Social security court dismissed early retirement appeal due to failure to prove 15 years of continuous special conditions work.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the applicant's appeal against the Social Insurance Institution's refusal of early retirement based on special working conditions. The applicant argued that a specific employment period from 1972 to 1993 constituted work in special conditions, but the court found the evidence insufficient to prove continuous full-time employment in such roles. The decision relied on the legal requirement that only periods of stable, full-time work in hazardous or demanding conditions qualify for the reduced retirement age benefit.
Legislator headnote
AI generatedArt. 477 § 14 k.p.c.; Art. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. regarding early retirement for workers in special conditions; The right to early retirement based on special working conditions requires proof of continuous and full-time employment in such conditions, and isolated or part-time periods do not satisfy the statutory requirement.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygnatura akt III U 65/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Konin, dnia 10-03-2015 r. Sąd Okręgowy w Koninie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący - Sędzia – SO Anna Walczak- Sarnowska Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Lila Andrzejewska przy udziale po rozpoznaniu w dniu 3-03-2015r. w Koninie sprawy S. O. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. o emeryturę na skutek odwołania S. O. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. z dnia 9-12-2014r. znak: (...) Oddala odwołanie Sygnatura akt III U 65/15
UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. decyzją z dnia 9 grudnia 2014 roku, znak: (...) odmówił S. O. prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym wskazując w uzasadnieniu, że na dzień 1 stycznia 1999 roku wnioskodawca udowodnił 28 lat 5 miesięcy i 21 dni lat okresów składkowych i nieskładkowych, w tym 2 lata, 9 miesięcy i 4 dni wobec wymaganych 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Od powyższej decyzji odwołanie złożył S. O. wskazując, że organ rentowy nieprawidłowo nie zaliczył do pracy w szczególnych warunkach okresu zatrudnienia w (...) w S. od 2 października 1972 roku do 31 marca 1993 roku na stanowisku mechanika samochodowego. W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o oddalenie odwołania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego podnosząc, że do 1 stycznia 1999 roku wnioskodawca udowodnił tylko okres 2 lata 9 miesięcy i 4 dni pracy w szczególnych warunkach na wymagane 15 lat.
Sąd ustalił i zważył, co następuje:
S. O. urodził się w dniu (...) W okresie od dnia; - 29 sierpnia 1969 r. do 16 września 1972 r. pracował jako mechanik samochodowy w Przedsiębiorstwie (...) w C., - 7 października1972r. do 31 grudnia 1993r. jako ślusarz w (...) S.A. , S. O. w dniu 25 listopada 2014 roku złożył wniosek o emeryturę przedkładając świadectwo pracy w szczególnych warunkach z dnia 23 października 2014 toku w którym wskazane jest , że w okresie ; - od 7.10.1972 r. do 30.11 1972 r. , - od 3.05.1976r. do 30.09.1976 r. -od 1.01.1985r. do 1.10 1985 r. , - od 10.02. 1988 r. do 31.05.1988 r. stale i w pełnym okresie czasu wykonywał prace w szczególnych warunkach i stanowisko to wymienione jest w wykazie A dział XIV , poz.16 Rozporządzenia prace w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku / Dz.
U. Nr 8, poz. 43 z 1983 r./ oraz w okresie od 2.10.1985 r. do 20.11 1986 r, stale i w pełnym okresie czasu wykonywał prace na stanowisku montera urządzeń i konstrukcji metalowych na wysokości wskazując, że stanowisko to wymienione jest w wykazie A /dział V , poz.5 w/w rozporządzenia. Dowód ; świadectwo pracy w szczególnych warunkach /k. 7 akt ZUS Zaskarżoną decyzją z dnia 19 grudnia 2014 roku pozwany organ rentowy odmówił odwołującemu prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym z uwagi na nieudowodnienie wymaganego okresu pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 15 lat.
Organ rentowy uwzględnił na podstawie przedłożonych świadectw pracy okres pracy w szczególnych warunkach w wymiarze 2 lat 9 miesięcy i 4 dni na podstawie świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach organu rentowego, zgromadzonych w toku postępowania, zeznań odwołującego oraz świadków; G. J., A. S. (1), A. K.. Odwołujący wskazał, że od momentu zatrudnienia w (...) S.A. S. tj. od 1 października 1972 roku do 31 marca 1993 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracował tylko w kanałach remontowych przy naprawie samochodów mechanicznych mimo , że w angażach miał wpisane stanowisko robotnik transportowy lub ślusarz.
Świadkowie powołani w sprawie zeznali , że odwołujący rzeczywiście naprawiał samochody osobowe, ciężarowe, autobusy i naprawa ta wykonywana była zarówno w kanale jak i na zewnątrz , wskazując jednocześnie , że nie można było pewnych napraw wykonać w kanale. Bywały dni , że odwołujący przez cały dzień wykonywał naprawy pojazdów była na zewnątrz, nie w kanale. Sąd zeznania świadków uznał za prawdziwe i szczere i wzajemnie się uzupełaniające. Świadkowie potwierdzili , że odwołujący pracowała na stanowisku mechanika , ale praca ta nie była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w kanałach.
Zeznania odwołującego Sąd uznał tylko za częściowo wiarygodne, a mianowicie tym zakresie, że w (...) pracował jako mechanik samochodowy. Nie dał wiary zeznaniom odwołującego dotyczącego wykonywania pracy mechanika samochodowego w kanale stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Zeznania te w żaden sposób nie korespondują z zeznaniami świadków. W przedmiotowej sprawie przedmiotem sporu było rozważanie, czy odwołującemu S. O. przysługuje prawo do emerytury, a w szczególności ustalenie, czy wykonywała on pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze przez co najmniej 15 lat.
