Supreme Court dismisses retrial claim due to missed statutory deadline and improper legal basis for lack of representation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against the appellate court's rejection of a retrial request. The plaintiff argued that the lack of proper legal representation constituted a valid ground for retrial under the Civil Procedure Code. The court ruled that mere incompetence of a court-appointed lawyer does not qualify as a statutory basis for retrial and that the claim was filed after the mandatory three-month deadline had expired.
Legislator headnote
AI generatedArt. 401 pkt 2 k.p.c.; Art. 407 § 1 k.p.c.: A claim for retrial based solely on the alleged incompetence of a court-appointed lawyer is not a statutory ground for retrial, and the three-month limitation period runs from the date the party or their statutory representative became aware of the judgment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CZ 108/14 POSTANOWIENIE Dnia 20 marca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący) SSN Maria Szulc SSN Karol Weitz (sprawozdawca) w sprawie ze skargi J. R. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 29 października 2002r., wydanym w sprawie z powództwa J. R. przeciwko O. Polska Spółce Akcyjnej w W. następcy prawnemu T. P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. Obszaru w Z. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 marca 2015 r., zażalenia powoda J. R. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 4 sierpnia 2014 r., oddala zażalenie i wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu zażaleniowym. 2
UZASADNIENIE
Powód J. R. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 29 października 2002 r. w sprawie o zapłatę o sygnaturze akt … 782/02. Wskazał, że podstawą skargi jest brak należytej reprezentacji go w wymienionym postępowaniu przez adwokata ustanowionego przez sąd. Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2014 r. Sąd Apelacyjny w jego punkcie 3 odrzucił skargę o wznowienie przyjmując, że nie została ona oparta na ustawowej podstawie i że została wniesiona po upływie trzymiesięcznego terminu określonego w art. 407 § 1 k.p.c., liczonego do dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
Na postanowienie z dnia 4 sierpnia 2014 r., sprostowane postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 19 listopada 2014 r., pełnomocnik J. R. złożył zażalenie w zakresie punktu 3, tj. odrzucenia skargi o wznowienie. Zarzucił naruszenie art 410 § 1 w zw. z art. 407 § 1 oraz art. 328 § 2 k.p.c. Na tej podstawie wniósł o uchylenie postanowienia z dnia 4 sierpnia 2014 r. w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w tym zakresie do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Twierdzenie, że ustanowiony przez sąd pełnomocnik nienależycie wykonywał swoje obowiązki, nie stanowi podstawy wznowienia w postaci pozbawienia możności działania lub w postaci braku należytej reprezentacji (art. 401 pkt 2 k.p.c.; por. postanowienie Sąd Najwyższego z dnia 27 stycznia 2011 r., II PZ 41/11, nie publ.). Niezależnie od tego trzymiesięczny termin do wniesienia skargi opartej na tych podstawach biegnie od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 407 § 1 k.p.c.). Z akt sprawy wynika, że ani powód ani reprezentujący go wtedy w sprawie pełnomocnik nie byli obecni na rozprawie apelacyjnej i podczas ogłoszenia wyroku.
Wyrok z dnia 29 października 2002 r. został jednak doręczony pełnomocnikowi powoda w dniu 12 listopada 2002 r. Najpóźniej w tym dniu pełnomocnik powoda 3 ze skutkiem dla niego dowiedział się więc o wyroku. Oznacza to, że skarga o wznowienie została wniesiona już po upływie terminu określonego w art. 407 § 1 k.p.c. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu został oddalony, gdyż pełnomocnik J. R. nie złożył oświadczenia, o którym mowa w § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.:
Dz. U. z 2013 r., poz. 490; zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2012 r., V CZ 133/11, nie publ.). Z tych względów, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3, orzekł jak w sentencji.