Legislator Case Law & Legislation
Ts 219/07 AI generated

Constitutional Court dismisses complaint as inadmissible due to lack of subject matter jurisdiction over legislative omissions.

Case Number Ts 219/07
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court of Poland dismissed the constitutional complaint lodged by the PTTK General Management regarding the National Heritage Law. The petitioner argued that specific articles violated his property rights and equality principles, but the Court found the complaints inadmissible. The Court ruled that it lacks jurisdiction to review legislative omissions and that the cited constitutional articles do not independently grant substantive rights for this type of review.

Legislator headnote

AI generated

Art. 21 ust. 2 Konstytucji; Art. 32 Konstytucji; Art. 64 ust. 2 Konstytucji; The Constitutional Court does not examine legislative omissions or the lack of regulation for specific categories of cases within its scope of control.

Keywords

AI generated
legislative omission subject matter jurisdiction constitutional complaint property rights equality principle inadmissible complaint scope of control

Cited Legislation

AI generated
Art. 21 ust. 2 Konstytucji
2 oraz w związku z art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
Art. 32 Konstytucji
2 w związku z art. 32 Konstytucji;
Art. 64 ust. 2 Konstytucji
2 w związku z art. 64 ust. 2 Konstytucji, p o s t a n a w i a:
Art. 79 ust. 1 Konstytucji
Przywołane wyżej wymogi zostały sformułowane w art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz w art.
Art. 24 ust. 2 ustawy o TK
Trybunał Konstytucyjny uznaje także, że w sprawie nie zachodzi uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 24 ust. 2 ustawy o TK, który uprawniałby Trybunał do orzeczenia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.
Art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK
Biorąc pod uwagę powyższe przesłanki, Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że kwestionowane przepisy nie mogą być przedmiotem skargi konstytucyjnej w niniejszym postępowaniu i zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK odmawia nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
art. 21 ust. 2 Konstytucji
2 oraz w związku z art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
art. 32 Konstytucji
2 w związku z art. 32 Konstytucji;
art. 64 ust. 2 Konstytucji
2 w związku z art. 64 ust. 2 Konstytucji, p o s t a n a w i a:
art. 2 Konstytucji
były w trakcie postępowań sądowych zmierzających do jego ustanowienia, jest również naruszeniem art. 2 Konstytucji.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie TK z 24 października 2001 r., SK 10/01
postanowienie TK z 24 października 2001 r., SK 10/01, OTK ZU nr 7/2001, poz.
I ACa 127/07
I CK 318/02
akt I CK 318/02), złożonej w trybie art.
I CSK 460/07
Cassation appeal dismissed as inadmissible due to subject matter value below statutory threshold under Civil Procedure Code.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

74/2/B/2010 POSTANOWIENIE z dnia 17 marca 2009 r. Sygn. akt Ts 219/07 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Mazurkiewicz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Zarządu Głównego PTTK w Warszawie w sprawie zgodności:

1) art. 2 w związku z art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju (Dz. U. Nr 97, poz. 1051, ze zm.) z art. 2 w związku z art. 64 ust. 2 oraz w związku z art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;

2) art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju (Dz. U. Nr 97, poz. 1051, ze zm.) z art. 21 ust. 2 w związku z art. 32 Konstytucji;

3) art. 8 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju (Dz. U. Nr 97, poz. 1051, ze zm.) z art. 2 w związku z art. 64 ust. 2 Konstytucji, p o s t a n a w i a:

1) podjąć zawieszone postępowanie;

2) odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

UZASADNIENIE

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 28 września 2007 r. skarżący podniósł zarzut niezgodności art. 2 w związku z art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju (Dz. U. Nr 97, poz. 1051, ze zm.; dalej: ustawa z 6 lipca 2001 r.) z art. 2 w związku z art. 64 ust. 2 oraz w związku z art. 21 ust. 2 Konstytucji; art. 7 ustawy z 6 lipca 2001 r. z art. 21 ust. 2 w związku z art. 32 Konstytucji; art. 8 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. z art. 2 w związku z art. 64 ust. 2 Konstytucji.

