Supreme Court dismisses appeal on appeal inadmissibility and evidence distortion grounds in traffic accident case.

Απόφαση 94 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 94/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Χαράλαμπο Καλαματιανό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Νοεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Μ. Λ. του Ι., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε μετά της πληρεξουσίας δικηγόρου της Μαρίας Θεοφάνους και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Σ. Μ. του Κ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Ράμμο και κατέθεσε προτάσεις, 2. Του Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ως ειδικού διαδόχου της ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ Α.Ε.Α.Ζ. της οποίας η άδεια λειτουργίας της ανακλήθηκε, με έδρα την Αθήνα, που εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Πηνελόπη Σαριδάκη με δήλωση κατ'άρθρο 242 παρ.2ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις και 3. Α. Μ., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε και εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις: από 15-12-2006 αγωγή της 3ης ήδη αναιρεσιβλήτου, την από 10-4-2007 αγωγή της 1ης ήδη αναιρεσιβλήτου και την από 18-11-2008 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Αφού συνεκδικάσθηκαν, εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3440/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3968/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 1-12-2011 αίτησή της και τους από 18-9-2012 πρόσθετους λόγους της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Χαράλαμπος Καλαματιανός, ανέγνωσε την από 10-10-2012 έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος από την υπηρεσία Αρεοπαγίτη Μιλτιάδη Σπυρόπουλου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως και των προσθέτων λόγων αυτής.

Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της 1ης αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των 576 παρ. 1, 2 και 3, 568 παρ. 1 και 498 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι, αν κατά τη συζήτηση της αναίρεσης δεν εμφανισθεί κάποιος διάδικος, το δικαστήριο οφείλει να εξετάσει αν επισπεύδει αυτός τη συζήτηση ή, όταν την επισπεύδει άλλος, αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, σε αποφατική δε περίπτωση κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση.

Στην προκείμενη περίπτωση, από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά συνεδρίασης του Δικαστηρίου τούτου προκύπτει ότι κατά τη συζήτηση της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, που έγινε στη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας (15-11-2013) παραστάθηκαν η αναιρεσείουσα και οι πρώτη και δεύτερο των αναιρεσιβλήτων, ενώ η τρίτη των αναιρεσιβλήτων δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε.

Η αναιρεσείουσα και οι λοιποί αναιρεσίβλητοι, που παρέστησαν, δεν επικαλούνται ούτε προσκομίζουν σχετικά έγγραφα, από τα οποία να αποδεικνύεται ότι η μη εμφανισθείσα αναιρεσίβλητη επέσπευσε τη συζήτηση ή ότι κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα για να παραστεί στην άνω δικάσιμο. Επομένως, πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, ως προς αυτήν, η οποία συνδέεται με τους λοιπούς αναιρεσιβλήτους με σχέση απλής ομοδικίας (Κ.Πολ.Δ. 576 παρ. 3 εδ. 2).

Στο Δικαστήριο αυτό εκκρεμούν η 975/2-12-2011 αίτηση και το 107/18-9-2012 δικόγραφο πρόσθετων λόγων για αναίρεση της αυτής, 3968/2011, απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Πρέπει επομένως να ερευνηθεί στη συνέχεια το τυπικά παραδεκτό αυτών και η βασιμότητα των διατυπουμένων δι' αυτών λόγων με βάση τις νομικές και ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης δι' αυτών απόφασης, που αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής, όπως προκύπτει από την επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων.

Ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών εισήχθησαν προς συζήτηση και συνεκδικάστηκαν: Α) η από 15-12-2006 (αριθμ. εκθ. καταθ. 492/21-12-2006) αγωγή που άσκησε η 3η αναιρεσίβλητη Τ. Μ., με την οποία εκθέτει ότι από συγκλίνουσα αμελή συμπεριφορά α) της πρώτης εναγόμενης, (ήδη αναιρεσείουσας) οδηγού της υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ...

