Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to failure to state facts and insufficient reasoning.

Απόφαση 88 / 2009 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 88/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρήστο Αλεξόπουλο, Αντώνιο Αθηναίο, Γρηγόριο Κουτσόπουλο και Δημήτριο Μουστάκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "ΔΗΜΟΚΡΙΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΡΑΚΗΣ", που εδρεύει στη ...... και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος του Κωνσταντίνος Ρέμελης, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ψ1, κατοίκου ......, 2) Ψ2, κατοίκου ...... και 3) Ψ3, κατοίκου ......, τις οποίες εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος τους Απόστολος Κωνσταντινίδης.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14.10.2003 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ξάνθης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1/2005 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 706/2005 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητά το αναιρεσείον με την από 24.02.2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Μουστάκας ανέγνωσε την από 10.05.2007 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού ήδη Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Ηλία Γιαννακάκη, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως και να απορριφθούν οι άλλοι λόγοι. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1, 577 παρ. 3 και 578 του Κ.Πολ.Δ. συνάγεται ότι, αν η αγωγή ή άλλη αυτοτελής αίτηση ή ανταίτηση κρίθηκε κατ` ουσίαν βάσιμη ή αβάσιμη, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προσάπτεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία ή εκ πλαγίου παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (Κ.Πολ.Δ 559 αρ. 1και 19), πρέπει να εκτίθεται στο αναιρετήριο, εκτός των άλλων, α) ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε, προκειμένου να ελεγχθεί αναιρετικώς αν πράγματι παραβιάστηκε ο κανόνας αυτός ή αν υπάρχει σχετικά με την εφαρμογή του έλλειψη, αντίφαση ή ανεπάρκεια αιτιολογιών, αφού ο Άρειος Πάγος δεν μπορεί να προβεί αυτεπαγγέλτως στη θεμελίωση αυτού βάσει της αρχής jura novit curia, γιατί αυτή δεν εφαρμόζεται στην αναιρετική διαδικασία (ΑΠ 585|2007 και 649/2005), κατά δε το άρθρο 533 παρ. 1 Κ.Πολ.Δικ., το δευτεροβάθμιο εφαρμόζει το νόμο, που ίσχυε, όταν δημοσιεύθηκε η πρωτόδικη απόφαση και β) πρέπει να εκτίθενται, με πληρότητα και σαφήνεια, τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε το δικαστήριο, ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του για το βάσιμο ή μη της αγωγής ή άλλης αυτοτελούς αιτήσεως ή ανταιτήσεως, διότι η ευδοκίμηση της αναιρέσεως εξαρτάται από την ορθότητα όχι του αιτιολογικού αλλά του διατακτικού της προσβαλλόμενης αποφάσεως (Κ.Πολ.Δ. 578), το τελευταίο δε συνάπτεται αιτιωδώς με τις ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου.

Επομένως, η έκθεση των παραδοχών αυτών στο αναιρετήριο είναι αναγκαία προκειμένου να ελεγχθεί είτε αν η αποδιδόμενη στην απόφαση ευθεία παραβίαση ουσιαστικού νόμου οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό, είτε αν τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού εκτίθενται επαρκώς και χωρίς αντιφάσεις (δηλαδή, χωρίς η ύπαρξη του ενός να αποκλείει λογικώς την ύπαρξη του άλλου), ώστε να αποβαίνει εφικτός ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, συνακόλουθα δε και ο έλεγχος του διατακτικού της αποφάσεως (ΑΠ 79/2006).

Στην προκειμένη περίπτωση, επί αγωγής των αναιρεσιβλήτων, εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 1|2005 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ξάνθης, με την οποία αναγνωρίσθηκε ότι οι ενάγουσες συνδέονταν με το αναιρεσσείον-εναγόμενο με σχέση εξαρτημένης εργασίας, αορίστου χρόνου. Κατά της αποφάσεως αυτής ασκήθηκε έφεση από το αναρεσείον, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 706|2005 οριστική απόφαση του Εφετείου Θράκης, με την οποία απορρίφθηκε η έφεση, ως ουσιαστικά αβάσιμη.

Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και με τους εκ του άρθρου 559 περ.1 Κ.Πολ.Δικ. 1ο και 2ο λόγους της, το αναιρεσείον παραπονειται ότι το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, παρεβίασε τις διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου, που διέπουν τις επίδικες συμβάσεις, τόσον όσον αφορά την εκτίμησή του, για ύπαρξη σχέσης εξαρτημένης εργασίας, όσο και ότι αυτές ήταν αορίστου διαρκείας.

Οι λόγοι αυτοί είναι απορριπτέοι, ως απαράδεκτοι και ειδικότερα,ως αόριστοι, καθόσον δεν εκτίθενται τα πραγματικά περιστατικά, ήτοι οι παραδοχές, στις οποίες στηρίχθηκε το δικαστήριο, για να εξαγάγει το συμπέρασμα, στο οποίο, κατά τα άνω, κατέληξε, ώστε να καταστεί εφικτός ό έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, ήτοι των διατάξεων εκείνων οι οποίες ρυθμίζουν τις επίδικες έννομες σχέσεις,μεταξύ των οποίων (διατάξεων) είναι και αυτές του Π.Δ. 164|2004, συνακόλουθα δε να γίνει εφικτός και ο έλεγχος του διατακτικού της αποφάσεως.

Επειδή, κατ' άρθρο 559 περ. 19, επιτρέπεται αναίρεση, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς, σε ζήτημα, που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Συντρέχει περίπτωση ανεπαρκών αιτιολογιών, όταν τα περιστατικά, τα οποία δέχεται το δικαστήριο δεν είναι ικανά, ώστε να ελεγχθεί αν μπορούν να συγκροτήσουν την έννομη σχέση, την οποία στηρίζει το διατακτικό.

Αντίφαση, εξάλλου, στις αιτιολογίες υπάρχει, όταν δεν προκύπτει από την απόφαση, ποια ακριβώς πραγματικά περιστατικά δέχθηκε αυτή,ώστε να κριθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν τα στοιχεία, για την εφαρμογή της διατάξεως, η οποία εφαρμόσθηκε. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον εκ του άρθρου 559 περ. 19 τρίτο και τελευταίο λόγος της κρινόμενης αίτησης, το αναιρεσείον ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει ανεπαρκείς αιτιολογίες, καθόσον αφορά την απόρριψη του ουσιώδους ισχυρισμού αυτού, για έλλειψη παθητικής νομιμοποιήσεώς του, κατά τα ειδικότερα στην αίτηση αναφερόμενα.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, καθόσον, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του περιεχομένου της προσβαλλόμενης απόφασης, το Εφετείο, με σαφείς και μη αντιφάσκουσες μεταξύ τους αιτιολογίες, δέχεται, κατά την ανέλεγκτη κρίση του, ότι οι επίδικες συμβάσεις καταρτίσθηκαν μεταξύ των εναγουσών και του αναιρεσείοντος.

Ειδικότερα το δικαστήριο δέχθηκε ότι "εργοδότης των εναγουσών είναι το εναγόμενο και όχι η Επιτροπή Ερευνών, που κατονομάζεται ως εργοδότης στις επικαλούμενες από το εναγόμενο "συμβάσεις αναθέσεως έργου", η οποία δεν αποτελεί ιδιαίτερο νομικό πρόσωπο, που έχει την ικανότητα δικαίου,αλλά ιδιαίτερη διοικητική υπηρεσία του εναγομένου, υπαγομένη σ' αυτό".

Επειδή, μετά τα ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, κατά το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 24-2-2006 αίτηση του "ΔΗΜΟΚΡΙΤΕΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΡΑΚΗΣ" για αναίρεση της υπ' αριθμ. 706|2005 οριστικής αποφάσεως του Εφετείου Θράκης και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, εκ χιλίων διακοσίων (1.200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 2 Δεκεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Ιανουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