Labor court dismisses employee's claim for unjustified dismissal damages due to procedural delay and valid reason.
Legislator summary
AI generatedThe labor court dismissed the plaintiff's claim for damages resulting from the unjustified termination of his employment contract. The plaintiff argued that the employer's stated reason for dismissal was pretextual because a different person was hired for the same position, while the employer contended the reason was valid and the plaintiff missed the statutory appeal deadline. The court ruled that the employer's reason was genuine at the time of dismissal and that the plaintiff's failure to appeal within the legal timeframe barred his claim.
Legislator headnote
AI generatedArt. 51 ust. 1 k.p.c.; Art. 101 k.p.c.: The court must assess the validity of dismissal based on the reason given to the employee, which must be specific and real at the time of termination, and the employee must file an appeal within the statutory period.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V P 340/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 maja 2016 roku Sąd Rejonowy / Okręgowy w R. Wydział V Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSR Sonia Lasota-Zawisza Sędziowie Ławnicy: Gabriela Jasiak, Jan Niklewicz Protokolant: Tomasz Kałuża-Herok przy udziale ./. po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2016 roku w Rybniku sprawy z powództwa I. S. przeciwko (...) Sp. z o.o. w K. o odszkodowanie za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę 1. oddala powództwo;
2. zasądza od powoda I. S. na rzecz pozwanej (...) Sp. z o.o. w K. kwotę 60 zł (sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. SSR Sonia Lasota-Zawisza Gabriela Jasiak Jan Niklewicz Sygn. akt V P 340/14
UZASADNIENIE
Powód I. S. w pozwie przeciwko pozwanej (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K., wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od rozwiązania umowy o pracę, zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda odszkodowania w wysokości 3 miesięcznego wynagrodzenia powoda oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu powód wskazał, iż był zatrudniony u pozwanego od dnia 15 maja 2012 roku na podstawie umowy o pracę na stanowisku kierowca – magazynier. W dniu 31 marca 2014 roku pozwany doręczył powodowi rozwiązanie umowy o pracę podając jako przyczynę likwidację stanowiska pracy.
W dniu 21 maja 2014 roku powód pozyskał informację, że po jego zwolnieniu na rzekomo zlikwidowane stanowisko została zatrudniona inna osoba. Wobec powyższego w ocenie strony powodowej, podana w wypowiedzeniu umowy o pracę przyczyna wypowiedzenia była pozorna. Nie można zgodzić się na działanie skutkujące eliminacją pracownika bez podstawy uzasadniającej takie działanie. Ponadto pozwany w sposób rażący naruszył przepisy nakładające na niego obowiązek zatrudnienia pracownika zwolnionego w sytuacji, gdy na zlikwidowane stanowisko zatrudnia ponownie.
Powód podał, że powództwo o przywrócenie do pracy jest bezcelowe, ponieważ jest aktualnie zatrudniony. Dodatkowo podał, że w oświadczeniu o wypowiedzeniu nie wskazano podstawy prawnej. (vide k.2-3) W odpowiedzi na pozew pozwana (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła o: oddalenie wniosku powoda o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem, oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych. Uzasadniając odpowiedź na pozew pozwana przyznała, że rozwiązała umowę o pracę z powodem zatrudnionym na czas nieokreślony za wypowiedzeniem.
Powód zatrudniony był na stanowisku kierowcy – magazyniera, a przyczyną rozwiązania umowy o pracę była likwidacja stanowiska pracy. Jednocześnie, pozwana podniosła, że w oświadczeniu zakładu pracy o rozwiązaniu umowy o pracę, powód został poinformowany o prawie do wniesienia odwołania do Sądu Pracy w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma. Powód odwołania nie wniósł w przewidzianym prawem terminie, a zatem powództwo winno zostać oddalone. Dodatkowo pozwana podniosła, że powód nie wykazał by opóźnienie czynności nastąpiło bez jego winy, nie zachodziły bowiem żadne okoliczności, zarówno obiektywne jak i subiektywne, które uniemożliwiałyby mu złożenie pozwu w przewidzianych prawem terminach.
