Social security court dismisses worker's appeal for work accident disability pension due to expert medical opinion. The court ruled the claimant is not disabled based on expert testimony. The court rejected the claimant's argument that his pain caused total disability. The court relied on expert medical opinions to deny the pension. The court applied statutory definitions of disability to the case facts. The court found the claimant did not meet legal disability criteria. The court dismissed the appeal based on expert medical findings. The court upheld the original denial of the disability pension. The court determined the claimant's condition did not prevent work. The court concluded the statutory requirements for the pension were not met.

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 maja 2015 r. Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Zbigniew Szczuka Protokolant: aplikant adwokacki Jakub Brzeski po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2015 r. w Warszawie sprawy K. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy z udziałem na skutek odwołania K. M. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. z dnia 16 czerwca 2014 r. znak: (...) oddala odwołanie

UZASADNIENIE

Ubezpieczony K. M. w dniu 11 lipca 2014 r. złożył za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. odwołanie od decyzji organu rentowego z dnia 16 czerwca 2014 r. znak: (...) odmawiającej mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. W uzasadnieniu odwołania ubezpieczony podkreślił, iż w związku z wypadkiem przy pracy, którego doznał w dniu 11 grudnia 2004 r. jest niezdolny do pracy, albowiem uszkodzony staw paluch uniemożliwia mu normalne funkcjonowanie. Odwołujący wzniósł o przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem (k. 2 a.s) Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. w odpowiedzi na odwołanie, złożone w tutejszym Sądzie Okręgowym w dniu 16 czerwca 2014 r. wniósł o oddalenie odwołania na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. Organ rentowy w uzasadnieniu swojego stanowiska podkreślił, iż odwołujący został skierowany w postępowaniu wyjaśniającym na badanie do komisji lekarskiej ZUS, która nie uznała ubezpieczonego za osobę niezdolna do pracy w związku z wypadkiem.

W oparciu o powyższe, organ rentowy uznał, iż zaskarżoną decyzją z dnia 16 czerwca 2014 r. zasadnie odmówiono ubezpieczonemu prawa do świadczenia (k. 3 a.s) Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony M. K. urodzony w dniu (...), złożył w dniu 28 lutego 2014 roku do organu rentowego wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy wraz z kwestionariuszem dotyczącym okresów składkowych i nieskładkowych oraz dokumentacją zatrudnienia (dokumentacja akt rentowych a.r.). W związku z powyższym wnioskiem organ rentowy wszczął postępowanie wyjaśniające, w toku którego ubezpieczony został skierowany na badanie do lekarza orzecznika ZUS.

Orzeczeniem z dnia 8 kwietnia 2014 roku Lekarz Orzecznik ZUS ustalił po przeprowadzeniu bezpośredniego badania i dokonania analizy przedstawionej przez odwołującego dokumentacji medycznej, że K. M. nie jest niezdolny do pracy (k. 53 a.r.). Również Komisja Lekarska ZUS w oparciu o posiadaną dokumentację lekarską po zbadaniu odwołującego wydała w dniu 3 czerwca 2014 roku orzeczenie, w którym uznała, że K. M. nie jest niezdolny do pracy (k. 91 a.r.). W oparciu o to orzeczenie organ rentowy w dniu 16 czerwca 2014 roku wydał decyzję (znak: (...)), którą odmówił wnioskodawcy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (k. 96 a.r.).

W związku z niekorzystną decyzją organu rentowego odwołujący K. M. złożył odwołanie do Sądu Okręgowego inicjując tym samym niniejsze postępowanie (k.2 a.s.). Sąd Okręgowy rozpoznając sprawę dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego lekarza specjalisty ortopedy celem ustalenia czy odwołujący jest niezdolny do pracy w związku z wypadkiem przy pracy (k. 11 a.s.). Na podstawie dowodu z opinii biegłego sądowego specjalisty lekarza ortopedy z dnia 16 grudnia 2014 roku Sąd rozpoznał u odwołującego zmiany zwyrodnieniowe stawu po leczeniu operacyjnym, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego bez zespołu neurologicznego i istotnego upośledzenia funkcji narządu ruchu, zmiany zwyrodnieniowe stawów biodrowych w wywiadzie.

Powyższe schorzenia nie czynią odwołującego niezdolnego do pracy w związku z wypadkiem przy pracy (k. 33-35 a.s.). Po ponownej analizie stanu zdrowia odwołującego, na podstawie nowej dokumentacji medycznej leczenie odwołującego, Sąd w oparciu o dowód z opinii uzupełniającej biegłego sądowego lekarza ortopedy ustalił, iż wypadek przy pracy odwołującego, który miał miejsce w dniu 11 grudnia 2004 r. nie spowodował u odwołującego trwałej niezdolności do pracy, uprawniającej do świadczenia rentowego, a jedynie do korzystania z okresowych świadczeń z systemu zabezpieczenia społecznego (k. 83 a.s).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach sprawy oraz na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach rentowych ubezpieczonego. Autentyczność zgromadzonych dokumentów, przywołanych powyżej, ich zgodność z rzeczywistym stanem rzeczy nie była kwestionowana przez żadną ze stron, dlatego Sąd uznał je za pełnowartościowy materiał dowodowy. W ocenie Sądu Okręgowego opinie biegłego (k. 33-35, k. 83 a.s) są wiarygodnym dowodem w sprawie, gdyż zostały wydane w oparciu o obiektywne wyniki badań odwołującego, zaś biegły lekarz jest specjalistą w swojej dziedzinie, posiadającym bogatą wiedzę medyczną i wieloletnie doświadczenie zawodowe.

