Supreme Court dismissed appeal for lack of proven actual damage under Civil Procedure Code.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the interlocutory appeal challenging a final judgment regarding property rights. The appellant argued that the lower court's decision would have resulted in a higher property value if the building ownership right had been recognized instead of the leasehold right. The court rejected this claim because the alleged loss was merely hypothetical and contingent on a future sale, rather than an actual, proven damage existing at the time of filing. Consequently, the appeal was inadmissible as it failed to meet the statutory requirement of demonstrating concrete harm caused by the contested ruling.
Legislator headnote
AI generatedart. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for a ruling on the unconstitutionality of a final judgment is inadmissible if the appellant fails to substantiate the existence of actual damage caused by the judgment at the time of filing, as mere potential future loss does not satisfy the requirement of proven harm.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CNP 224/07 POSTANOWIENIE Dnia 21 lutego 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Tadeusz Ereciński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 lutego 2008 r., skargi E. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 czerwca 2006 r., sygn. akt VII Ca (…), wydanego w sprawie z powództwa J. K. przeciwko Wspólnocie Lokalowej Centrum Handlowo - Usługowemu „B.(...)” w K. przy ul. R. przy udziale interwenienta ubocznego E. B. o ustalenie, odrzuca skargę. Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2006 r. Sąd Okręgowy w K. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w K. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia interwenientka uboczna zarzuciła naruszenie art. 25 ust. 1, art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali i wnosiła o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na przedstawieniu 2 wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, nie publ., z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ.).
Skarżąca wywodzi szkodę z faktu, że gdyby nie zaskarżone orzeczenie „nieruchomość budynkowa miałaby wartość wyższą niż własność lokalu nr (…). Inna jest bowiem wartość rynkowa nieruchomości lokalowej, z którą związany jest udział w prawie wieczystego użytkowania, a inna zdecydowanie wyższa, wartość nieruchomości budynkowej związana z prawem użytkowania wieczystego”. Tak określona szkoda jest szkodą ewentualną, mogącą wystąpić w przyszłości, jeżeli skarżąca sprzedając swoją nieruchomość uzyska cenę niższą niż gdyby zapadło orzeczenie innej treści.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest istnienie szkody w chwili wnoszenia skargi, a nie możliwość wystąpienia szkody w przyszłości (por. np. postanowienia z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 110, z dnia 21 grudnia 2006 r., III CNP 57/06, nie publ.). Zgodnie z art. 4248 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu niejawnym m.in. skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.