Legislator Case Law & Legislation
III KK 153/13 AI generated

Supreme Court quashes conditional dismissal due to defendant's prior intentional conviction violating Art. 66 § 1 k.k.

Case Number III KK 153/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland quashed the District Court's decision to conditionally dismiss criminal proceedings against the defendant. The District Court had granted a conditional dismissal despite the defendant already being lawfully convicted for an intentional crime. The Court ruled that this violated Article 66 § 1 of the Criminal Code, which requires the suspect to have no prior intentional convictions for such a dismissal to be valid.

Legislator headnote

AI generated

Art. 66 § 1 k.k.; Conditional dismissal of criminal proceedings is impossible if the suspect was already lawfully convicted for an intentional crime at the time of the ruling.

Keywords

AI generated
conditional dismissal prior conviction intentional crime Criminal Code procedural violation Supreme Court quashing verdict

Cited Legislation

AI generated
Art. 66 § 1 k.k.
G., wywiódł Prokurator Generalny, zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa materialnego – art. 66 § 1 k.k., polegające na warunkowym umorzeniu postępowania karnego przeciwko P.
Art. 67 § 1 k.k.
oraz art. 67 § 1 k.k. postępowanie karne wobec m.
Art. 58 § 3 k.k.
na karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy ustaleniu jednej stawki na kwotę 20 zł (art. 58 § 3 k.k.), w ten sposób, że: na podstawie art.
Art. 158 § 1 k.k.
G., pomimo niespełnienia określonej w tym przepisie przesłanki uprzedniej niekaralności sprawcy za przestępstwo umyślne, gdyż w dacie orzekania oskarżony był już skazany za popełnienie przestępstwa umyślnego określonego w art. 158 § 1 k.k. i art.
Art. 157 § 2 k.k.
i art. 157 § 2 k.k. w zw.
Art. 11 § 2 k.k.
z art. 11 § 2 k.k., przy zastosowaniu art.
art. 191 § 1 k.k
z dnia 21 czerwca 2012 r., skazujący tego oskarżonego za czyn z art. 191 § 1 k.k.
art. 58 § 3 k.k
na karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy ustaleniu jednej stawki na kwotę 20 zł (art. 58 § 3 k.k.), w ten sposób, że: na podstawie art.
art. 67 § 1 k.k
art. 66 § 1 k.k
G., wywiódł Prokurator Generalny, zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa materialnego – art. 66 § 1 k.k., polegające na warunkowym umorzeniu postępowania karnego przeciwko P.

Cited Case Law

AI generated
IV KK 50/07
IV KK 50/07, OSNwSK 2007/1/923; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2013 r., sygn.
III KK 39/13
Supreme Court dismisses conditional suspension due to defendant's prior intentional convictions violating Art. 66 § 1 k.k.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III KK 153/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 września 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba (przewodniczący) SSN Jarosław Matras SSN Jacek Sobczak (sprawozdawca) Protokolant Jolanta Włostowska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Małgorzaty Wilkosz-Śliwa w sprawie P. G. oskarżonego z art. 191 § 1 kk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 11 września 2013 r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 10 stycznia 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 21 czerwca 2012 r., uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w S. w postępowaniu odwoławczym. 2

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w S. wyrokiem dnia 10 stycznia 2013 r., zmienił m.in. w stosunku do P. G. wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 21 czerwca 2012 r., skazujący tego oskarżonego za czyn z art. 191 § 1 k.k. na karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy ustaleniu jednej stawki na kwotę 20 zł (art. 58 § 3 k.k.), w ten sposób, że: na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. oraz art. 67 § 1 k.k. postępowanie karne wobec m. in. P. G. o czyn mu przypisany z art. 191 § 1 k.k. warunkowo umorzył na okres próby roku. Nadto, zasądził od ww. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 100 zł.

Wyrokiem tym rozstrzygnięto także w przedmiocie wydatków i opłaty za obie instancje. Kasację od orzeczenia Sądu Okręgowego w S., na niekorzyść skazanego P. G., wywiódł Prokurator Generalny, zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa materialnego – art. 66 § 1 k.k., polegające na warunkowym umorzeniu postępowania karnego przeciwko P. G., pomimo niespełnienia określonej w tym przepisie przesłanki uprzedniej niekaralności sprawcy za przestępstwo umyślne, gdyż w dacie orzekania oskarżony był już skazany za popełnienie przestępstwa umyślnego określonego w art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k..

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w S. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna i zawarty w niej postulat uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania zasługuje w całej rozciągłości na uwzględnienie. Istotnie w przedmiotowej sprawie, na etapie postępowania odwoławczego, doszło do rażącego naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 66 § 1 k.k., polegającego na warunkowym umorzeniu postępowania w stosunku do skazanego P. G., podczas gdy nie zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące zapadłe rozstrzygnięcie. 3 Przypomnieć wypada, że warunkowe umorzenie postępowania jest możliwe jeśli szczegółowe przesłanki związane z czynem oraz z osobą sprawcy uzasadniają dodatnią prognozę kryminologiczną wobec niego.

Jedną z przesłanek, warunkującą takowe rozstrzygnięcie - zgodnie z treścią art. 66 § 1 k.k. - jest ustalenie, że sprawca nie był uprzednio karany za przestępstwo umyślne. Oznacza to wyraźny wymóg dotychczasowej niekaralności danego sprawcy za przestępstwo umyślne. Takiego warunku nie spełniają osoby, które w czasie orzekania były już prawomocnie skazane za jakiekolwiek przestępstwo umyślne, bez względu na ich podobieństwo do aktualnego czynu i rodzaju wcześniej wymierzonej kary (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2007 r., sygn.

IV KK 50/07, OSNwSK 2007/1/923; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt III KK 39/13, Lex 1312366). Tymczasem, jak wskazuje lektura akt, w przedmiotowej sprawie doszło do warunkowego umorzenia postępowania pomimo, że oskarżony w dniu 10 stycznia 2013 r., tzn. w dniu wydania zaskarżonego kasacją wyroku, był prawomocnie skazany za przestępstwo umyślne. Co więcej był już osobą skazaną w czasie wyrokowania przez Sąd I instancji (przed 21 czerwca 2012r.). P. G. został bowiem skazany wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w C. z dnia 15 maja 2012 r.,– wyrok zyskał prawomocność w dniu 8 czerwca 2012 r.

– za czyn z art. 158 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., przy zastosowaniu art. 58 § 3 k.k., na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przy przyjęciu jednej stawki na kwotę 20 zł. O ile nieznajomość tej okoliczności nie wywierała zasadniczego wpływu na rozstrzygnięcie Sądu I instancji, o tyle niewiedza Sądu II instancji w omawianym zakresie miała bezpośredni i istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia. Podkreślić należy, że dla oceny czy do warunkowego umorzenia postępowania doszło z rażącym naruszeniem art. 66 § 1 k.k., nie ma znaczenia to, czy orzekający w tym przedmiocie sąd dysponował informacją o uprzedniej karalności sprawcy za przestępstwo umyślne, czy - jak w niniejszej sprawie - akta sprawy takiej informacji nie zawierały.

Trudno przy tej okazji jednak nie dostrzec, że w niniejszej sprawie istniała możliwość i zachodziła konieczność sprawdzenia powyższej okoliczności przez 4 Sąd Okręgowy, co niesłusznie zostało zaniechane, albowiem zawarte w aktach informacje z Krajowego Rejestru Karnego przedstawiały stan na dzień 9 maja 2012 r. (k. 359). Z tych względów Sąd Najwyższy, orzekła jak w sentencji wyroku.