Supreme Court dismisses appeal for lack of obvious legal error and failure to justify obviousness.

Sygn. akt III CSK 301/12 POSTANOWIENIE Dnia 15 stycznia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku Skarbu Państwa Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. przy uczestnictwie M. C. o wpis, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 stycznia 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 26 maja 2011 r., odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od uczestniczki na rzecz wnioskodawcy - Skarbu Państwa, Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa - kwotę 120 zł (sto dwadzieścia zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Uzasadnienie 2 Uczestniczka M. C. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 26 maja 2011 r., podnosząc jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania, że jest ona uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącego, iż skarga jest oczywiście uzasadniona, powinien on w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość” i przedstawić argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona.

Wymaganie to jest spełnione, gdy skarżący wykaże, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, niepubl., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 niepubl., z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, niepubl., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, niepubl.). Powołanie się przez skarżącego - także po wdrożeniu postępowania naprawczego przewidzianego w art. 130 § 1 w związku z art. 3984 § 2, art. 391 § 1 i 39821 k.p.c. - na to, iż skarga jest uzasadniona, bez wskazania, że chodzi o zasadność „oczywistą” oraz bez wymaganego uzasadnienia powoduje, że skarga nie spełnia ustawowych wymagań określonych w art. 3984 k.p.c., w związku z czym podlega odrzuceniu.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3986 § 2 k.p.c.), o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygając na podstawie art. 520 § 3 k.p.c.