Legislator Case Law & Legislation
Ts 71/00 AI generated

Constitutional complaint dismissed due to missed two-month filing deadline and lack of causal link between laws and court rulings.

Case Number Ts 71/00
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Constitutional Court dismissed the constitutional complaint filed by Zenon P. because it was submitted outside the mandatory two-month deadline following the final court judgment. The applicant argued that specific provisions of the Building Law violated his constitutional rights regarding health and property, citing prior criminal convictions. The Court ruled that the complaint was inadmissible due to the procedural time bar and the absence of a demonstrated causal connection between the challenged laws and the specific court decisions. Consequently, the Court refused to examine the merits of the constitutional claims.

Legislator headnote

AI generated

Art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym; Art. 79 ust. 1 Konstytucji RP: A constitutional complaint is inadmissible if filed outside the two-month period following the final decision, and the challenged laws must be the basis for the final judicial decision affecting the applicant's rights.

Keywords

AI generated
constitutional complaint admissibility two-month filing deadline final judicial decision causal link requirement procedural time bar

Cited Legislation

AI generated
Art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.
Art. 79 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
W takiej sytuacji jednak wykluczona jest możliwość merytorycznego rozpoznania przedstawionych w skardze konstytucyjnej zarzutów, albowiem zgodnie z art. 79 ust.
Art. 31 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
414 ze zm.) z art. 31 ust.
Art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
2 oraz art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 519 kodeksu postępowania karnego
nie miało znaczenia uczynienie go przez skarżącego przedmiotem kasacji do Sądu Najwyższego, co zresztą wyraźnie wynika z treści art. 519 kodeksu postępowania karnego, zgodnie z którym kasacja przysługuje wyłącznie od prawomocnych wyroków sądu odwoławczego kończących postępowanie.
art. 64 Konstytucji
2 oraz art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
art. 79 ust. 1 Konstytucji RP
W takiej sytuacji jednak wykluczona jest możliwość merytorycznego rozpoznania przedstawionych w skardze konstytucyjnej zarzutów, albowiem zgodnie z art. 79 ust.

Cited Case Law

AI generated
Z. Doda, Rewizja nadzwyczajna, Warszawa 1972
Doda, Rewizja nadzwyczajna, Warszawa 1972, s.
S. Waltoś, Proces karny. Zarys systemu, Warszawa 1998
101 i n.; S. Waltoś, Proces karny. Zarys systemu, Warszawa 1998, s.
J. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Warszawa 1998
179; J. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Warszawa 1998, s.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

244 POSTANOWIENIE z dnia 1 sierpnia 2000 r. Sygn. Ts 71/00 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Krzysztof Kolasiński po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Zenona P., w sprawie zgodności: art. 62 ust. 1 pkt 1c oraz ust. 3, art. 66, art. 69 ust. 1 oraz art. 70 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) z art. 31 ust. 2 oraz art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Uzasadnienie: W skardze konstytucyjnej Zenona P. z 10 maja 2000 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) zarzucono, iż art. 62 ust. 1 pkt 1c oraz ust. 3, art. 66, art. 69 ust. 1 oraz art. 70 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.

– Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) są niezgodne z art. 31 ust. 2 oraz art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącego zakwestionowane regulacje nie zawierają sankcji związanych z przeprowadzaniem okresowych kontroli przewodów kominowych, a przez to nie gwarantują w sposób dostateczny ochrony zdrowia i życia skarżącego, jak również jego własności. Skarżący wskazał, iż wyrokiem Sądu Rejonowego dla K.-P. w K. z 13 maja 1997 r. został skazany za przestępstwo z art. 160 § 1 kodeksu karnego, a wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w K. z 20 sierpnia 1997 r., zaś kasacja skarżącego została uznana za oczywiście bezzasadną postanowieniem Sądu Najwyższego z 22 lutego 2000 roku.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643), skarga konstytucyjna powinna zostać wniesiona w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia skarżącemu prawomocnego wyroku, ostatecznej decyzji lub innego ostatecznego rozstrzygnięcia, przy czym chodzi o to orzeczenie, które kończy tok instancji w danej sprawie. Jak wynika z treści skargi konstytucyjnej i dołączonych do niej załączników, orzeczeniem takim w przypadku skarżącego był wyrok Sądu Wojewódzkiego w K. z 20 sierpnia 1997 r., który jako orzeczenie sądu drugiej instancji miał charakter orzeczenia prawomocnego, a więc takiego, od którego nie przysługują już zwykłe środki odwoławcze.

Jest to powszechnie przyjętym kryterium prawomocności (por. m.in. Z. Doda, Rewizja nadzwyczajna, Warszawa 1972, s. 101 i n.; S. Waltoś, Proces karny. Zarys systemu, Warszawa 1998, s. 179; J. Grzegorczyk, J. Tylman, Polskie postępowanie karne, Warszawa 1998, s. 179). Dla prawomocności wspomnianego wyroku Sądu Wojewódzkiego w K. nie miało znaczenia uczynienie go przez skarżącego przedmiotem kasacji do Sądu Najwyższego, co zresztą wyraźnie wynika z treści art. 519 kodeksu postępowania karnego, zgodnie z którym kasacja przysługuje wyłącznie od prawomocnych wyroków sądu odwoławczego kończących postępowanie.

Prawomocny wyrok Sądu Wojewódzkiego w K. z 20 sierpnia 1997 r. miał charakter orzeczenia kończącego tok instancji w sprawie stanowiącej podstawę skargi konstytucyjnej. I od daty doręczenia skarżącemu tego orzeczenia należałoby liczyć początek biegu dwumiesięcznego terminu do złożenia skargi konstytucyjnej. Ponieważ jednak skarga konstytucyjna została złożona dopiero 10 maja 2000 r., nie został spełniony jeden z warunków dopuszczalności merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej określony w art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym.

Niezależnie od powyższej okoliczności Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż skarżący nie przedstawił żadnych argumentów uzasadniających przekonanie, iż zakwestionowane w tej skardze przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane stanowiły podstawę orzeczeń sądowych, z którymi skarżący łączy naruszenie przysługujących mu praw konstytucyjnych. Przyznał to zresztą pełnomocnik skarżącego stwierdzając w piśmie z 13 czerwca 2000 r., iż “skarżący nie ma możliwości wskazania, że powołane w skardze przepisy prawa budowlanego stanowiły podstawę wydania wskazanych w skardze orzeczeń sądowych”.

W takiej sytuacji jednak wykluczona jest możliwość merytorycznego rozpoznania przedstawionych w skardze konstytucyjnej zarzutów, albowiem zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP jej przedmiotem mogą być tylko te regulacje prawne, na podstawie których organ władzy publicznej orzekł ostatecznie o konstytucyjnych prawach lub wolnościach skarżącego. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, należało odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej.