Legislator Case Law & Legislation
II Cz 683/15 AI generated

Civil appeal dismissed; late renewal claim rejected due to lack of statutory grounds and procedural delay.

Case Number II Cz 683/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the appeal against a lower court's decision to reject a request for trial renewal. The plaintiffs argued for a new trial based on procedural errors and expert opinion issues, but the court found no statutory grounds under the Civil Procedure Code. The court emphasized the principle of finality of judgments and strictly interpreted the conditions for renewal, noting the claim was also untimely.

Legislator headnote

AI generated

Art. 365 § 1 k.p.c.; Art. 403 § 2 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.: The principle of the inviolability of final court judgments requires strict interpretation of statutory grounds for trial renewal; claims lacking such legal basis or filed outside the prescribed time limits must be rejected.

Keywords

AI generated
trial renewal grounds finality of judgments statutory conditions procedural delay civil procedure code expert opinion evidence time limits

Cited Legislation

AI generated
Art. 365 § 1 k.p.c.
Analizując obszerne zarzuty podniesione w zażaleniu oraz rozważania Sądu Rejonowego, w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w postępowaniu cywilnym obowiązuje zasada niewzruszalności prawomocnych orzeczeń sądowych (art. 365 § l k.p.c.).
Art. 403 § 2 k.p.c.
W ocenie Sądu Rejonowego wbrew twierdzeniom skarżących w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki wskazane w art. 403 § 2 k.p.c., które mogłyby skutkować wznowieniem postępowania.
Art. 410 § 1 k.p.c.
Taka skarga jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 410 § l k.p.c.
Art. 385 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw.
Art. 397 § 2 k.p.c.
z art. 397 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Art. 214 k.p.c.
Art. 6 k.p.c.
art. 403 § 2 k.p.c
W ocenie Sądu Rejonowego wbrew twierdzeniom skarżących w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki wskazane w art. 403 § 2 k.p.c., które mogłyby skutkować wznowieniem postępowania.
art. 214 k.p.c
art. 6 k.p.c

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Cz 683/15 POSTANOWIENIE K., dnia 2 listopada 2015 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: S.S.O. Henryk Haak Sędziowie: S.S.O. Paweł Szwedowski S.S.O. Marian Raszewski – spr. po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2015 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa A. P., S. P. przeciwko (...) S.A. z siedzibą w G. o wznowienie postępowania w sprawie I C 1265/13 w przedmiocie zażalenia A. P., S. P. na postanowienie Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt I C 1721/15 postanawia: oddalić zażalenie Sygn. akt II Cz 683/15

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Kaliszu odrzucił jako spóźnioną i nie opartą na ustawowych podstawach skargę A. P. i S. P. o wznowienie postępowania w sprawie I C 1265/13. W uzasadnieniu Sąd Rejonowy wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący dowiedzieli się o wyroku oraz innych okolicznościach, na które powołali się w skardze w dniu 2 grudnia 2014 r., stąd trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania upłynął w dniu 3 lutego 2015 r. W ocenie Sądu Rejonowego wbrew twierdzeniom skarżących w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki wskazane w art. 403 § 2 k.p.c., które mogłyby skutkować wznowieniem postępowania. Zażalenie na powyższe orzeczenie wnieśli A. P. i S. P. zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia.

Sąd Okręgowy, zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Analizując obszerne zarzuty podniesione w zażaleniu oraz rozważania Sądu Rejonowego, w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w postępowaniu cywilnym obowiązuje zasada niewzruszalności prawomocnych orzeczeń sądowych (art. 365 § l k.p.c.). Przepisy określające warunki, w których może nastąpić uchylenie lub zmiana prawomocnego wyroku (a także merytorycznego postanowienia w postępowaniu nieprocesowym) muszą być zatem, jako wyjątek od wspomnianej reguły interpretowane ściśle.

Możliwość ponownego rozpoznania prawomocnie zakończonej sprawy na skutek skargi o wznowienie postępowania pojawia się zatem tylko wówczas, gdy spełniona zostanie choć jedna z ustawowych podstaw wymienionych w Kodeksie postępowania cywilnego. Z ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401 - 404 k.p.c. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 410 § l k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 28 października 1999 r., sygnatura akt II UKN 174/99, publ.

OSNP 2001/4/133). Wskazać należy, iż w takich kategoriach należy ocenić podnoszony przez skarżących szereg zarzutów dotyczących nieuwzględnienia ich wniosku o odroczenie rozprawy z uwagi na wyjazd do sanatorium oraz zarzuty wobec postępowania dowodowego w sprawie toczącej się pod sygn. akt I C 1265/13. Podkreślić trzeba, że analiza akt sprawy I C 1265/13 wskazuje jednoznacznie, że w toku postępowania S. P. ustosunkowywał się do opinii biegłego (pismo k. 158 – 160), a jego zastrzeżenia stały się przedmiotem opinii uzupełniającej (k. 172 – 182), która jest jednoznaczna i nie budziła wątpliwości Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę.

W tym stanie rzeczy nie można uznać za przyczynę wznowienia postępowania, do czego de facto dążą skarżący, jedynie chęci przeprowadzenia kolejnego dowodu z opinii innego biegłego. Skarżący wydają się również nie zauważać, że przesłanką dopuszczenia dowodu z opinii biegłego nie może być jedynie okoliczność, że znajdująca się w aktach sprawy opinia jest niekorzystna dla strony składającej wspomniany wniosek. W zakresie twierdzeń skarżących dotyczących ograniczenia im prawa do wzięcia udziału w rozprawie w dniu 7 listopada 2014 r. zauważenia wymaga, że Sąd Rejonowy już na poprzedzającej ten termin rozprawie w dniu 9 września 2014 r. uwzględnił wniosek powodów o odroczenie terminu rozprawy, wyznaczając nowy termin właśnie na 7 listopada 2014 r.

W tym stanie rzeczy skoro powodowie wnieśli kolejny wniosek o odroczenie kolejnego terminu rozprawy, przy czym ich stanowisko w sprawie było jasne i jednoznacznie wynikało z szeregu wcześniejszych czynności procesowych, Sąd Rejonowy słusznie uznał absencję powodów za usprawiedliwioną, jednak nie mogącą skutkować uwzględnieniem kolejnego wniosku o odroczenie rozprawy. Przeciwna decyzja zmierzałaby w istocie do nieuzasadnionej przewlekłości postępowania (por. art. 214 k.p.c. w zw. z art. 6 k.p.c.). Odnosząc się do zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania podzielić należy stanowisko skarżącego podniesione w piśmie procesowym stanowiącym uzupełnienie zażalenia, wniesione w dniu 7 września 2015 r. (k. 25), iż termin ten liczony powinien być od dnia doręczenia skarżącym postanowienia Sądu Okręgowego w K. oddalającego zażalenie na odmowę przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej oraz na odrzucenie apelacji, co nastąpiło w dniu 29 kwietnia 2015 r.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia.