Court dismisses defendant's objection to plaintiff's claim based on their own admission of debt.
Legislator summary
AI generatedThe court ruled in favor of the Closed Investment Fund against the defendant, ordering payment of principal, accrued interest, and legal costs. The defendant failed to contest the plaintiff's claim during the trial, effectively admitting the debt. Consequently, the court was bound by this admission and granted the full relief requested.
Legislator headnote
AI generatedArt. 213 § 2 k.p.c.; Art. 509 § 1, 2 k.c.; Art. 78a Prawa bankowego; When a defendant admits the plaintiff's claim in court, the court must issue a judgment consistent with that admission unless it contradicts the law or public order.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 436/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 maja 2016 roku Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Elżbieta Olechno – Obolewicz Protokolant: Monika Kosobko – Derehajło po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2016 roku w Bielsku Podlaskim na rozprawie sprawy z powództwa (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą we W. przeciwko M. B. o zapłatę I. zasądza od pozwanego M. B. na rzecz powoda (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą we W. kwotę 3.105,99 złotych (trzy tysiące sto pięć złotych i dziewięćdziesiąt dziewięć groszy) wraz z ustawowymi odsetkami w wysokości jak za opóźnienie w stosunku rocznym liczonymi od dnia 23 marca 2016 roku do dnia zapłaty;
II. zasądza od pozwanego M. B. na rzecz powoda (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą we W. kwotę 1.317 złotych (jeden tysiąc trzysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 1.217 złotych (jeden tysiąc dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; III. wyrokowi nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. Sędzia Sygn. akt I C 436/16
UZASADNIENIE
Powód (...) N. Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą we W. pozwem skierowanym przeciwko M. B. wniósł o zasądzenie kwoty 3.105,99 wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu (tj. od dnia 23 marca 2016 roku) do dnia zapłaty, nadto wniósł o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, iż na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 15 maja 2015 roku przejął od (...) Bank Spółki Akcyjnej z siedzibą we W. prawo do wierzytelności wobec pozwanego.
Podał, iż pozwany zawarł z pierwotnym wierzycielem w dniu 4 stycznia 2010 roku umowę bankową o numerze (...), na podstawie której otrzymał określoną w umowie kwotę pieniężną i zobowiązał się do jej zwrotu zgodnie z warunkami określonymi w umowie. M. B. nie wywiązał się z przedmiotowego zobowiązania. Pozwany wezwana przez pierwotnego wierzyciela do zapłaty nie spełnił świadczenia. Jednocześnie w treści wezwania wierzyciel pierwotny poinformował stronę pozwaną, że w przypadku niewypełnienia zakreślonych obowiązków, wierzytelność zostanie przelana na powodowy fundusz.
Powód dochodził zatem zapłaty w łącznej kwocie 3.105,99 złotych (w tym należność główna w kwocie 2.032 złotych i skapitalizowane odsetki w kwocie 1.073,99 złotych, w tym odsetki wierzyciela pierwotnego przejęte na podstawie cesji wierzytelności i naliczone zgodnie z postanowieniami umowy oraz odsetki ustawowe naliczone przez stronę powodową), zgodnie z załączonym wyciągiem z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej z dnia 21 marca 2016 roku numer (...). Pozwany M. B. na rozprawie w dniu 13 maja 2016 roku nie kwestionował wystąpienia okoliczności powołanych przez stronę powodową w uzasadnieniu zgłoszonego w sprawie roszczenia i ostatecznie uznał w całości wniesione powództwo (protokół z rozprawy z dnia 13 maja 2016 roku 00:01:58 – 00:04:19; 00:14:58 – 00:15:23).
Wyjaśnił, iż nie wywiązał się ze zobowiązania wobec pierwotnego wierzyciela między innymi dlatego, iż w okresie po zawarciu umowy kredytu odbywał karę pozbawienia wolności, co uniemożliwiło mu dokonywanie spłat.
Sąd Rejonowy ustalił i zważył, co następuje:
Poza sporem pozostawała okoliczność, iż pozwany M. B. w dniu 4 stycznia 2010 roku zawarł z poprzednikiem prawnym powoda umowę o kredyt na zakup towarów (k. 30 – 30v – umowa). Pozwany nie wywiązał się z warunków wymienionej umowy i w związku z tym pierwotny wierzyciel w dniu 8 listopada 2010 roku wystawił bankowy tytuł egzekucyjny numer (...) (...) (k. 31 – bankowy tytuł egzekucyjny), któremu nadano klauzulę wykonalności postanowieniem Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim z dnia 15 grudnia 2010 roku w sprawie sygnatura akt I Co (...) (k. 32 niniejszej sprawy – postanowienie; k. 13 – akt sprawy Sądu Rejonowego w B. sygn. akt I Co(...)).
Następnie w oparciu o wymieniony tytuł wykonawczy pierwotny wierzyciel wszczął przeciwko pozwanemu postępowanie egzekucyjne, które zostało umorzone (k. 32v). Nie było również kwestionowanym, iż powód (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą we W. przystąpił do umowy przelewu wierzytelności z dnia 15 maja 2015 roku z (...) Bank Spółką Akcyjną z siedzibą we W., przedmiotem której miały być przysługujące Bankowi wymagalne wierzytelności, wskazane w Liście Wierzytelności (§ 2 i 5 umowy k. 10 – 13).