δίκυκλης μοτοσικλέτας, η οποία ήταν ασφαλισμένη για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη από την κυκλοφορία της στην τρίτη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία, (INTERAMERICAN) και β) της δεύτερης εναγόμενης, (1ης αναιρεσίβλητης) οδηγού του υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη από την κυκλοφορία του στην τέταρτη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία (ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ), έγινε αυτοκινητικό ατύχημα στον τόπο, το χρόνο και υπό τις συνθήκες που περιγράφονται στην αγωγή, το οποίο είχε ως συνέπεια την πρόκληση υλικών ζημιών στο υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, κυριότητάς της, το οποίο ήταν σταθμευμένο πλησίον του τόπου του ατυχήματος, και ζητούσε, να υποχρεωθούν οι εναγόμενες να της καταβάλουν, εις ολόκληρον η καθεμία, το ποσό των 4.406,82 ευρώ προς αποζημίωση της και ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής, Β) η από 10-4-2007 (αριθμ.

εκθ. καταθ. 142/24-4-2007) αγωγή που άσκησε η 1η αναιρεσίβλητη Σ. Μ., με την οποία, επικαλούμενη το ίδιο ως άνω τροχαίο ατύχημα και ισχυριζόμενη περαιτέρω ότι από υπαιτιότητα της πρώτης εναγόμενης αναιρεσείουσας (ως προς την οποία δεν εισήχθη προς συζήτηση η αγωγή), οδηγού της υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... δίκυκλης μοτοσικλέτας, η οποία ήταν ασφαλισμένη για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη από την κυκλοφορία της στη δεύτερη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία, προκλήθηκαν υλικές ζημίες στο οδηγούμενο από την ίδια υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, κυριότητας της, ζήτησε να υποχρεωθεί η εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία να της καταβάλει νομιμότοκα το ποσό των 5.559,21 ευρώ προς αποζημίωσή της και ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης και Γ) η από 18-11-2008 (αριθμ. εκθ. καταθ. 10375/18-11-2008) αγωγή που άσκησε η αναιρεσείουσα Μ. Λ., με την οποία επικαλούμενη το ίδιο ως άνω τροχαίο ατύχημα και ισχυριζόμενη περαιτέρω ότι από υπαιτιότητα της πρώτης εναγόμενης (1ης αναιρεσίβλητης), οδηγού του υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη από την κυκλοφορία του στη δεύτερη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ ΑΕ", της οποίας η άδεια λειτουργίας ανακλήθηκε και στη δικονομική θέση αυτής υπεισήλθε ως εκ του νόμου ειδικός διάδοχος το ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", τραυματίστηκε η ίδια (ενάγουσα) και προκλήθηκαν υλικές ζημίες στην οδηγούμενη από αυτήν υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας ... δίκυκλη μοτοσικλέτα, κυριότητάς της, ζήτησε να υποχρεωθούν οι εναγόμενες να της καταβάλουν, εις ολόκληρον η καθεμία, και νομιμότοκα το ποσό των 49.656,85 ευρώ προς αποζημίωσή της και ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, καθώς και το επιπλέον ποσό των 17.696,88 ευρώ προς αποζημίωσή της σε κεφάλαιο εφάπαξ, άλλως σε μηνιαίες δόσεις, όπως ειδικότερα αναφέρεται στην αγωγή.

Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο εξέδωσε την υπ' αριθμ. 3440/2009 οριστική του απόφαση με την οποία κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση της δεύτερης ως άνω αγωγής της ενάγουσας Σ. Μ. ως προς την πρώτη εναγόμενη Μ. Λ. και, αφού δέχτηκε ότι αποκλειστικά υπαίτια του ένδικου τροχαίου ατυχήματος είναι η ενάγουσα-εναγόμενη Μ.