Pozwana wskazała, iż po rozwiązaniu umowy o pracę z powodem, nie zawierała kolejnej umowy o pracę z osobą, której powierzone miałyby być obowiązki kierowcy magazyniera. (vide k. 21-22) Na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 roku powód sprecyzował, że domaga się odszkodowania w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia według stawki średniego miesięcznego wynagrodzenia wyliczonego przez pozwaną. Sąd ustalił, co następuje: Dnia 15 maja 2012 roku pozwana (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K., zawarła z powodem I.
S. umowę o pracę na czas nieokreślony od 4 czerwca 2012 roku, na mocy której powód został zatrudniony u pozwanej na stanowisku kierowcy – magazyniera w wymiarze pełnego etatu, z wynagrodzeniem 2.430 zł brutto. Dowód: umowa o pracę z dnia 15 maja 2012 roku – akta osobowe powoda A19 W informacji o dodatkowych warunkach zatrudnienia z dnia 15 maja 2012 roku pozwana wskazała, iż długość okresu wypowiedzenia umowy o pracę wynosi 2 tygodnie (pkt II podpunkt 1). Powód opatrzył informację własnoręcznym podpisem. Dowód: informacja o dodatkowych warunkach zatrudnienia – akta osobowe powoda k.A19 Pismem z dnia 31 marca 2014 roku pozwana rozwiązała z powodem umowę o pracę zawartą w dniu 15 maja 2012 roku z zachowaniem 1 miesięcznego okresu wypowiedzenia, którego koniec upływał w dniu 30 kwietnia 2014 roku.
Jako przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę pozwana wskazała likwidację stanowiska pracy. Jednocześnie, pozwana pouczyła powoda o prawie wniesienia odwołania do Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w R., w terminie 7 dni od doręczenia pisma. Dowód: rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem – akta osobowe powoda k.A9 Pismem z dnia 31 marca 2014 roku pozwana zwolniła powoda I. S. z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia w okresie pozostającym od daty rozwiązania umowy o pracę – czyli od 12 kwietnia 2014 roku, po zakończeniu przysługującego urlopu wypoczynkowego do 30 kwietnia 2014 roku.
Dowód: oświadczenie pracodawcy z dnia 31marca 2014r. – akta osobowe powoda k. A8 Powód I. S. przed pracą u pozwanej był zatrudniony w firmie (...). Umowy o pracę w tej firmie zostały wypowiedziane wszystkim pracownikom, którzy następnie zostali zatrudnieni w firmie (...)- spółce powiązanej, na dotychczasowych warunkach. Powód w trakcie zatrudnienia u pozwanej nie był karany dyscyplinarnie. Nie posiadał żadnych nieusprawiedliwionych nieobecności. Pracodawca nie zgłaszał zastrzeżeń do pracy powoda. Powód o zatrudnieniu nowego pracownika dowiedział się po około dwóch tygodniach od otrzymania wypowiedzenia, w okresie wypowiedzenia.
Powód wcześniej nie odwoływał się od wypowiedzenia, ponieważ był przekonany że doszło do likwidacji jego stanowiska pracy. W kwietniu i w maju 2014 roku nie działo się nic szczególnego, co by uniemożliwiało złożenie odwołania. Powód w tym czasie poszukiwał nowego zatrudnienia. W okresie wypowiedzenia wykorzystywał urlop wypoczynkowy. Od 22 kwietnia 2014 roku podjął zatrudnienie u nowego pracodawcy. Dowód: przesłuchanie stron – powoda k. 67v-68,k.36-37, częściowo pozwanej k.38, świadka P. K. k. 67-67v, świadka Ł. M. k.58v.
Pracownik zatrudniony u pozwanej po rozwiązaniu umowy o pracę z powodem - P. K. został początkowo zatrudniony na okres 3 miesięcy na podstawie umowy – zlecenia, jako pracownik ogólno – budowlany, a następnie otrzymał umowę o pracę. W trakcie zatrudnienia na podstawie umowy zlecenia pracował jako kierowca ekipy ogólnobudowlanej oraz pomocnik przy robotach budowlanych. Następnie kiedy działalność budowlana nie powiodła się został kierowcą magazynierem i zajmował się przewożeniem towarów. Dowód: przesłuchanie świadka P. K. k. 67-67v.
Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie zgromadzonych i powołanych wyżej dowodów z dokumentów, dowodu z zeznań świadków oraz co do zasady w oparciu o dowód z przesłuchania stron, które wraz z dowodami z dokumentów wzajemnie się uzupełniają tworząc wyrazisty obraz całości sprawy. Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka Ł. M., iż o przyjęciu nowego pracownika informował powoda pod koniec maja 2015r. , gdyż stoją w sprzeczności z zeznaniami samego powoda, który zeznał, że dowiedział się o tym fakcie po dwóch tygodniach od otrzymania wypowiedzenia.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Jak stanowi przepis art. 45 § 1 k.p. w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy – stosownie do żądania pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu. Z mocy art. 47 1 k.p. odszkodowanie, o którym mowa w art. 45 k.p., przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.
Zgodnie z art. 30 § 1 pkt 2 k.p. umowa o pracę rozwiązuje się m.in. przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia (rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem). Jak stanowi § 3 powyższego artykułu, oświadczenie każdej ze stron o wypowiedzeniu lub rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinno nastąpić na piśmie. Nadto, na mocy § 4 w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy, a zgodnie z § 5 w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę lub jej rozwiązaniu bez wypowiedzenia powinno być zawarte pouczenie o przysługującym pracownikowi prawie odwołania do sądu pracy.
Jak stanowi art. 32 k.p. każda ze stron może rozwiązać za wypowiedzeniem umowę o pracę zawartą na czas nieokreślony (§ 1 pkt. 3), a jej rozwiązanie następuje z upływem okresu wypowiedzenia (§ 2). Z mocy przepisu art. 36 § 1 k.p. okres wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest uzależniony od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy i wynosi: 2 tygodnie, jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy (pkt 1); 1 miesiąc, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 6 miesięcy (pkt 2); 3 miesiące, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 3 lata (pkt 3).
Wadliwość wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony zachodzi zarówno wówczas, gdy zostało dokonane z naruszeniem wymagań przewidzianych przepisami prawa pracy, jak i wówczas, gdy wypowiedzenie było nieuzasadnione. Z naruszeniem przepisów mamy do czynienia w szczególności w przypadku: niezachowania formy pisemnej, pominięcia w wypowiedzeniu uzasadnienia tego oświadczenia, podania krótszego od wymaganego okresu wypowiedzenia, niepoinformowania pracownika w sposób prawidłowy o przysługujących mu środkach odwoławczych od wypowiedzenia, a także w przypadku złamania zakazu wypowiadania umowy o pracę osobom, którym służy tzw. wzmożona ochrona.
Na podstawie art. 264 § 1 k.p. odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę wnosi się do sądu pracy w ciągu 7 dni od dnia doręczenia pisma wypowiadającego umowę o pracę. Zgodnie z art. 265 k.p. jeżeli pracownik nie dokonał – bez swojej winy – w terminie czynności, o których mowa w art. 97 § 2 1 i w art. 264, sąd pracy na jego wniosek postanowi przywrócenie uchybionego terminu (§ 1). Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu pracy w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu (§ 2).
Niedochowanie przez pracownika terminu do zaskarżenia czynności prawnej pracodawcy, skutkującej rozwiązaniem umowy o pracę, o którym mowa w art. 264 § 1 k.p., prowadzi do oddalenia powództwa, bez względu na to, czy rozwiązanie umowy o pracę było zgodne z prawem lub uzasadnione (zob. wyr. Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., I PK 284/14, LEX nr 1816586). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż powód nie dochował terminu do wniesienia odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę. Odnośnie przyczyny braku terminowego odwołania od złożonego wypowiedzenia powód podnosił, iż nie dokonał tej czynności, ponieważ był przekonany, że rozwiązano z nim umowę o pracę z uwagi na likwidację jego stanowiska pracy.