Zgodnie z art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1999 roku) osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
27. Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa (ust. 2). Przepis art. 27.1pkt.2 ustawy wymaga co najmniej 25 letniego okresu składkowego i nieskładkowego w przypadku mężczyzn. Według art. 32 ust. 1 ustawy ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącym pracownikami, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1, przy czym za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia (ust. 2 art. 32).
Wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 tego przepisu (pracownikom) przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Tym dotychczasowym przepisem jest wspomniane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43). Zgodnie z § 4 rozporządzenia pracownik wykonujący prace na stanowisku wymienionym w wykazie A, stanowiącym załącznik do rozporządzenia nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:
1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, 2) ma wymagany okres zatrudnienia, wynoszący 25 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Według § 2 ust.2 wspomnianego rozporządzenia okresy pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia lub w świadectwie pracy, zaś okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku.
Przyznanie świadczenia emerytalnego na podstawie art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z § 2 i 4 powołanego wyżej rozporządzenia przez organ rentowy następuje właśnie na podstawie świadectwa pracy potwierdzającego wykonywanie zatrudnienia w szczególnych warunkach, które jednak jak każdy dokument nieurzędowy w rozumieniu art. 244 § 1 i 2 k.p.c. podlega kontroli zarówno co do prawidłowości wskazanych w nim faktów, jak i co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej, gdyż podmiot wydający to świadectwo nie jest organem państwowym, ani organem wykonującym zadania z zakresu administracji państwowej (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 24 września 2008 roku, III AUa 795/08, LEX nr 478688).
W rozpatrywanej sprawie odwołujący przedłożył świadectwa pracy w szczególnych warunkach potwierdzające jego okres pracy w szczególnych warunkach – łącznie w wymiarze 2 lat,9 miesięcy i 4 dni . Według § 4 w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze pracownik , który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki; osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn i posiada wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.
Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego S. O. w trakcie zatrudnienia w (...) S.A. w S. od 3 października 1972 r. do 31 marca 1993 roku pracował na stanowisku mechanika samochodowego pomimo wpisu w angażach , że pracował na stanowisku ślusarza. Praca odwołującego polegała na naprawianiu pojazdów mechanicznych w kanałach remontowych lecz nie była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. W związku z tym praca wykonywana przez ubezpieczonego w okresie nie uwzględnionym przez organ rentowy nie spełniała przesłanek wskazanych w wykazie A dziale XIV, poz. 16 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. i nie może być zakwalifikowana jako praca w szczególnych warunkach.
Warunek ten jest bowiem spełniony, gdy pracownik w ramach obowiązującego go pełnego wymiaru czasu pracy na określonym stanowisku stale, to jest ciągle wykonuje prace w szczególnych warunkach i nie wykonuje przy tym innych czynności pracowniczych nie będących pracą w takich warunkach. Tylko bowiem okresy wykonywania zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy wypełniają kryterium uznania pracy o cechach znacznej szkodliwości dla zdrowia lub znacznego stopnia uciążliwości, lub wymagającej wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia.
Stałe wykonywanie takich prac oznacza, że krótsze dobowo (nie w pełnym wymiarze obowiązującego czasu pracy na danym stanowisku) lub okresowe, a nie stałe świadczenie pracy wyklucza dopuszczalność uznania pracy za świadczoną w szczególnych warunkach wskutek niespełnienia warunku stałej znacznej szkodliwości dla zdrowia lub stałego znacznego stopnia uciążliwości wykonywanego zatrudnienia (por. postan. SN z 3 października 2008 r. II UK 133/08, LEX nr 658191, wyrok SN z 4 czerwca 2008 r. II UK 306/07 OSNP 2009/21-22/290). Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał, a Sąd Okręgowy podziela to stanowisko, że z przywileju przejścia na emeryturę w niższym wieku emerytalnym, przysługującego pracownikom zatrudnionym w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, mogą korzystać wyłącznie pracownicy, który byli rzeczywiście zatrudnieni stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w szkodliwych warunkach pracy (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 15 grudnia 1997 r., II UKN 417/97, OSNP 1998/21/638; 21 listopada 2001 r., II UKN 598/00, OSNP 2003/17/419; 4 czerwca 2008 r., II UK 306/07, lex nr 494129).
Nadto w wyroku z dnia 21 listopada 2001 r., II UKN 598/00, Sąd Najwyższy podkreślił, że o uprawnieniu do emerytury na podstawie § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.), decyduje łączne spełnienie przez pracownika wszystkich warunków określonych w tym przepisie, a nie jego przekonanie, że charakter lub warunki pracy wystarczają do uznania jej za wykonywaną w szczególnych warunkach.
Reasumując, S. O. nie wykazał, że w spornym okresie swego zatrudnienia stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w warunkach szczególnych, tym samym nie udowodnił 15 - letniego okresu takiej pracy i nie spełnił warunku do nabycia prawa do wcześniejszej emerytury. Bezspornym jest, że odwołujący wiek emerytalny osiągnął w dniu (...). Organ rentowy w toku postępowania wyjaśniającego ustalił, że okres zatrudniania odwołującego wynosi na dzień 1 stycznia 1999 roku łącznie 28 lat 5 miesięcy i 21 dni okresów składkowych i nieskładkowych w tym tylko okres 2 lat 9 miesięcy i 4 dni okresu pracy w szczególnych warunkach.
Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o przepis art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił wniesione odwołanie. Anna Walczak - Sarnowska