Λ.: α) απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη την τρίτη ως άνω αγωγής της ενάγουσας Μ. Λ., β)απέρριψε την πρώτη ως άνω αγωγή της ενάγουσας Τ. Μ. ως προς τη δεύτερη και την τέταρτη των εναγομένων, γ) δέχτηκε εν μέρει την πρώτη ως άνω αγωγή της ενάγουσας Τ. Μ. ως προς την πρώτη και την τρίτη των εναγομένων και υποχρέωσε αυτές να καταβάλουν στην ενάγουσα, εις ολόκληρον η καθεμία, το ποσό των 2.676,82 ευρώ με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής και δ) δέχτηκε εν μέρει τη δεύτερη ως άνω αγωγή της ενάγουσας Σ.

Μ. ως προς τη δεύτερη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία και υποχρέωσε αυτή να καταβάλει στην ενάγουσα το ποσό των 3.449,18 ευρώ με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής. Κατά της απόφασης αυτής άσκησαν, τόσο η αναιρεσείουσα όσο και η ασφαλιστική της εταιρεία (INTERAMERICAN), εφέσεις, οι οποίες συνεκδικάσθηκαν. Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε, ως αποδειχθέντα, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του τα εξής: "Στις 21-11-2006 και περί ώρα 19.15', η ενάγουσα-εναγόμενη Μ.

Λ., οδηγώντας την υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... δίκυκλη μοτοσικλέτα, κυριότητάς της, η οποία ήταν ασφαλισμένη για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη από την κυκλοφορία της στην εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "INTERAMERICAN ΕΕΑΖ ΑΕ", και βαίνοντας επί της οδού Κρήτης, στην περιοχή Χολαργού Αττικής, η οποία είναι μονής κατευθύνσεως και διαθέτει μια λωρίδα κυκλοφορίας, με κατεύθυνση από Υμηττό προς Λεωφόρο Μεσογείων, όταν έφθασε στο ύψος της διασταυρώσεως της ως άνω οδού με την οδό Σύρου δεν διέκοψε, ως όφειλε, σύμφωνα με την υπάρχουσα στην πορεία της ρυθμιστική της κυκλοφορίας πινακίδα με την ένδειξη STOP, την κίνηση του οχήματός της πριν από την είσοδό της στη διασταύρωση, προκειμένου να παραχωρήσει την προτεραιότητα στα οχήματα που εκινούντο επί της οδού Σύρου και είχαν προτεραιότητα έναντι του δικού της οχήματος, αλλά συνεχίζοντας ανέλεγκτα την πορεία της εισήλθε στη διασταύρωση και παρεμβλήθηκε στην πορεία του υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, που οδηγούσε η ενάγουσα-εναγόμενη Σ. Μ. και εκινείτο κανονικά επί της οδού Σύρου με κατεύθυνση από την οδό Περικλέους προς Αγία Παρασκευή, με αποτέλεσμα να επιπέσει με το εμπρόσθιο τμήμα της μοτοσικλέτας της στην εμπρόσθια δεξιά γωνία του ως άνω αυτοκινήτου. Εν συνεχεία, λόγω της πρόσκρουσης αυτής, το ως άνω αυτοκίνητο εξετράπη της πορείας του προς τα αριστερά και επέπεσε στο οπίσθιο τμήμα του σταθμευμένου κανονικά στο αριστερό άκρο της οδού Σύρου, λίγο μετά τη διασταύρωση αυτής με την οδό Κρήτης, υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, κυριότητας της ενάγουσας Τ. Μ., το οποίο ωθήθηκε εμπρός και προσέκρουσε στο οπίσθιο τμήμα του έμπροσθεν αυτού σταθμευμένου υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, κυριότητας της (μη διαδίκου) Μ. Τ.. Αποτέλεσμα του ένδικου τροχαίου ατυχήματος ήταν να τραυματιστεί η οδηγός της δίκυκλης μοτοσικλέτας, Μ.

