Supreme Court allows appeal against dismissal for formal defect due to unclear court reference in appeal document.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court overturned the District Court's dismissal of an appeal, which had been rejected for failing to clearly identify the issuing court. The appellant argued the appeal was not defective because it contained no errors hindering the proceedings, while the District Court focused on a literal interpretation of the citation requirement. The Court ruled that the statutory provision should not be applied so strictly that it deprives parties of their right to judicial review, emphasizing that the appeal sufficiently identified the court without needing redundant phrasing.
Legislator headnote
AI generatedArt. 368 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 398 § 1 k.p.c.: An appeal is admissible if it allows for the unambiguous identification of the court that issued the challenged decision, without requiring the repetition of obvious formulations.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CZ 127/06 POSTANOWIENIE Dnia 10 stycznia 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący) SSN Marian Kocon (sprawozdawca) SSN Iwona Koper w sprawie z wniosku H. . przy uczestnictwie Miasta W. i in. , o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 stycznia 2007 r., zażalenia uczestnika postępowania Miasta W. na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 18 września 2006 r., uchyla zaskarżone postanowienie. 2 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 września 2006 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił apelację uczestnika Miasta W. z powodu niespełnienia wymagań określonych w art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c. W zażaleniu wnioskodawca wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając, że nie było podstaw do odrzucenia apelacji, bowiem nie zawierała ona braków uniemożliwiających nadanie sprawie prawidłowego biegu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W apelacji uczestnika, sporządzonej przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wskazano, iż zaskarżeniu podlega „postanowienie z dnia 11 kwietnia 2006 roku, sygn. Akt XVI Ns …/04, w całości”. Ponadto należy zauważyć, że w komparycji pisma wymieniony został sąd, który wydał skarżone orzeczenie przez wskazanie sądu, za pośrednictwem którego apelacja została złożona. Należy stwierdzić, że przepis art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c. nie może być rozumiany jako powodujący konieczność powtarzania oczywistych sformułowań.
Jeżeli więc określenia zawarte w apelacji pozwalają na ustalenie, w sposób nie budzący wątpliwości, jaki sąd wydał skarżone orzeczenie, nie można przywiązywać nadmiernej wagi do użytego sformułowania. Należy uznać, że apelacja odpowiada wymaganiom art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c. Przywiązywanie do powyższego braku tak daleko idących skutków, jak uczynił to Sąd Okręgowy, nie pozostaje w zgodzie z ideą racjonalnego ustawodawcy, który tworzy przepisy postępowania po to, aby ułatwić stronom i sądowi rozpoznającemu sprawę, jej rozstrzygnięcie, a nie po to, aby przy pomocy tych przepisów pozbawiać stronę jednego z najważniejszych jej uprawnień jakim jest możliwość skorzystania z kontroli instancyjnej, przez wykładnię ściśle literalną tych przepisów, oderwaną od celu jakiemu mają one służyć (por. postanowienie SN z dnia 5 sierpnia 2005 r., II CZ 68/05, niepubl.).
W tych okolicznościach Sąd Najwyższy uznał, że zażalenie zasługiwało na uwzględnienie i orzekł jak w sentencji (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.). jz