Social security appeal dismissed due to insufficient evidence; case remanded for full fact-finding on business interruption.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the social security appeal and remanded the case to the District Court for a new trial. The appellant argued that a documented fire justified a break in business operations, while the insurer contended the evidence was insufficient to prove non-liability. The court ruled that the first-instance judgment was premature because the material evidence regarding the business interruption and insurance status was incomplete and unverified.
Legislator headnote
AI generatedArt. 233 § 1 k.p.c.; Art. 386 § 4 k.p.c.: A judgment must be set aside if the court fails to fully evaluate the material facts necessary for applying substantive law, requiring remand for complete evidence collection.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III AUa 795/12
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2012 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Hanna Hańczewska-Pawłowska Sędziowie: SSA Ewa Cyran (spr.) del. SSO Wiesława Stachowiak Protokolant: st.sekr.sądowy Agnieszka Perkowicz po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2012 r. w Poznaniu sprawy z odwołania S. Ł. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. o zaległe składki na skutek apelacji odwołującego S. Ł. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII U 916/11 1. uchyla zaskarżony wyrok w punkcie I i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu – Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu do ponownego rozpoznania;
2. przyznaje od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Poznaniu), na rzecz adwokata K. W. wynagrodzenie w kwocie 120 zł powiększone o wartość podatku VAT z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w instancji odwoławczej.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu wyrokiem z dnia 25.04.2012r. oddalił odwołanie S. Ł. od decyzji ZUS Oddział wO. z dnia 12.07.2011r. określającej wysokość należności z tytułu składek w łącznej kwocie 32.320,10 zł z odsetkami i kosztami upomnienia w tym na: - ubezpieczenie społeczne za okres 08/2001, od10/2001 do 11/2002, od 01/2003 do 09/2003 należność główna 11.789,07zł -ubezpieczenie zdrowotne za okres od 11/2001 do 03/2002, od 05/2002 do 11/2002, od 01/2003 do 10/2003, 10/2004 należność główna 2.548,60 zł -Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od 10/2001 do 09/2003 należność główna 847,03 zł oraz przyznał od Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Poznaniu na rzecz adwokata K.
W. kwotę 120 zł powiększoną o kwotę podatku VAT z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu odwołującemu. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia i argumentacja prawna : S. Ł. liczący 48 lat, z wykształcenia mechanik samochodowy prowadzi od 26 lipca 1999r.działalność gospodarczą pod nazwą Handel Usługi (...) na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 29 lipca 1999r. prowadzonej przez Urząd Miasta w G.. Przedmiotem działalności był handel detaliczny, obwoźny artykułami spożywczymi, transport ciężarowy.
Brak informacji o wykreśleniu działalności z ewidencji działalności gospodarczej. W okresie od 01.10.2003r. do 30.09.2004r. i od 01.10.2004r.do 31.01. 2005r. odwołujący był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w Wytwórni (...) sp. z o.o. K. w pełnym wymiarze czasu pracy. W okresie od 01.05.2005r. do 24.02.2006r. pracował na podstawie umowy o pracę w Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Handlowym (...) w wymiarze ¼ etatu. Odwołujący nie opłacił składek z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz FP i FGŚP za okresy wymienione w decyzji.
Łączna kwota zaległości na dzień wydania decyzji wynosi 32.320,10 zł. W zeznaniach podatkowych odwołujący wykazał dochód za lata 2002 i 2003 odpowiednio w wysokości 48.417,40 zł i 18.285,20 zł. Odwołujący nie przedstawił żadnych dokumentów świadczących o opłaceniu składek i nie posiada żadnej dokumentacji związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. W dniu 25 marca 2006r. w budynku należącym do odwołującego w P. miał miejsce pożar. Postępowanie w sprawie pożaru zostało umorzone przez Komendę Powiatową Policji w G. w dniu 23 czerwca 2006r. z powodu niewykrycia sprawcy.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Bezsprzecznie składki wobec ZUS nie uległy przedawnieniu. Sąd Okręgowy przywołał treść art.24 ust.4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2008r. sygn. I UZP 4/08 wskazując, że w rozpoznawanej sprawie obowiązuje 10-letni termin przedawnienia, który nie upłynął do dnia wydania decyzji. W dalszej kolejności Sąd i instancji wskazał na art. 46 ust.1 i art.23 ust.1 ustawy systemowej dotyczących obowiązku płatnika w zakresie obliczania, rozliczania, opłacania składek oraz należnych ZUS odsetek za zwłokę w opłacaniu składek.