Λ., και να υποστούν υλικές ζημίες όλα τα εμπλακέντα οχήματα. Υπό τα αποδεικνυόμενα αυτά περιστατικά το ένδικο τροχαίο ατύχημα οφείλεται στην προαναφερθείσα οδική συμπεριφορά της εναγόμενης οδηγού της δίκυκλης μοτοσικλέτας Μ. Λ., η οποία συνιστά αμέλεια, μη καταβολή δηλαδή της επιμέλειας που επιβάλλεται αντικειμενικά και αφηρημένα και την οποία τηρεί υπό τις ίδιες περιστάσεις ο συνετός και προσεκτικός οδηγός.

Συνίσταται δε, ειδικότερα, η αμέλεια αυτή στο ότι η ανωτέρω οδηγός δεν οδηγούσε με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή της ούτε ασκούσε τον έλεγχο και την εποπτεία του οχήματός της, με συνέπεια να μη διακόψει την κίνηση του οχήματος της προ της διασταυρώσεως της οδού Κρήτης με την οδό Σύρου, ως όφειλε, σύμφωνα με την υπάρχουσα στην πορεία της ρυθμιστική της κυκλοφορίας πινακίδα με την ένδειξη STOP, προκειμένου να παραχωρήσει προτεραιότητα στα οχήματα που εκινούντο επί της οδού Σύρου και είχαν προτεραιότητα έναντι του δικού της οχήματος, αλλά συνέχισε ανέλεγκτα την πορεία της και εισήλθε στη διασταύρωση με αποτέλεσμα να γίνει πρόξενος του ένδικου τροχαίου ατυχήματος, με τη συμπεριφορά της δε αυτή παραβίασε τις από τις διατάξεις των άρθρων 4 παρ. 3, 12 παρ. 1 και 19 παρ. 1 του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας επιβαλλόμενες υποχρεώσεις της, υφισταμένης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των ανωτέρω παραβάσεων του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και του επελθόντος βλαπτικού αποτελέσματος.

Στοιχεία που να θεμελιώνουν (συν)υπαιτιότητα της ενάγουσας Μ. Μ. δεν αποδεικνύονται, καθόσον αυτή οδηγούσε το όχημά της με κανονική για τις περιστάσεις ταχύτητα, η είσοδος δε της δίκυκλης μοτοσικλέτας στην οδό επί της οποίας εκινείτο αυτή ήταν αιφνίδια και μη αναμενομένη, ώστε δεν ηδύνατο να πράξει οτιδήποτε προς αποφυγή της σύγκρουσης".

Και με τις παραδοχές αυτές απέρριψε κατ' ουσίαν τις εφέσεις.

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 περ. α του ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης και αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν. "Πράγματα", κατά την έννοια της διάταξης αυτής, είναι οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που συγκροτούν την ιστορική βάση και, επομένως, θεμελιώνουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης και όχι ισχυρισμοί, που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή της ένστασης ή επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή την εκτίμηση των αποδείξεων.

Δεν στοιχειοθετείται, όμως, ο λόγος αυτός αναίρεσης αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη διευκρινιστικά της αγωγής ή της ένστασης περιστατικά, που βεβαιώθηκαν από τους μάρτυρες ή προέκυψαν από άλλα αποδεικτικά μέσα, μολονότι δεν είχαν περιληφθεί στην ιστορική της βάση (Α.Π. 1530/2008, Α.Π 656/1989). Περαιτέρω, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 περ.

β' Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναίρεσης όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Πράγματα, υπό την έννοια της πιο πάνω διάταξης, θεωρούνται οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων, που, υπό την προϋπόθεση της νόμιμης πρότασής τους, θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (Ολ.

ΑΠ 25/2003, 12/2000 και 3/1997), όχι δε και εκείνοι που συνέχονται με την ιστορική βάση της αγωγής και αποτελούν άρνηση αυτής, ούτε και εκείνοι που δεν έχουν αυτοτέλεια και αποτελούν επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων (Ολ.ΑΠ 469/1984). Ο λόγος δεν ιδρύεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιονδήποτε τυπικό ή ουσιαστικό λόγο (Ολ.Α.Π. 25/2003, 12/1991).

