNP 13/07, niepubl., i z dnia 27 października 2005 r., V CNP 28/05, niepubl.) Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).