Legislator Case Law & Legislation
III K 248/18 AI generated

Court dismisses request for combined sentence as substitute fines cannot be combined with prison terms.

Case Number III K 248/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the defendant's request to issue a combined sentence for multiple criminal convictions. The defendant had been sentenced to substitute imprisonment for fines in four cases and to actual imprisonment in two others, seeking to merge these punishments. The court ruled that substitute penalties cannot be combined with primary penalties or with each other, and only specific like-kind punishments may be merged.

Legislator headnote

AI generated

Art. 572 k.p.k.; Art. 87 k.k.: Substitute penalties cannot be combined with primary penalties or with each other; combined sentences require merging punishments of the same kind or specific compatible types.

Keywords

AI generated
combined sentence substitute penalty primary penalty fines imprisonment criminal law procedural dismissal

Cited Legislation

AI generated
Art. 572 k.p.k.
na podstawie art. 572 k.p.k. umorzyć postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego;
Art. 632 pkt 2 k.p.k.
na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.
Art. 87 k.k.
art. 572 k.p.k
na podstawie art. 572 k.p.k.
art. 632 pkt 2 k.p.k
na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k.
art. 87 k.k

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

POSTANOWIENIE Dnia 5 grudnia 2018 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu w Wydziale III Karnym w składzie: Przewodnicząca: SSO Karolina Siwierska przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu G. K. po rozpoznaniu sprawy skazanego E. M. z urzędu w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie z wniosku skazanego o wydanie wyroku łącznego postanawia 1. na podstawie art. 572 k.p.k. umorzyć postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego;

2. na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

E. M. był karany sądownie następującymi wyrokami: I. wyrokiem Sądu Rejonowego w Mielcu z dnia 10. 04. 2010 r. w sprawie o sygn. akt II K 133/15 na karę grzywny, którą następnie zamieniono na zastępczą karę pozbawienia wolności, II. wyrokiem Sądu Rejonowego w Biłgoraju z dnia 15. 07. 2015 r. w sprawie o sygn. akt II K 317/15 na karę grzywny, którą następnie zamieniono na zastępczą karę pozbawienia wolności, III. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa - Nowej Huty z dnia 19. 01. 2016 r. w sprawie o sygn. akt II K 350/15/N na karę grzywny, którą następnie zamieniono na zastępczą karę pozbawienia wolności, IV. wyrokiem Sądu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim z dnia 22. 01. 2016 r. w sprawie o sygn.. akt II K 1460/15 na karę grzywny, którą następnie zamieniono na zastępczą karę pozbawienia wolności, V. wyrokiem Sądu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim z dnia 28. 06. 2016 r. w sprawie o sygn. akt II K 1438/15 na karę grzywny, VI. wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 06. 06. 2017 r. w sprawie o sygn. akt III K 69/17 na karę pozbawienia wolności.

Pismem z dnia 12. 06. 2018 r. skazany wniósł o wydanie wyroku łącznego.

Sąd zważył, co następuje:

Wniosek E. M. okazał się niezasadny i nie zasługuje na uwzględnienie. W ramach kary łącznej wolno łączyć tylko kary tego samego rodzaju, a więc karę pozbawienia wolności z inną karą pozbawienia wolności, karę ograniczenia wolności z inną karą ograniczenia wolności, karę grzywny z inną karą grzywny oraz kary rodzajowo różne, lecz podlegające łączeniu; acz możliwość łączenia kar rożnych rodzajowo – za sprawą art. 87 k.k. – została ograniczona do przypadku łączenia kary pozbawienia wolności z karą ograniczenia wolności. Kary będące podstawą wymiaru kary łącznej określa się często mianem kar jednostkowych. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę na to, że omawiany warunek dotyczy wyłącznie kar pierwotnie wymierzonych. Takie rozumienie rzeczonego warunku przyjął również SN, który w wyroku z dnia 20. 02. 2006 r. (IV KK 1/06, Prok. i Pr. – wkł. 2006, Nr 6, poz.

9) wyraźnie stwierdził, że: "Kodeks karny nie przewiduje (…) możliwości orzekania kary łącznej co do kar zastępczych, określonych w miejsce zasadniczych kar ograniczenia wolności lub grzywny". Nie ma zatem podstaw do łączenia kar zastępczych ani ze sobą (wyr. SN z 20.2.2006 r., IV KK 1/06, OSNwSK 2006, Nr 1, poz. 285; wyr. SN z 18.3.2010 r., IV KK 8/10, Biul. PK 2010, Nr 3, poz. 7; wyr. SA w Szczecinie z 21.12.2016 r., II AKa 185/16, niepubl.; D. K., M. K. , K. łączna i wyrok łączny, s. 51–52), ani z karami zasadniczymi (wyr.

SN z 14.1.2010 r., V KK 250/09, L.; wyr. SN z 3.4.2006 r., V KK 487/05, OSNKW 2006, Nr 6, poz. 59; post. SN z 20.4.2017 r., II KK 93/17, L.; D. K., M. K. , K. łączna i wyrok łączny, s. 51–52). W odniesieniu do wniosku skazanego należy stwierdzić, że nie ma podstaw do połączenia kar orzeczonych wobec niego wyrokami opisanymi wyżej w punktach I-IV, z uwagi na fakt, iż w tych przypadkach w miejsce kar grzywny zostały orzeczone kary zastępcze pozbawienia wolności. Z kolei kary orzeczone wyrokami opisanymi wyżej w punktach V i VI nie podlegają łączeniu ze względu na różnorodność rodzajową.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skazanego i wydania wyroku łącznego, wobec czego Sąd umorzył postępowanie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisów powołanych w pkt. 2 postanowienia. SSO Karolina Siwierska