Με το πρώτο μέρος του μοναδικού λόγου του αναιρετηρίου δικογράφου η αναιρεσείουσα αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την προβλεπόμενη από το άρθρο 559 αρ. 8 πλημμέλεια, διότι, κατ' αυτήν, το Εφετείο, με την παραδοχή ότι η μοτοσικλέτα της επέπεσε με το εμπρόσθιο τμήμα στην εμπρόσθια δεξιά γωνία του Ι.Χ.Ε., που οδηγούσε η πρώτη αναιρεσίβλητη, έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι τα ανωτέρω γενόμενα δεκτά από το Εφετείο περιστατικά είναι διευκρινιστικά, προκύψαντα από τις αποδείξεις, αρνητικού ισχυρισμού των εναγομένων, περί έλλειψης υπαιτιότητας της πρώτης αναιρεσίβλητης, και δεν αποτελούν <<πράγματα>> κατά την έννοια της ως άνω διάταξης. Περαιτέρω, με το δεύτερο μέρος του ίδιου λόγου πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση, επειδή, κατά τους ισχυρισμούς της αναιρεσείουσας, το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του <<πράγματα>>, που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, ειδικότερα δε τους αγωγικούς ισχυρισμούς περί αποκλειστικής υπαιτιότητας της πρώτης αναιρεσίβλητης (Σ. Μ.), που αποτελούν και λόγους εφέσεως και αναφέρονται στις συνθήκες του ένδικου ατυχήματος. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος και απορριπτέος, διότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του τους αγωγικούς ισχυρισμούς και τους λόγους της έφεσης και τους απέρριψε κατ' ουσίαν.

Όπως συνάγεται από τα άρθρα 335, 338, 339, 340 και 346 ΚΠολΔ, ο δικαστής για να σχηματίσει την κρίση του για πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα αποδεικτικό μέσα, τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, παράβαση δε αυτής της υποχρέωσης θεμελιώνει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αριθ. 11 Κ.Πολ.Δ.

λόγο αναίρεσης, ο οποίος ιδρύεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίστηκαν ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Αρκεί για την ίδρυση του λόγου αυτού και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο.

Σημειώνεται, ότι δεν είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία στην απόφαση και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από τα αποδεικτικά μέσα. Το γεγονός ότι μνημονεύονται και εξαίρονται μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της κατά την ελεύθερη κρίση του δικαστηρίου μεγαλύτερης σημασίας τους, δεν σημαίνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα υπόλοιπα, αρκεί βέβαια να γίνεται αδίστακτα βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της απόφασης ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο πρόσθετο λόγο αναίρεσης αποδίδεται από την αναιρεσείουσα στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια από το εδάφιο 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι, κατ' αυτήν, το Εφετείο, κατά την κατάρτιση του αποδεικτικού του πορίσματος, με βάση το οποίο έκρινε ως ουσιαστικά αβάσιμη την έφεσή της κατά της πρωτόδικης απόφασης, δεν έλαβε υπόψη την από 22-3-2009 τεχνική έκθεση πραγματογνωμοσύνης και την από 27-11-2009 συμπληρωματική έκθεση πραγματογνωμοσύνης, τις οποίες νόμιμα είχε επικαλεσθεί και προσκομίσει, για ν' αποδείξει τη βασιμότητα των λόγων της εφέσεώς της.

Από την επισκόπηση όμως της προσβαλλομένης απόφασης, ειδικότερα από την περικοπή, ότι έλαβε υπόψη <<... όλα τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι .. .>>, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο αυτής, δεν γεννάται αμφιβολία ότι το Εφετείο, για τον σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος έλαβε υπόψη και εκτίμησε με τις υπόλοιπες αποδείξεις και τις προαναφερθείσες εκθέσεις.