W ocenie skarżącego zaskarżone przepisy, wprowadzające ograniczenie w postaci zakazu skorzystania z nabytego roszczenia o uwłaszczenie, pozbawiły go konstytucyjnego prawa do ochrony przysługującego prawa majątkowego. Artykuł 2 w związku z art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. narusza przysługujące skarżącemu konstytucyjne prawo do zachowania nabytego prawa podmiotowego, gdyż pozbawia go roszczenia o oddanie posiadanej nieruchomości w użytkowanie wieczyste – nabytego na podstawie przepisu art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.

U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, ze zm.), w jego brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 stycznia 2000 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz innych ustaw (Dz. U. Nr 6, poz. 70), w sytuacji, gdy nie wymagał tego ważny interes społeczny. Ponadto, wprowadzona przez ustawodawcę regulacja stwarza podstawę do różnicowania, a tym samym nierównego traktowania sytuacji prawnej podmiotów będących adresatami normy wynikającej z przepisu art. 207 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Użyty przez ustawodawcę w art. 2 w związku z art. 1 pkt 5 ustawy z 6 lipca 2001 r. termin „przekształcenie własnościowe” jest na tyle nieprecyzyjny, że budzi poważne wątpliwości co do intencji ustawodawcy i – w przekonaniu skarżącego – narusza zasadę poprawnej legislacji oraz zasadę zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa.

Zbyt krótki okres vacatio legis oraz brak uregulowania statusu osób, którym przysługuje roszczenie o ustanowienie użytkowania wieczystego, a które w chwili wejścia w życie ustawy z 6 lipca 2001 r. były w trakcie postępowań sądowych zmierzających do jego ustanowienia, jest również naruszeniem art. 2 Konstytucji. Skarga konstytucyjna została wniesiona na podstawie następującego stanu faktycznego. Wyrokiem z 30 maja 2007 r. (sygn. akt I ACa 127/07) – w sprawie z powództwa Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego (PTTK) w Warszawie przeciwko Skarbowi Państwa (reprezentowanemu przez Starostę Powiatu Leskiego i Dyrektora Bieszczadzkiego Parku Narodowego w Ustrzykach Górnych) o zawarcie umowy wieczystego użytkowania i przeniesienia prawa własności na skutek apelacji powoda (skarżącego) od wyroku Sądu Okręgowego w Krośnie z 17 stycznia 2001 r. (sygn. akt I C 532/98), w wyniku rozpoznania skargi PTTK w Warszawie o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Najwyższego z 27 listopada 2003 r. (sygn. akt I CK 318/02), złożonej w trybie art. 4011 k.p.c. w oparciu o wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 10 kwietnia 2006 r. (SK 30/04), Sąd Apelacyjny w Rzeszowie oddalił skargę PTTK w Warszawie.

Sąd zmienił również zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Krośnie w części uwzględniającej powództwo oraz w części zasądzającej od pozwanego Skarbu Państwa Starosty Powiatu Bieszczadzkiego na rzecz powoda kwotę 2 935 zł w ten sposób, że oddalił powództwo i zasądził od PTTK w Warszawie na rzecz Skarbu Państwa Starosty Powiatu Bieszczadzkiego kwotę 500 zł tytułem kosztów procesu; zasądził od PTTK w Warszawie na rzecz Skarbu Państwa Dyrektora Bieszczadzkiego Parku Narodowego w Ustrzykach Górnych kwotę 375 zł tytułem kosztów postępowania apelacyjnego oraz zasądził od PTTK w Warszawie na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 7 200 zł tytułem kosztów procesu w postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania.

Skarżący wniósł ponadto o zwrot kosztów postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych od Skarbu Państwa – Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2007 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi konstytucyjnej przez: doręczenie pięciu kopii wyroku Sądu Najwyższego z 8 lutego 2007 r. (sygn. akt I CO 17/06) oraz wskazanie, czy skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z 30 maja 2007 r. (sygn. akt I ACa 127/07).