Zacytował treść art.87 ust.1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach z opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008r. Nr 164, poz.1027) oraz wskazał na ustawę z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2003 Nr 58, poz.514 ze zm.) dotyczących obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy. Zdaniem Sądu Okręgowego odwołujący nie wykazał, że opłacił należne składki terminowo i w pełnej wysokości. W tej sytuacji odwołanie jako bezzasadne z mocy art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił.
Powyższy wyrok zaskarżył apelacją w imieniu odwołującego jego pełnomocnik wyznaczony z urzędu. Pełnomocnik zaskarżył wyrok w punkcie I zarzucając: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na ustaleniu, iż odwołujący w badanym okresie prowadził działalność gospodarczą, co w rezultacie skutkowało przyjęciem, iż winien z tego tytułu opłacać składki na ubezpieczenie zdrowotne, społeczne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w okresach wskazanych w zaskarżonej decyzji, gdy tymczasem odwołujący zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej, w związku z czym obowiązek zapłaty przez niego składek wygasł.
Nadto, wskazał na nowe dowody w sprawie, których powołanie w postępowaniu przed Sądem I instancji nie było możliwe, gdyż dopiero w chwili obecnej zostały przez odwołującego odnalezione, a mianowicie: 1/ protokół kontroli z dnia 23.11.2005r. prowadzonej przez Urząd Skarbowy w G., z którego wynika, że działalność gospodarcza prowadzona przez odwołującego została zawieszona, 2/ zeznania świadka – komisarza skarbowego J. T., 3/zeznania świadka inspektora US J. M., 4/ przesłuchania w charakterze strony odwołującego na okoliczność odnalezienia protokołu z kontroli skarbowej.
Mając powyższe na uwadze strona apelująca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz przyznania od Skarbu Państwa na rzecz adwokata kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu apelacyjnym, które nie zostały opłacone nawet w części. Pozwany w żaden sposób nie ustosunkował się do wniesionej apelacji. SĄD APELACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: Apelacja okazała się uzasadniona. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do ustalenia, czy odwołujący z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej jest zobowiązany do zapłaty składek na ubezpieczenia społeczne za okresy i wysokościach określonych w zaskarżonej decyzji.
Odwołujący twierdzi, że decyzja jest niezasadna, gdyż w spornym okresie nie miał możliwości wykonywania faktycznie działalności gospodarczej z powodu prowadzonego postępowania egzekucyjnego przez komornika. Ponadto, powołuje się na fakt zawieszenia działalności gospodarczej oraz wykonywanie pracy na podstawie umowy o pracę. Niemożność przedłożenia jakichkolwiek dokumentów związanych z prowadzeniem działalności uzasadnia pożarem domu jaki miał miejsce w 2006r., co nie jest kwestionowane w sprawie. Z ustaleń Sądu Okręgowego wynika, że odwołujący prowadzi działalność na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej od dnia 29 lipca 1999r.
Zgodnie z art. 6 ust.1 pkt. 5 i art.12 ust.1 ustawy z dnia 13.10.1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu podlegają osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność. Obowiązek ubezpieczenia jest pochodną prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący w spornym okresie prowadził działalność gospodarczą na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej, w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2004r.