Zdaniem Sądu Okręgowego opinie powołanego w sprawie biegłego nie pozostawiają wątpliwości co do dokładnego określenia stanu zdrowia wnioskodawcyi. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu Okręgowego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowi wystarczającą podstawę do wydania orzeczenia kończącego postępowanie.

Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie zważył co następuje:

Odwołanie K. M. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. z dnia 18 czerwca 2014 roku znak:(...) jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy podziela tezę wyrażoną w orzecznictwie, według której „postępowanie sądowe w sprawach dotyczących ubezpieczenia rentowego wszczynane jest w rezultacie odwołania wniesionego przez ubezpieczonego od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Ma więc ono charakter odwoławczy. Jego przedmiotem jest ocena zgodności z prawem - w aspekcie formalnym i materialnym - decyzji wydanej przez organ rentowy na wniosek ubezpieczonego lub z urzędu.

Jest zatem postępowaniem kontrolnym. Badanie owej legalności decyzji i orzekanie o niej jest możliwe tylko przy uwzględnieniu stanu faktycznego oraz prawnego istniejącego w chwili wydawania decyzji. Mówiąc inaczej - o zasadności przyznania lub odmowy przyznania świadczenia decydują okoliczności istniejące w chwili ustalania do niego prawa. Postępowanie dowodowe przed sądem jest postępowaniem sprawdzającym, weryfikującym ustalenia dokonane przez organ rentowy. Biegli sądowi nie zastępują lekarza orzecznika ZUS. Zgodnie z posiadaną wiedzą specjalistyczną poddają ocenie merytorycznej trafność wydanego przez niego orzeczenia o zdolności wnioskodawcy do pracy lub jej braku” (Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 20 maja 2004 roku, II UK 395/03, OSNAPiUS rok 2005, Nr 3, poz. 43.).

W myśl art. 57 ust 1. ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (j.t. Dz. U. z 2013r. poz. 1440 ze zm.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:

1. jest niezdolny do pracy;

2. ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;

3. niezdolność do pracy powstała w okresach składkowych wymienionych w ustawie, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. W art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku określono warunki konieczne do powstania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Sąd Okręgowy podziela również tezę wyrażoną w orzecznictwie, według której „zgodnie z art. 57, ust. 1, pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który - poza wymaganym stażem ubezpieczeniowym - wykaże, że w okresach wskazanych w pkt 3 tego przepisu stał się niezdolny do pracy.

Niezdolność do pracy jest kategorią ubezpieczenia społecznego łączącą się z całkowitą lub częściową utratą zdolności do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu bez rokowania jej odzyskania po przekwalifikowaniu (art. 12 ustawy). Przy ocenie stopnia i trwałości tej niezdolności oraz rokowania co do jej odzyskania uwzględnia się zarówno stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, jak i możliwość wykonywania pracy dotychczasowej lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego (art. 13 ust. 1 ustawy)” (Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 28 stycznia 2004 roku, II UK 222/03, OSNAPiUS rok 2004, Nr 19, poz. 340.).

Prawo do świadczenia rentowego z tytułu niezdolności do pracy przysługuje zatem w wypadku wypełnienia wszystkich przesłanek z art. 57 pkt.1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego w postaci akt rentowych i opinii biegłego lekarza specjalisty ortopedy nie ulega wątpliwości, że ubezpieczony nie spełnia wszystkich ustawowych przesłanek niezbędnych do otrzymania świadczenia rentowego. Nie jest on bowiem osobą niezdolną do pracy w związku z wypadkiem przy pracy z dnia11 grudnia 2004 roku. Postępowanie przeprowadzone przed Sądem Okręgowym wykazało w prawdzie, że odwołujący cierpi na schorzenia, takie jak: zespół bólowy w przebiegu zmian zwyrodnieniowych, jednakże dysfunkcje te nie powodują u niego niezdolności do pracy.

Sąd na podstawie opinii biegłego sądowego lekarza specjalisty ortopedy powołanego w sprawie uznał, że występujące u odwołującego dysfunkcje nie są tak daleko posunięte, aby powodowały niezdolność do pracy. Stosownie zaś do art. 6 ust 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (j.t. Dz. U. z 2009r. Nr 167, poz.1322 ze zm.). z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługuje renta z tytułu niezdolności do pracy - dla ubezpieczonego, który stał się niezdolny do pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej.

Zgodnie z treścią art. 12 ust.1, 2 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (j.t. Dz. U. z 2013r. poz. 1440 ze zm.) niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.

W związku z tym brak jest podstaw do przyznania ubezpieczonemu prawa do renty ponieważ nie została spełniona przesłanka wymieniona w art. 6 ust. 1 pkt. 6 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U.2009.167.1322 -j.t.) Mając na względzie powyższe Sąd z mocy art. 477 14 § 1 k.p.c orzekł jak w sentencji. (...)