W wykonaniu zarządzenia pełnomocnik skarżącego wskazał, że w dniu 27 czerwca 2007 r. złożył od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego. Postanowieniem z 19 lutego 2008 r., Trybunał Konstytucyjny zawiesił postępowanie w sprawie skargi konstytucyjnej Zarządu Głównego PTTK w Warszawie w związku z toczącym się przed Sądem Najwyższym postępowaniem w przedmiocie kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z 30 maja 2007 r. W dwóch pismach z 7 kwietnia 2008 r. pełnomocnik skarżącego poinformował Trybunał Konstytucyjny o zakończeniu postępowania kasacyjnego przed Sądem Najwyższym oraz wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania.

Sąd Najwyższy postanowieniem z 14 lutego 2008 r. (sygn. akt I CSK 460/07) odrzucił skargę kasacyjną. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarga konstytucyjna jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, przysługującym podmiotowi praw i wolności konstytucyjnych, naruszonych działaniami prawodawcy. Subsydiarny charakter tej instytucji opiera się na konieczności wyczerpania drogi prawnej w sprawie, której zaistnienie jest przesłanką wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego ze skargą konstytucyjną. Co istotne, przedmiotem zaskarżenia w sprawach tego typu mogą być jedynie takie przepisy ustawy lub innego aktu normatywnego, które stanowiły podstawę ostatecznego rozstrzygnięcia sądu lub organu administracji publicznej o prawach, wolnościach lub obowiązkach skarżącego.

Wzorcami kontroli kwestionowanych przepisów mogą być z kolei jedynie te przepisy Konstytucji (i żadnego innego aktu normatywnego), z których można dekodować prawa, wolności lub obowiązki skarżącego. Przywołane wyżej wymogi zostały sformułowane w art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz w art. 46 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Trybunał Konstytucyjny, kierując się subsydiarnością skargi konstytucyjnej, zawiesił postępowanie w sprawie, z uwagi na wystąpienie przez skarżącego do Sądu Najwyższego ze skargą kasacyjną na ostateczne orzeczenie – w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji.

Trybunał uznał, że z uwagi na to, iż Sąd Najwyższy postanowieniem z 14 lutego 2008 r. (sygn. akt I CSK 460/07) odrzucił skargę kasacyjną skarżącego, zgodnie z art. 20 ustawy o TK w związku z art. 180 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) należało podjąć zawieszone postępowanie w sprawie rozpoznania skargi konstytucyjnej. Jak wspomniano powyżej, podstawą skargi konstytucyjnej może być tylko taki przepis ustawy lub innego aktu normatywnego, który był podstawą prawną ostatecznego orzeczenia o prawach lub wolnościach skarżącego.

Zdaniem skarżącego, kwestionowane przez niego przepisy legły u podstaw powołanego wyżej wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z 30 maja 2007 r. Sąd Apelacyjny wskazał, że „przepisy ustawy z 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju (…) stanowią dodatkowy argument przemawiający za szczególną ochroną zasobów przyrodniczych parków narodowych przejawiającą się w zakazie przekształceń własnościowych nieruchomości w granicach parków narodowych”. Z takiego stanowiska Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie w żaden sposób nie wynika, że kwestionowane przepisy były bezpośrednią podstawą prawną jego orzeczenia.

Trybunał Konstytucyjny wskazywał już w swoich orzeczeniach, że przedmiotem kontroli w trybie skargi konstytucyjnej nie może być przepis aktu normatywnego, który posiłkowo został przywołany w ostatecznym orzeczeniu (por. wyrok TK z 12 grudnia 2005 r., SK 20/04, OTK ZU nr 11/A/2005, poz. 133). Przyjęcie odmiennego stanowiska czyniłoby ze skargi konstytucyjnej środek prawny zbliżony do actio popularis, co w oczywisty sposób byłoby sprzeczne z konstytucyjnym modelem skargi konstytucyjnej. Podstawą prawną wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie były przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomości (Dz.

