Supreme Court dismisses appeal for renewal of proceedings when renewal ground is factually non-existent.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the District Court's decision to reject a request for renewal of proceedings. The appellant argued that a specific document constituted a valid ground for renewal under Article 403 § 2 of the Civil Procedure Code, but the lower court correctly identified that the document was already available during the appeal phase. The court ruled that since the alleged ground for renewal did not exist in reality, the lower court was right to reject it without examining the statutory time limits.
Legislator headnote
AI generatedArt. 401-404 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.; If the grounds for renewal of proceedings cited in the complaint do not exist in reality, the complaint is not based on a statutory ground for renewal and must be rejected under Art. 410 § 1 k.p.c.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 76/15 POSTANOWIENIE Dnia 10 grudnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Bogumiła Ustjanicz SSN Jan Górowski w sprawie ze skargi J. L. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z dnia 30 października 2012 r., w sprawie z powództwa J. L. przeciwko T. S.A. o ochronę własności, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 grudnia 2015 r., zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia 28 lipca 2015 r., oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
2 Sąd postanowieniem z dnia 28 lipca 2015 r. odrzucił skargę J. L. o wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 30 października 2012 r. Uznał, że wskazany w niej nowy środek dowodowy w postaci pisma pracownika strony pozwanej z dnia 9 października 2012 r., złożonego w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Ż. w sprawie […], w istocie takim nie jest, gdyż skarżący mógł z niego skorzystać w poprzednim postępowaniu na etapie postępowania apelacyjnego. Wskazał, że nie można przyjąć, iż skarga została wniesiona w ustawowym terminie, określonym w art. 407 § 1 k.p.c. W zażaleniu na powyższe postanowienie J. L. wniósł o jego uchylenie, podnosząc zarzuty naruszenia art. 403 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje zapatrywanie, zgodnie z którym sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401-404 k.p.c. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi; taka skarga jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. (zob. min. postanowienia: z dnia 4 września 2008 r., IV CZ 71/08, nie publ.; z dnia 26 września 2008 r., V CZ 55/08, nie publ.; z dnia 16 stycznia 2009 r., II CZ 1/09, nie publ.; z dnia 25 maja 2012 r., I CZ 35/12, nie publ.).
Stojąc na gruncie powyższego zapatrywania, podzielanego przez skład orzekający, zarzut naruszenia art. 403 § 2 k.p.c. należy uznać za chybiony. Sąd Apelacyjny, odwołując się do przywołanego stanowiska judykatury, prawidłowo stwierdził i uzasadnił, dlaczego przytoczona przez skarżącego podstawa wznowienia postępowania w rzeczywistości nią nie jest. Zarzut skarżącego, nie odnosi się do tej argumentacji; w jego uzasadnieniu znalazło się jedynie polemiczne, lapidarne stwierdzenie, że powołany dowód, z którego skarżący nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu, mógłby mieć wpływ na 3 jego wynik.
Tak skonstruowany zarzut nie stanowi dostatecznej podstawy do skutecznego podważenia zaskarżonego postanowienia. Przyjęcie przez Sąd Okręgowy, że powołana w skardze podstawa wznowienia w istocie nią nie jest, czyniło bezprzedmiotowym rozważanie kwestii zachowania terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Skoro wskazany przez skarżącego dokument był mu znany w poprzednim postępowaniu, to rozważanie - na podstawie art. 407 § 1 k.p.c. - biegu terminu do wniesienia skargi w nawiązaniu do wykrycia tego środka dowodowego nie wchodziło w rachubę.
Wadliwość stanowiska wyrażonego w tym zakresie przez Sąd Okręgowy nie zmienia jednak oceny trafności zaskarżonego postanowienia. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji. kc