Constitutional complaint dismissed for late filing after final appeal judgment became legally binding.
Legislator summary
AI generatedThe Constitutional Court dismissed the cooperative housing society's complaint for failing to file within the statutory three-month deadline. The court determined that the final binding judgment was the Second Instance Court's ruling from November 2005, which had been served in July 2006. Consequently, the complaint filed in June 2007 was deemed untimely because the possibility of a cassation appeal did not extend the filing period.
Legislator headnote
AI generatedArt. 79 ust. 1 Konstytucji; Art. 36 ust. 3 w zw. z art. 49 ustawy o TK: The constitutional complaint deadline runs from the service of the final binding judgment, regardless of pending cassation appeal possibilities.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
260/5/B/2007 POSTANOWIENIE z dnia 26 lipca 2007 r. Sygn. akt Ts 131/07 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Bohdan Zdziennicki, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej w Swarzędzu w sprawie zgodności: § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 kwietnia 1996 r. w sprawie trybu i terminów refundowania spółdzielniom mieszkaniowym i gminom środków własnych wydatkowanych na inwestycje infrastrukturalne określone w umowach zawartych przed dniem 27 maja 1990 r. (Dz. U. Nr 49, poz. 213) z art. 2, art. 45 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.
UZASADNIENIE
W skardze konstytucyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej w Swarzędzu z 13 czerwca 2007 r. zarzucono, że § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 kwietnia 1996 r. w sprawie trybu i terminów refundowania spółdzielniom mieszkaniowym i gminom środków własnych wydatkowanych na inwestycje infrastrukturalne określone w umowach zawartych przed dniem 27 maja 1990 r. (Dz. U. Nr 49, poz. 213; dalej: rozporządzenie w sprawie refundowania) jest niezgodny z art. 2, art. 45 i art. 64 Konstytucji. Skarga konstytucyjna sformułowana została w związku z następującą sprawą.
Sąd Okręgowy w Poznaniu – Wydział XII Cywilny wyrokiem z 10 grudnia 2003 r. (sygn. akt XII C 2140/2001) oddalił powództwo skarżącej przeciwko Skarbowi Państwa statio fisci Wojewodzie Wielkopolskiemu o zasądzenie kwoty 5.744.383,20 zł tytułem skapitalizowanych odsetek wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu, tj. 20 listopada 2001 r., do dnia zapłaty. Skarżąca uzasadniła żądanie naruszeniem przez pozwanego terminów dokonywania refundacji, określonych w § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie refundowania. Sąd stwierdził, że przy zastosowaniu wykładni językowej, treść powołanego przepisu nie budzi żadnych wątpliwości, co z kolei oznacza, że wyznaczony w nim dwudziestodniowy termin do wypłacenia środków na rzecz skarżącej, biegnie od momentu otrzymania przez wojewodów środków od Ministra Finansów w sensie ich wpływu na rachunek bankowy.
W świetle zgromadzonego materiału dowodowego Sąd uznał, że Wojewoda Wielkopolski nie uchybił terminom, wymaganym do dokonywania refundacji w stosunku do skarżącej. Sąd Apelacyjny w Poznaniu – Wydział I Cywilny wyrokiem z 24 listopada 2005 r. (sygn. akt I ACa 517/04) oddalił apelację skarżącej, podzielając stanowisko Sądu Okręgowego. Sąd Najwyższy, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej, postanowieniem z 7 marca 2007 r. (sygn. akt II CSK 27/07) odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji, każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego, w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Zasady korzystania z tego środka ochrony wolności i praw precyzuje ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.
U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). W myśl art. 46 ust. 1 ustawy o TK, skargę konstytucyjną można wnieść po wyczerpaniu przez skarżącego przysługującej mu w sprawie drogi prawnej, o ile droga ta jest przewidziana, w ciągu 3 miesięcy od dnia doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia. Przez wyczerpanie drogi prawnej należy rozumieć, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, konieczność skorzystania przez skarżącego ze wszystkich środków prawnych przysługujących mu w toku instancji, umożliwiających merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.
Na gruncie art. 46 ust. 1 ustawy o TK okoliczność wyczerpania drogi prawnej łączy się tym samym z wydaniem przez sąd powszechny prawomocnego wyroku (lub innego prawomocnego rozstrzygnięcia). Powyższe prowadzi do wniosku, zgodnie z którym w sytuacji doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku sądowego, uruchomienie przez niego innych środków prawnych służących zmianie tego orzeczenia, pozostaje bez uszczerbku dla biegu terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej (por. postanowienie TK z 6 czerwca 2001 r., Ts 7/01, OTK ZU nr 5/2001, poz. 148).
W niniejszej sprawie, rozpoznawanej przez Trybunał Konstytucyjny, tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 24 listopada 2005 r., jak i postanowienie Sądu Najwyższego z 7 marca 2007 r., zostały wydane już po wejściu w życie w dniu 6 lutego 2005 r. ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98; dalej: ustawa nowelizująca z 2004 r.). Ustawa ta wprowadziła w miejsce kasacji, przysługującej od nieprawomocnych wyroków i postanowień, skargę kasacyjną, będącą środkiem kontroli legalności prawomocnych orzeczeń sądów cywilnych (art. 398¹ k.p.c. w brzmieniu obowiązującym od dnia 6 lutego 2005 r.).
W dotychczasowym orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego przyjmowano, że w postępowaniu cywilnym wymóg wyczerpania drogi prawnej obejmował konieczność wniesienia kasacji do Sądu Najwyższego w sprawach, w których środek ten przysługiwał, zaś w pozostałych przypadkach przesłanka ta była spełniona wraz z uzyskaniem prawomocnego orzeczenia wydanego przez sąd drugiej instancji (por. obszerne uzasadnienie postanowienia TK z 13 czerwca 2000 r., SK 21/98, OTK ZU nr 5/2000, poz. 147). Należy stwierdzić, że sytuacja ta uległa zmianie wraz z wejściem w życie przywołanej wyżej ustawy nowelizującej z 2004 r., na mocy której skarga kasacyjna zyskała charakter nadzwyczajnego środka wzruszenia prawomocnych orzeczeń sądowych.
Wyczerpanie drogi prawnej ma zatem miejsce po skorzystaniu przez skarżącego z możliwości wniesienia zażalenia lub apelacji do sądu drugiej instancji i uzyskaniu merytorycznego rozstrzygnięcia, wydanego przez ten sąd. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, podstawowe znaczenie dla przyjęcia wyczerpania drogi prawnej i ostateczności wyroku sądowego ma jego prawomocność (por. postanowienie TK z 1 sierpnia 2000 r., Ts 71/00, OTK ZU nr 6/2000, poz. 244). W konsekwencji uruchomienie przez skarżącego kasacyjnych kompetencji Sądu Najwyższego pozostaje poza zakresem konstytucyjnego wymogu wyczerpania drogi prawnej, podobnie jak ma to miejsce w postępowaniu karnym.
Po opisanych zmianach charakteru postępowania cywilnego, termin do wniesienia skargi konstytucyjnej biegnie zatem od daty doręczenia skarżącemu prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji, niezależnie od tego, czy w sprawie może jeszcze zostać wniesiona skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że ostatecznym orzeczeniem w rozpatrywanej sprawie jest wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 24 listopada 2005 r., doręczony skarżącej 28 lipca 2006 r. Od daty jego doręczenia biegł tym samym trzymiesięczny termin, przewidziany w art. 46 ust. 1 ustawy o TK.
Wniesienie niniejszej skargi konstytucyjnej w dniu 13 czerwca 2007 r. nastąpiło zatem po znacznym przekroczeniu terminu ustawowego. Z tego względu, na podstawie art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy o TK, należało odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.