Επομένως, ο δεύτερος πρόσθετος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο υποστηρίζονται τ' αντίθετα, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Ο εκ του άρθρου 559 αρ. 20 Κ.Πολ.Δ, λόγος αναίρεσης, για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου, ιδρύεται αν το δικαστήριο υπέπεσε σε διαγνωστικό λάθος, αναγόμενο δηλαδή στην ανάγνωση του εγγράφου, με την παραδοχή ότι περιέχει περιστατικά προφανώς διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν, από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο σωστά διέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό. Πράγματι, στην τελευταία περίπτωση, πρόκειται για παράπονο, αναγόμενο στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, η οποία εκφεύγει από τον αναιρετικό έλεγχο. Πάντως, για να θεμελιωθεί ο προαναφερόμενος λόγος αναιρέσεως, θα πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό πόρισμά του αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου φέρεται ότι παραμορφώθηκε, όχι δε και όταν το έχει απλώς συνεκτιμήσει, μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαίρει το έγγραφο, αναφορικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε ως προς το αποδεικτικό γεγονός (Ολομ.Α.Π. 2/2008, Α.Π.640/2011, Α.Π. 109/2008, Α.Π. 446/2006), η παραμόρφωση δε πρέπει να είναι προφανής και το έγγραφο να προσκομίζεται για την απόδειξη ουσιώδους ισχυρισμού, το δε δικαστήριο πρέπει να μόρφωσε τη γνώμη του αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο από το περιεχόμενο του εγγράφου που παραμόρφωσε ( Α.Π. 2127/2007).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο πρόσθετο λόγο αναίρεσης, από το άρθρο 559 αρ. 20 Κ.Πολ.Δ., πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφων, ήτοι των προσκομισθεισών με επίκληση φωτογραφιών, που απεικονίζουν τα σημεία σύγκρουσης των οχημάτων (μοτοσικλέτας της αναιρεσείουσας και αυτοκινήτου της πρώτης αναιρεσίβλητης) και, κατά συνέπεια, τις συνθήκες του ατυχήματος. Όμως από την επισκόπηση των, μη ευκρινών, φωτογραφιών, στις οποίες απεικονίζονται επιλεκτικά τμήματα των οχημάτων και όχι όλες οι πλευρές αυτών ( κυρίως του Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου), δεν προκύπτει παραμόρφωση και μάλιστα προφανής, η ανατροπή της οποίας θα οδηγούσε στο συμπέρασμα της αναιρεσείουσας. Άλλωστε, το Εφετείο, αφενός δεν στήριξε το αποδεικτικό του πόρισμα αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στα έγγραφα αυτά, και αφετέρου δεν προέβη σε εσφαλμένη ανάγνωση αυτών, αλλά τα συνεκτίμησε με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα, χωρίς να τα εξάρει, και κατέληξε σε συμπέρασμα διαφορετικό από εκείνο της αναιρεσείουσας, τα δε περί του αντιθέτου υποστηριζόμενα με τον ως άνω πρόσθετο λόγο αναίρεσης είναι αβάσιμα και απορριπτέα.

Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης, καθ'όσο μέρος στρέφεται κατά των πρώτου και δεύτερης των αναιρεσιβλήτων, και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των ως άνω δύο αναιρεσιβλήτων, που παρέστησαν με διαφορετικούς πληρεξουσίους και κατέθεσαν χωριστές προτάσεις, τα οποία ορίζει στο ποσό των 2.700 ευρώ για τον καθένα εξ αυτών (άρθρο 183 Κ.Πολ.Δ.)

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ -

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση ως προς την τρίτη των αναιρεσιβλήτων Α. Μ..

Απορρίπτει την υπ' αρ. έκθ. κατάθεσης 975/2011 αίτηση, με τους με ιδιαίτερο, 107/18-9-2012, δικόγραφο πρόσθετους αυτής λόγους, για αναίρεση της 3968/2011 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, καθ' όσο μέρος στρέφεται κατά των πρώτης και δευτέρου των αναιρεσιβλήτων.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των πρώτης και δευτέρου των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ δι' έκαστον τούτων.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 18 Δεκεμβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 15 Ιανουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