Supreme Court vacated appeal court decision on retrial, finding failure to assess new evidence grounds properly.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court vacated the appeal court's decision rejecting a retrial request because the lower court failed to adequately assess the applicant's new evidence regarding a missing real estate license. The applicant argued that discovering the president lacked a license constituted a valid ground for retrial under civil procedure law, which the lower court incorrectly dismissed as discoverable facts. The Supreme Court held that the lower court's reasoning was insufficient and remanded the case to determine if the retrial grounds truly existed and if the statute of limitations had expired.
Legislator headnote
AI generatedArt. 403 § 2 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: A retrial request based on newly discovered circumstances requires a substantive assessment of whether those circumstances were truly unavailable during the original proceedings; mere citation of a statutory ground is insufficient if the court fails to address the specific facts supporting that ground.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CZ 7/16 POSTANOWIENIE Dnia 6 kwietnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Wojciech Katner SSN Anna Owczarek w sprawie ze skargi pozwanej o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt V ACa …/12, w sprawie z powództwa "B." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji w W. przeciwko M. G. o ustalenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 kwietnia 2016 r., zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 28 września 2015 r., sygn. akt V ACa …/15, uchyla zaskarżone postanowienie, pozostawiając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. 2
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 28 września 2015 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę M. G. o wznowienie postępowania, ponieważ nie została ona oparta na ustawowej podstawie wznowienia (art. 410 § 1 k.p.c.). Z uzasadnienia postanowienia wynika, że M. G. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt V Ca …/12, oddalającym apelację od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt I C …/09, którym uznano za bezskuteczną w stosunku do wierzyciela „B.” sp. z o.o. darowiznę dwóch lokali mieszkalnych, położonych w B. przy ul.
K. […], co do udziału we własności tych lokali w wysokości ½ części oraz lokalu mieszkalnego położonego w B. przy ul. K. […]. Jako podstawę prawną wznowienia wskazała wykrycie okoliczności faktycznych w postaci dowiedzenia w dniu 23 czerwca 2015 r., że B. K., jedyny wspólnik i prezes zarządu spółki „B.”, nigdy nie miał licencji pośrednika obrotu nieruchomościami, co oznacza, iż umowa dotycząca czynności związanych z pozyskiwaniem terenów pod inwestycję, zawarta pomiędzy T. G., wspólnikiem spółki cywilnej A., a prezesem zarządu B.
K., działającym w imieniu spółki „B.”, jest nieważna. Zdaniem Sądu z wniesionej skargi o wznowienie postępowania nie wynika, że wskazana w niej podstawa wznowienia, przewiedziana w art. 403 § 2 k.p.c., rzeczywiście zachodzi. Nie można bowiem przyjąć, że okoliczność, iż prezes B. K. nie figurował w rejestrze pośredników obrotu nieruchomościami stanowiła fakt niedostępny skarżącej w toku prawomocnie zakończonego postępowania sądowego. Mogła ona bowiem w toku tego postępowania, podobnie jak zrobiono to w innej wskazanej przez nią sprawie, także zażądać przeprowadzenia wywiadu w Ministerstwie Infrastruktury, dotyczącego licencji B.
K. Niedostępność rejestru pośredników obrotu nieruchomościami w internecie z powodu jego zamknięcia nie stanowiła więc przeszkody do uzyskania stosownych informacji. 3 W zażaleniu pełnomocnik M. G. zarzucił naruszenie art. 403 § 2 w związku z art. 401 § 1 k.p.c. oraz art. 328 § 2 w związku z art. 361 k.p.c. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c. podstawą wznowienia postępowania może być także późniejsze wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych. W literaturze i w orzecznictwie przyjmuje się, że wykrycie w rozumieniu przytoczonego przepisu okoliczności faktycznych lub środków dowodowych oznacza powzięcie o nich wiadomości w sposób umożliwiający ich powołanie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999 r., III CKN 458/99, nie publ., i z dnia 26 stycznia 2011 r., II CZ 180/10, nie publ.). Trafny jest pogląd Sądu, nawiązujący do orzecznictwa (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 1999 r., II CKN 807/98, nie publ., i z dnia 7 marca 2007 r., II CZ 5/07, nie publ.), że niemożność skorzystania w poprzednim postępowaniu z określonych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nie zachodzi, gdy istniała obiektywna możliwość powołania ich w tym postępowaniu, a tylko na skutek opieszałości, zaniedbania, zapomnienia czy błędnej oceny potrzeby ich powołania strona tego nie uczyniła.
Jego zastosowanie wymaga jednak dokonania odpowiednich ustaleń. Tymczasem z zaskarżonego postanowienia nie wynika - co trafnie zarzucono w zażaleniu – na jakiej podstawie Sąd uznał, że skarżąca mogła już w postępowaniu sądowym, którego wznowienia domaga się, powołać i wykazać okoliczność, iż B. K. nigdy nie miał licencji pośrednika obrotu nieruchomościami. Uszły uwagi Sądu zawarte w skardze o wznowienie postępowania okoliczności mogące mieć znaczenie dla oceny, czy zachodzi wskazana w niej podstawa wznowienia. Chodzi tu np. o zdarzenia, z których wynika, że pierwsze wątpliwości dotyczące kwestii posiadania przez B.
K. licencji pośrednika obrotu nieruchomościami pojawiły się dopiero na początku 2015 r., a więc blisko trzy lata po prawomocnym zakończeniu postępowania będącego przedmiotem wznowienia, czy okoliczności związane z korzystającymi z domniemania prawdziwości wpisami w Krajowym Rejestrze Sądowym, z których 4 wynika, że przedmiot działalności spółki „B.” stanowiło pośrednictwo w obrocie nieruchomościami. W tej sytuacji nie można odeprzeć zarzutu skarżącej, że Sąd z naruszeniem art. 403 § 2 w związku z art. 410 § 1 k.p.c. uznał, iż nie zachodzi wskazana w skardze podstawa wznowienie postępowania.
Nie można także odmówić skarżącej racji, że Sąd z naruszeniem art. 328 § 1 w związku z art. 361 k.p.c. nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do wszystkich podniesionych w skardze okoliczności mogących mieć znaczenie dla oceny, czy została ona oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401-404 k.p.c. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli przytoczona podstawa rzeczywiście nie istnieje (por. postanowienia Najwyższego z dnia 15 czerwca 2005 r., IV CZ 50/05, niepubl., z dnia 15 września 2005 r., II CZ 78/05, niepubl., i z dnia 18 maja 2006 r., IV CZ 36/06, niepubl.).
Jednakże odrzucenie skargi o wznowienie postępowania - na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. - dlatego, że wskazana w skardze podstawa wznowienia nie występuje, jest możliwe jedynie wtedy, gdy nie zachodzą żadne w tym względzie wątpliwości. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 5 lutego 2009 r., I CZ 4/09, nie publ., z 18 stycznia 2012 r., II CZ 146/11, nie publ. i z dnia 21 lutego 2013 r., IV CZ 179/12, nie publ.). Wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem przytoczonych przepisów prawa nie pozwala przyjąć, że taka sytuacja zachodzi w sprawie.
Ponadto zbadania wymaga, z uwzględnieniem podniesionych przez spółkę „B.” w piśmie z dnia 29 marca 2016 r. nowych faktów i dowodów, kwestia wniesienia skargi o wznowienie postępowania z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 407 § 1 k.p.c. Zbadanie tej kwestii, ze względu na specyfikę postępowania zażaleniowego przed Sądem Najwyższym, który nie jest sądem faktu i nie może dokonywać ustaleń odmiennych niż sąd drugiej instancji, nie było bowiem możliwe na etapie postępowania przed Sądem Najwyższym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2001 r., IV CZ 64/01, OSNC 2002 r., nr 3, poz. 36). 5 Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.). kc jw