U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, ze zm.), które nie są przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu. Zdaniem tegoż Sądu sporna działka znajdowała się w trwałym zarządzie Bieszczadzkiego Parku Narodowego, a nie jest dopuszczalne współistnienie trwałego zarządu oraz użytkowania wieczystego tej samej nieruchomości. Obie formy władania nieruchomością wzajemnie się wykluczają. Z powyższego wynika, że nieprzekazanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości wynikało z tego, że nieruchomość pozostawała w trwałym zarządzie. Tak więc to nie wskazane w skardze konstytucyjnej przepisy były źródłem niezrealizowania roszczeń skarżącego.

Nie stanowiły one podstawy rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji. W uzasadnieniu cytowanego wyroku Sąd wskazuje na nie jedynie jako na dodatkowy argument ograniczający przekształcenia własnościowe. Należy podkreślić, że Trybunał Konstytucyjny nie dokonuje oceny trafności rozstrzygnięcia dokonanego przez Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, gdyż nie mieści się to w zakresie właściwości określonym przez art. 188 pkt 1-3 i art. 79 Konstytucji. Ponadto, odnosząc się do zarzutu niekonstytucyjności art. 7 ustawy z 6 lipca 2001 r., Trybunał Konstytucyjny przypomina, że wzorcem kontroli w postępowaniu prowadzonym w trybie skargi konstytucyjnej może być przepis konstytucyjny, z którego wynika prawo podmiotowe.

Treść art. 21 ust. 2 Konstytucji sama przez się nie formułuje jeszcze praw i wolności, pozostaje dyrektywą skierowaną do ustawodawcy zwykłego, by ten, konstruując model wywłaszczenia, zachował określone w tym przepisie zasady. Skarżący kwestionuje także zgodność art. 7 ustawy z 6 lipca 2001 r. z art. 32 Konstytucji, czyli z zasadą równości i niedyskryminacji. Trybunał Konstytucyjny wskazuje, że przepis art. 32 Konstytucji formułuje – zgodnie z tytułem pierwszego podrozdziału drugiego rozdziału Konstytucji, w którym został umieszczony – zasadę ogólną, odnoszącą się do realizacji wolności, praw i obowiązków wymienionych w innych przepisach Konstytucji (por. postanowienie TK z 24 października 2001 r., SK 10/01, OTK ZU nr 7/2001, poz. 225).

Artykuł 32 Konstytucji mógłby więc być wzorcem kontroli w postępowaniu ze skargi konstytucyjnej jedynie wówczas, gdyby był powołany jednocześnie z konkretnym przepisem gwarantującym wolność, prawo lub obowiązek konstytucyjny, co – jak wspomniano powyżej – nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Badając zarzut niezgodności art. 8 ustawy z 6 lipca 2001 r. z art. 2 w związku z art. 64 ust. 2 Konstytucji, Trybunał Konstytucyjny zauważa, że skarżący kwestionuje de facto konstytucyjność zaniechania ustawodawczego. Miało ono polegać – zdaniem skarżącego – na braku regulacji statusu osób, którym przysługuje roszczenie o ustanowienie użytkowania wieczystego, a które w momencie wejścia w życie ustawy z 6 lipca 2001 r. są w trakcie postępowania sądowego o ustanowienie użytkowania wieczystego.

Mając na względzie zamknięty katalog kompetencji Trybunału Konstytucyjnego, należy przypomnieć, że kognicja Trybunału nie obejmuje swoim zakresem kontroli zaniechania ustawodawcy w uregulowaniu pewnej kategorii spraw. Trybunał Konstytucyjny uznaje także, że w sprawie nie zachodzi uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 24 ust. 2 ustawy o TK, który uprawniałby Trybunał do orzeczenia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Biorąc pod uwagę powyższe przesłanki, Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że kwestionowane przepisy nie mogą być przedmiotem skargi konstytucyjnej w niniejszym postępowaniu i zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK odmawia nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.

Mając na względzie powyższe okoliczności, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.