Wprawdzie świadek M. wskazał, że o zatrudnieniu nowego pracownika powiedział powodowi pod koniec maja, jednakże sam powód zeznał, że o zatrudnieniu nowego pracownika dowiedział się po około dwóch tygodniach od otrzymania wypowiedzenia, a więc nie uprawdopodobnił dlaczego pozew złożył dopiero po 1,5 miesiąca. Podał, że kwietniu i w maju 2014 roku nie działo się nic szczególnego, co by uniemożliwiało powodowi złożenie odwołania. W tym czasie poszukiwał nowego zatrudnienia. W okresie wypowiedzenia wykorzystywał urlop wypoczynkowy, a 22 kwietnia 2014 roku podjął zatrudnienie u nowego pracodawcy.
Pozwana pouczyła powoda w sposób prawidłowy co do sposobu oraz terminu wniesienia odwołania od wypowiedzenia umowy. Tym samym, powód nie uprawdopodobnił, iż niedochowanie terminu do dokonania czynności określonych w art. 264 k.p. nastąpiło bez jego winy, wobec czego jego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie zasługuje na uwzględnienie. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że ugruntowane orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje, iż ocena zasadności wypowiedzenia umowy o pracę powinna być dokonywana przez sąd w granicach przyczyn podanych pracownikowi przez pracodawcę (zob. wyr.
Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1998 r., I PKN 434/98, OSN 1999/21/688). Nadto, pracodawca nie może w trakcie procesu przed sądem wykazać zasadności wypowiedzenia umowy o pracę w oparciu o inną przyczynę, niż wskazaną w wypowiedzeniu umowy o pracę (por. wyr. Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 1999 r., I PKN 571/98, OSN 2000/7/266 oraz podobnie wyr. Sądu Najwyższego z dnia 13 października 1999 r., I PKN 304/99, OSNP 2001/4/118). Według utrwalonego już stanowiska judykatury przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę wskazana pracownikowi musi być konkretna i rzeczywista (zob. wyr.
Sądu Najwyższego z dnia 26 sierpnia 1999 r., I PKN 182/99, OSNP 2000/23/858; wyr. Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 1997 r., I PKN 419/97, OSNP 1998/20/598). Co istotne prawdziwość przyczyny Sąd bada na chwilę złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy. Odnosząc się zatem do rzeczywistości przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę wskazać należy, iż jak wynika z zeznań świadka P. K. oraz przesłuchania pozwanej i zestawienia osób zatrudnionych, P. K. został zatrudniony przez pozwaną na inne stanowisko, niż powód. Pierwotnie P. K. był bowiem zatrudniony na stanowisku pracownika ogólno – budowlanego tj. kierowcy i pomocnika ekipy budowlanej na podstawie umowy zlecenia na okres około 3 miesięcy.
Dopiero po tym okresie, gdy okazało się, że działalność budowlana pozwanej nie powiodła się został zatrudniony jako kierowca – magazynier. Tym samym w chwili złożenia wypowiedzenia powodowi przyczyna wskazana w zwolnieniu była prawdziwa i rzeczywista. Jak wykazało przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwana tj. (...) Sp. z o.o. w K. nie jest następcą prawnym firmy (...), a zatem nie doszło do przejścia praw pracowniczych od jednego pracodawcy na drugiego, więc staż pracy powoda wynosił poniżej 3 lat. Wobec powyższego nawet w sytuacji przyjęcia żądania przez powoda odszkodowania za uzasadnione, powodowi przysługiwałoby jedynie jednomiesięczne odszkodowanie.
Wobec powyższego, żądanie zapłaty odszkodowania z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy okazało się bezzasadne. Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne oraz rozważania prawne, na podstawie przywołanych przepisów, Sąd oddalił powództwo w zakresie żądania odszkodowania za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji. O kosztach zastępstwa procesowego stron Sąd orzekł na mocy art. 98 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy i na podstawie § 11 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013, poz. 490 j.t.).
Powód przegrał spór z pozwaną, wobec czego winien zwrócić na jej rzecz kwotę 60 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, o czym orzeczono w pkt 2.