W wyciągu z elektronicznego załącznika do wymienionej umowy wprost wskazano dane pozwanego wraz z numerem umowy zawartej z pierwotnym wierzycielem. Pierwotny wierzyciel pismem z dnia 3 czerwca 2015 roku zawiadomił pozwanego o sprzedaży wierzytelności z tytułu wymienionej powyżej umowy o kredyt (k. 33 – pismo). Pismem z dnia 4 marca 2016 roku powód skierował do pozwanego bezskutecznie wezwanie do zapłaty (k. 16 – 17 – pismo). W dniu 21 marca 2016 roku powód wystawił wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej numer (...), w którym oświadczył, iż w dniu 15 maja 2015 roku nabył od pierwotnego wierzyciela wierzytelność wobec dłużnika M.
B., wynikającą z zawartej w dniu 4 stycznia 2010 roku umowy kredytu. W powołanym wyciągu wskazano, iż wysokość zobowiązania pozwanego według stanu na dzień wystawienia niniejszego wyciągu wynosiła łącznie 3.105,99 złotych, w tym należność główna w kwocie 2.032 złotych i odsetki w kwocie 1.073,99 złotych (k. 9 – wyciąg). Pozwany w toku postępowania nie zakwestionował zarówno prawidłowości wystawienia bankowego tytułu egzekucyjnego przez pierwotnego wierzyciela oraz kwot w nim wskazanych, jak i wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu.
Na podstawie przepisu art. 194 ustawy z dnia 27 maja 2004 roku o funduszach inwestycyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 157 j.t.) w obowiązującym brzmieniu, księgi rachunkowe funduszu sekurytyzacyjnego, wyciągi z tych ksiąg podpisane przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych funduszu i opatrzone pieczęcią towarzystwa zarządzającego funduszem sekurytyzacyjnym oraz wszelkie wystawione w ten sposób oświadczenia zawierające zobowiązania, zwolnienie z zobowiązań, zrzeczenie się praw lub pokwitowanie odbioru należności mają moc prawną dokumentów urzędowych oraz stanowią podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych i rejestrach publicznych.
Moc prawna dokumentów urzędowych, o której mowa w ust. 1, nie obowiązuje w odniesieniu do dokumentów wymienionych w tym przepisie w postępowaniu cywilnym. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2 i 4 ustawy z dnia 20 lipca 2001 roku o kredycie konsumenckim (Dz.U. z 2001 r. Nr 100, poz. 1081 ze zm.) przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę, na mocy której przedsiębiorca w zakresie swojej działalności, zwany dalej „kredytodawcą”, udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi kredytu w jakiejkolwiek postaci.
Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności: umowę pożyczki i umowę kredytu w rozumieniu przepisów prawa bankowego oraz umowę o kredyt, w której kredytodawca zaciąga zobowiązanie wobec osoby trzeciej, a konsument zobowiązuje się do zwrotu kredytodawcy spełnionego świadczenia. Na podstawie art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe (Dz.U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665 j.t. ze zm.) przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
Na podstawie przepisu art. 78a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe przepisy ustawy stosuje się do umów kredytu i pożyczki pieniężnej, zawieranych przez bank zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2001 roku o kredycie konsumenckim, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie. W oparciu o przepis art. 509 § 1 i 2 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
Przepis art. 213 § 2 k.p.c. stanowi, iż Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Poprzez uznanie powództwa pozwany uznaje nie tylko samo żądanie powoda, ale także przytoczone przez niego okoliczności faktyczne, a kryteria kontroli sądu w takiej sytuacji odnoszą się jedynie do skutków prawnego uznania, a nie do okoliczności faktycznych sprawy (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2012 roku, VI ACa 748/12, Legalis nr 739304).
W sytuacji, gdy żadna z okoliczności wymienionych w przepisie art. 213 § 2 k.p.c nie zachodzi sąd jest obowiązany wydać wyrok zgodny z uznaniem powództwa. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły jakiekolwiek przesłanki do zakwestionowania skuteczności prawnej dokonanego przez pozwanego uznania powództwa. Dochodzone pozwem roszczenie znajdowało oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz cytowanych powyżej przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2001 roku o kredycie konsumenckim, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe oraz kodeksu cywilnego.
W tych okolicznościach Sąd stwierdził, iż pozwany mógł skutecznie uznać żądanie pozwu. Podsumowując należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie Sąd był związany dokonanym przez pozwanego uznaniem powództwa, co skutkowało uwzględnieniem w całości dochodzonego pozwem roszczenia na podstawie powołanych przepisów, o czym orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. O odsetkach orzeczono na podstawie przepisu art. 481 § 1 i 2 k.c. O rygorze natychmiastowej wykonalności, wobec skutecznego uznania powództwa, orzeczono zgodnie z dyspozycją przepisu art. 333 § 1 pkt 2 k.p.c. O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do zasady odpowiedzialności za wynik procesu wyrażonej w przepisie art. 98 § 1 k.p.c. Wysokość opłaty sądowej od pozwu ustalono na podstawie art. 28 pk 2 ustawy z dnia z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 623 j.t. ze zm.).
Wysokość należnych powodowi kosztów zastępstwa procesowego ustalono stosownie do § 6 pkt 3 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804), a także części IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 roku o opłacie skarbowej (Dz.U. z 2015 r., poz. 783 j.t.). SSR Elżbieta Olechno – Obolewicz