Osobą podlegającą ubezpieczeniom społecznym jest osoba, która faktycznie prowadzi działalność gospodarczą. Należy podkreślić, że udokumentowana i usprawiedliwiona przerwa w prowadzeniu działalności gospodarczej uzasadnia zwolnienie przedsiębiorcy z obowiązku opłacania składek za okresy tych przerw oraz z podlegania ubezpieczeniu społecznemu (por. wyrok SN z 13.01.2009r. II UK 146/08). Wpis uzasadnia domniemanie prawne oraz faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej, w której może jednak zachodzić rzeczywista przerwa w jej prowadzeniu związana z okresowym lub trwałym zaprzestaniem prowadzenia działalności.
Zaskarżona decyzja dotyczy wymiaru składek ubezpieczonemu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za określone miesiące. W aktach pozwanego poza wydrukiem stanu należności i zaświadczenia o wpisie do ewidencji nie ma jakichkolwiek dokumentów dotyczących podlegania ubezpieczeniu społecznemu z tytułu działalności gospodarczej oraz ubezpieczeniu pracowniczemu, sposobu ewidencjonowania wpłacanych składek. Faktem jest, że odwołujący nie przedłożył stosownych dowodów w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, co wydaje się być usprawiedliwione (pożar domu), ale również dokumentacja pozwanego w ocenie Sądu odwoławczego też jest nader skromna i niepełna, co znacznie utrudnia ocenę prawidłowości wydanej decyzji.
W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny uznał, że wyrok został wydany w sprawie nie dojrzałej do rozstrzygnięcia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy zobowiąże pozwanego do przedłożenia całości akt dotyczących podlegania ubezpieczeniom społecznym odwołującego oraz określenia w jakich okresach odwołujący był objęty ubezpieczeniem z tytułu prowadzonej działalności oraz czy i w jakich okresach podlegał innym ubezpieczeniom. Sąd winien także rozważyć przeprowadzenie dowodu z akt dotyczących restrukturyzacji należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne odwołującego oraz zobowiązać odwołującego do przedłożenia dowodów na okoliczność postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez komornika, które miało uniemożliwić faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej przez odwołującego w spornych okresach.
Tak uzupełniony materiał dowodowy da podstawy do skonfrontowania twierdzeń skarżącego oraz oceny trafności decyzji pozwanego. W tym miejscu godzi się zwrócić uwagę, że czymś innym jest obowiązek ubezpieczenia, a czymś innym obowiązek opłacania składki na ubezpieczenia. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10.12.1997r. II UKN 392/97,OSNAPIUS 1998 Nr 19, poz.584) nie ma prostej zależności wyrażającej się w twierdzeniu- kto podlega przymusowi ubezpieczenia z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, ten musi opłacać składki na to ubezpieczenie.
Udokumentowana i usprawiedliwiona przerwa w faktycznym prowadzeniu działalności gospodarczej uzasadnia zwolnienie przedsiębiorcy z obowiązku opłacania składek za okresy tych przerw. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy stosując się do powyższych wskazań zgromadzi materiał dowodowy. Dopiero bowiem wyczerpująco zebrany materiał dowodowy i poddany ocenie zgodnie z art.233 § 1 k.p.c. pozwoli Sądowi na rozstrzygnięcie spornej kwestii. Niewyjaśnienie i pozostawienie poza oceną okoliczności faktycznych stanowiących przesłanki zastosowania norm prawa materialnego będących podstawą zaskarżonego wyroku świadczy o nierozpoznaniu istoty sprawy, co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd przeprowadzi także inne dowody, które uzna za konieczne do wyjaśnienia spornych okoliczności sprawy, w tym zwłaszcza w zakresie zaoferowanym przez strony. Zebrany materiał dowodowy podda ocenie zgodnie z art. 233 § 1 k.p.c. i na tej podstawie rozważy zasadność odwołania w świetle obowiązujących w tej mierze przepisów. Kierując się powyższymi względami Sąd Apelacyjny z mocy art. 386 § 4 k.p.c. orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia rozporządzenie z dnia 28 września 2002 r. Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. del.
SSO Wiesława Stachowiak SSA Hanna Hańczewska-Pawłowska SSA Ewa Cyran