Court allows debt claim for unpaid VAT invoices on tools sold, dismissing defendant's defense due to lack of evidence.
Legislator summary
AI generatedThe court ordered the defendant company to pay the plaintiff approximately 5,338.81 zł for unpaid VAT invoices related to sold tools, while dismissing the claim for the remaining 500 zł. The plaintiff successfully proved delivery and invoicing, whereas the defendant failed to appear at the trial or provide accounting documentation to refute the debt. Consequently, the court ruled that the defendant's silence constituted an admission of the invoices' validity and awarded the plaintiff the proven debt plus legal costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 535 k.c. w zw. z art. 481 k.c.; Art. 3 k.p.c.; Art. 227 k.p.c.; Art. 98 § 1 k.p.c.; Art. 99 k.p.c.: A party failing to appear in court or present accounting records to refute a debt claim bears the burden of proof, resulting in the court accepting the creditor's evidence of a valid sales contract and unpaid invoices.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VI GC 532/15 upr
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 grudnia 2015r. Sąd Rejonowy w Słupsku VI Wydział Gospodarczy w składzie następującym: Przewodnicząca SSR Grażyna Krywiel-Markiewicz Protokolant Marta Zięba po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015r. w Słupsku na rozprawie sprawy z powództwa J. W. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S. o zapłatę 1. zasądza od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na rzecz powoda J. W. kwotę 5 338,81 zł (pięć tysięcy trzysta trzydzieści osiem złotych 81/100) z ustawowymi odsetkami od kwot: - 1 323,78 zł od dnia 16 kwietnia 2014r. do dnia zapłaty, - 1 460,01 zł od dnia 1 lipca 2014r. do dnia zapłaty, - 2 555,02 zł od dnia 22 sierpnia 2014r. do dnia zapłaty oraz ustawowe odsetki od kwoty 500,00 zł (pięćset złotych 00/100) za okres od 16 kwietnia 2014r. do 23 grudnia 2014r.;
2. w pozostałym zakresie postępowanie umarza;
3. zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1 280,00 zł (jeden tysiąc dwieście osiemdziesiąt złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt VI GC 532/15
UZASADNIENIE
Powód – J. W. dnia 2 stycznia 2015 r. wniósł pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym o zapłatę kwoty 5.838,81 zł tytułem sprzedaży narzędzi. W uzasadnieniu wskazał, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej sprzedał pozwanemu narzędzia – piły. Z tego tytułu wystawił faktury VAT. Pozwany, pomimo wezwania do zapłaty, nie uiścił należności wynikających z faktur VAT. Nakazem zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym wydanym przez Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny pozwana została zobowiązana do zapłaty powodowi kwoty 5.383,81 zł wraz z ustawowymi odsetkami od poszczególnych kwot oraz kwotę 1.273 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
Pozwana – (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. w sprzeciwie od nakazu zapłaty wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu oraz podniosła zarzut braku podstawy dochodzonego roszczenia. Pozwana podniosła, że powód nie udowodnił wysokości dochodzonych roszczeń i terminu płatności oraz wniosła o dopuszczenie dowodu z przesłuchania stron. Pismem procesowym z dnia 8 września 2015 r. powód cofnął pozew w zakresie kwoty 500 zł. Sąd ustalił, co następuje: Powód w ramach prowadzonej działalności gospodarczej sprzedał pozwanej narzędzia – piły.
Z tego tytułu powód wystawił pozwanej faktury VAT, które wraz z towarem były dostarczane pozwanej za pomocą firmy kurierskiej. Pozwana potwierdziła otrzymanie przesyłki od powoda. dowód: faktury VAT – k. 24,27,30; listy przewozowe – k. 26,29,32; Z uwagi na brak zapłaty za dostarczony towar, powód wezwał pozwaną do uregulowania należności. dowód: przedsądowe wezwanie do zapłaty – k. 25,28,31; zpo – k. 44; Pozwana w dniu 23 grudnia 2014 r. uiściła (przelewem na rachunek bankowy) na rzecz powoda kwotę 500 zł tytułem faktury VAT ( (...)). dowód: potwierdzenie otrzymania przelewu – k. 43;
Sąd zważył, co następuje:
Bezspornym jest, że w przedmiotowej sprawie strony łączyła umowa sprzedaży. Zgodnie z art. 535 k.c. przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Pozwana w sprzeciwie od nakazu zapłaty zgłosiła zarzut braku podstawy dochodzonego roszczenia wskazując, że powód nie udowodnił wysokości dochodzonych roszczeń i terminu płatności. W odpowiedzi na powyższe powód uzupełnił dowody i złożył dokumenty wskazane w liście dowodów, w postaci faktur VAT z dnia 01.04.2014 r., 16.06.2014 r. oraz 31.07.2014 r., listów przewozowych, wezwań do zapłaty.
Następnie złożył potwierdzenie doręczenia wezwania do zapłaty oraz potwierdzenie otrzymania przelewu. Wniósł także o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji księgowej pozwanej na okoliczność, że faktury objęte niniejszym pozwem zostały zaksięgowany, a tym samym, że pozwana potwierdza istnienie zdarzeń gospodarczych, które są objęte powyższymi fakturami VAT. Na rozprawie z dnia 28 października 2015 r. Sąd zobowiązał pozwaną do złożenia odpisu rejestru (zakupu) faktur VAT za miesiące kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień 2014 r., pod rygorem uznania, że pozwana uwzględniła w rejestrze faktury VAT objęte pozwem.
Pozwana nie wywiązała się z powyższego zobowiązania i nie przedstawiła odpisu rejestru (zakupu) faktury VAT za wskazane przez Sąd miesiące, wobec czego sąd uznał, że uwzględniła ona faktury wystawione przez powoda – będące przedmiotem sporu – w swoim rejestrze. W tym miejscu wskazać należy, że utarte orzecznictwo sądowe wskazuje, że zgodnie z zasadami procesu cywilnego ciężar gromadzenia materiału dowodowego spoczywa na stronach (art. 232 k.p.c., art. 3 k.p.c., art. 6 k.c.). Jego istota sprowadza się do ryzyka poniesienia przez stronę ujemnych konsekwencji braku wywiązania się z powinności przedstawienia dowodów.
Skutkiem braku wykazania przez stronę prawdziwości twierdzeń o faktach istotnych dla sprawy jest tylko to, że twierdzenia takie zasadniczo nie będą mogły leżeć u podstaw sądowego rozstrzygnięcia. Strona, która nie udowodni przytoczonych twierdzeń, utraci korzyści, jakie uzyskałaby aktywnym działaniem. (patrz wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 28 sierpnia 2014r. I ACa 286/14, LEX 1511625). Co więcej, samo zaprzeczenie okolicznościom dokonane przez stronę procesową wywołuje ten skutek, że istotne dla rozstrzygnięcia sprawy fakty stają się sporne i muszą być udowodnione, zaś w razie ich nieudowodnienia Sąd oceni je na niekorzyść strony, na której spoczywał ciężar dowodu, chyba że miał możność przekonać się o prawdziwości tych twierdzeń na innej podstawie (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 1975 r., wydane w sprawie III CRN 26/75, opubl.
LEX nr 7692). Nadto, zgodnie z obowiązującą procedurą cywilną nie do sądu należy zarządzanie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie. Innymi słowy sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzania z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności spornych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.) – nie może on dopuszczać dowodu z urzędu, który nie był wskazany przez stronę, czy jej pełnomocnika procesowego (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2000 r., wydane w sprawie II CKN 1322/00, opubl LEX nr 51967, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2000 r., wydany w sprawie III CKN 567/98, opubl.
LEX nr 52772, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 września 1998 r., wydany w sprawie II UKN 182/98, opubl. OSNP 1999/17/556). Obowiązek przedstawiania dowodów spoczywa bowiem na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na tej stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne. Pozwana na etapie rozpatrywania sprawy przed Sądem Rejonowym w Słupsku nie podejmowała żadnych czynności procesowych i nie stawiła się na rozprawie, tym samym pozostała bierna w udowodnieniu swoich racji, a jej twierdzenia o braku podstawy roszczenia pozostały gołosłowne.
Nie złożyła także oświadczenia o ewentualnym zaksięgowaniu faktur VAT, a także nie złożył dokumentacji księgowej, do czego był zobowiązany. Takie zachowanie pozwanej, pozwala na przyjęcie, że pozwana faktury VAT zaksięgowała, a zatem uznaje fakt zaistnienia gospodarczych, które stanowią przedmiot wystawionych faktur VAT. Powód zaś, wykazał zasadność swojego roszczenia przedstawiając wyżej wskazane dokumenty. Co więcej, wskazał, że pozwana w toku procesu uiściła należność w wysokości 500 zł, która została przez stronę powodową na poczet należności opiewającej na kwotę 1.823,78 zł.
W związku z tym strona powodowa cofnęła pozew w zakresie dokonanej wpłaty. Reasumując, analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy, Sąd uznał, że strony łączyła umowa sprzedaży, a roszczenie powoda jest zasadne, gdyż wykazał on zasadność swojego roszczenia – doręczenia przesyłek (przedmioty objęte sprzedażą) wraz z fakturami VAT. Mając na uwadze przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe wobec uznania, iż strony łączyła umowa sprzedaży, z której pozwana się nie wywiązała Sąd – na podstawie art. 535 k.c. w zw. z art. 481 k.c. – zasądził na rzecz powoda kwotę 5.338,81 zł stanowiącą cenę za nabyte towary wraz z odsetkami ustawowymi od poszczególnych kwot, z uwagi na opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego przez pozwanego.
Z uwagi na ograniczenie powództwa w zakresie kwoty 500 zł, Sąd – na podstawie art. 355 k.p.c. – umorzył postepowanie w tym zakresie, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku. W niniejszej sprawie pozwaną należy uznać za stronę przegrywającą sprawę wobec czego, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu – wyrażoną w art. 98 § 1 k.p.c. – jest on zobowiązany zwrócić powodowi koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Na zasądzoną kwotę 1.280 zł składają się: opłata od pozwu – 63 zł, opłata od pełnomocnictwa – 17 zł oraz koszty wynagrodzenia pełnomocnika będącego adwokatem w wysokości 1.200 zł zasądzone na podstawie art. 99 k.p.c. w zw. z art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z § 6 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.
U. 2013 poz. 461 ze zm.).