Supreme Court annuls lower court ruling on nursing staff hourly pay under Law 201/1975, remanding case for retrial.

Απόφαση 798 / 2011 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 798/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Μίμη Γραμματικούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Αντώνιο Αθηναίο, Σαράντη Δρινέα, Χριστόφορο Κοσμίδη και Νικόλαο Τρούσα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12-04-2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Καραβέλη , για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια Δικηγόρο του Χριστίνα Ντούση.

Των αναιρεσιβλήτων:1)Ν. Α. 2)Ρ. Γ. 3)Γ. Κ. 4)Κ. Κ. 5)Α. Κ. 6)Ε. Λ. 7)Ξ. Π. 8)Π. Σ. 9)Α. Χ. 10)Μ. Π.-Χ. 11) Α. Γ. 12)Ζ. Κ. 13)Α. Μ. 14)Α. Π. 15)Α. Π. 16)Α. Π. 17)Ε. Σ. 18) Σ. Δ. 19)Β. Λ. 20)Ν. Τ. 21)Α. Χ. 22) Γ. Α. 23)Κ. Γ. 24)Γ. Γ. 25) Α. Κ., 26)Ό. Κ. 27)Μ. Π. 28)Κ. Φ., όλοι κάτοικοι .... Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικολάο Ανδριανόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-7-2005 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Επί της αγωγής εκδόθηκε η 782/2007 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου και κατόπιν ασκήσεως εφέσεως η 6765/2009 απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 10-04-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αντώνιος Αθηναίος, ανέγνωσε την από 21-03-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του μοναδικού λόγου της αιτήσεως αναίρεσης. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων την απόρριψη, καθένας δε την καταδίκη των αντιδίκων του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, με την παρ. 3 του άρθρου 2 Ν. 201/1975 ορίσθηκε ότι "από 1ης Ιανουαρίου 1976, εις το απασχολούμενον προσωπικόν των Νοσηλευτικών ιδρυμάτων Ν.Δ 2592|1953 επί οκτάωρον ημερησίως, καταβάλλεται αμοιβή διά μίαν ώραν ημερησίως, υπολογιζομένη κατά τις διατάξεις του εδαφ. γ' της παρ. 3 του άρθρου 5 Ν.Δ. 4548|1966 και από 1-1-1977, αμοιβή για δύο ώρες ημερησίως".

Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, η πρόσθετη αυτή αμοιβή, καταβάλλεται ως κίνητρο, για την προσέλευση μισθωτών σε θέσεις προσωπικού των Νοσηλευτικών Ιδρυμάτων και η αμοιβή αυτή δεν αποτελεί αντάλλαγμα, για απασχόληση πέραν του νομίμου ωραρίου, αλλά αποτελεί τμήμα των νόμιμων αποδοχών του προσωπικού, το οποίο, κατά την έναρξη ισχύος του Ν. 201|1975 είχε νόμιμη υποχρέωση παροχής οκτάωρης ημερησίας απασχόλησης.

Η αμοιβή αυτή δεν καταργήθηκε με το Ν. 1505|1984, ο οποίος ρύθμισε (μεταξύ των άλλων)και το μισθολόγιο των εργαζομένων σε Ν.Π.Δ.Δ.(στα οποία περιλαμβάνονται και τα δημόσια νοσηλευτικά ιδρύματα). Ειδικότερα, η εν λόγω αμοιβή δεν αποτελεί επίδομα και, συνεπώς, δεν καταργήθηκε με το άρθρο 19 του Ν. 1505/1984, αφού δεν αναφέρεται ρητά σ' αυτό ότι καταργείται (ΑΕΔ 10/2005).

Όμως, μετά τον νόμο αυτό, επακολούθησε ο Ν. 2470/1997, με τον οποίο καθιερώθηκε το ενιαίο μισθολόγιο προσωπικού της Δημόσιας Διοίκησης (στο οποίο περιλαμβάνεται και το προσωπικό των υπαλλήλων των Ν.Π.Δ.Δ. άρθρο 1 παρ. 1γ). Με το άρθρο 8 του Ν. 2470/1997 καθορίζονται ρητά τα τακτικά επιδόματα, που χορηγούνται, μεταξύ των οποίων και το "Νοσοκομειακό επίδομα, για το προσωπικό των Νοσοκομείων, Κέντρων Υγείας, Κέντρων Ψυχικής Υγείας και Θεραπευτηρίων της Χώρας καθώς και του ΕΚΑΒ (παρ. 7).

Στη συνέχεια δε με το άρθρο 10 του ίδιου, ως άνω, νόμου ορίσθηκαν τα διατηρούμενα επιδόματα και παροχές. Μεταξύ των διατηρηθέντων επιδομάτων περιλαμβάνονται και τα "επιδόματα τροφής του προσωπικού (πλην ιατρικού) των νοσοκομείων, κέντρων υγείας και θεραπευτηρίων, καθώς και του Ε.Κ.Α.Β" (περ.γ', άρθρου 10). Επίσης, με τα άρθρα 12 και 13 του ίδιου νόμου, χορηγήθηκαν τα επιδόματα οικογενειακής παροχής και κινήτρου απόδοσης, αντίστοιχα.

Περαιτέρω, με την παράγραφο 4 του άρθρου 10 Ν. 2470/1997, ορίσθηκε ότι "πέραν των ως άνω διατηρουμένων επιδομάτων και παροχών, όλα τα λοιπά επιδόματα, αμοιβές και αποζημιώσεις, που καταβάλλονται στους υπαλλήλους, που εμπίπτουν στις διατάξεις του παρόντος, κατά την έναρξη της ισχύος του, με οποιαδήποτε ονομασία και από οποιαδήποτε πηγή, περιλαμβανομένων και εκείνων που χορηγήθηκαν με μορφή κινήτρου παραγωγικότητας ή αποδοτικότητας, καθώς και παροχές, για κίνητρο προσέλκυσης και παραμονής, καταργούνται, εφόσον δεν προβλέπεται ρητά η χορήγησή τους από τις διατάξεις του παρόντος".

Τέλος, με το άρθρο 31 του εν λόγω νόμου, καταργήθηκαν τα άρθρα 1-27 του Ν. 1505/1984. Από τις διατάξεις αυτές, προκύπτει κατά τρόπο αναμφισβήτητο, ότι και αν ακόμη ήθελε θεωρηθεί ως ορθή η άποψη ότι, η αμοιβή που παρασχέθηκε, κατά τα άνω, με το άρθρο 2 παρ. 3 του Ν. 201/1975 στο προσωπικό των Νοσηλευτικών Ιδρυμάτων, είχε διατηρηθεί και μετά την εφαρμογή του Ν.1505/ 1984, η αμοιβή αυτή καταργήθηκε με το Ν. 2470/1997, κατά τη σαφή διατύπωση της παρ. 4 του 10 του νόμου αυτού, εφόσον δεν περιλαμβάνεται στα διατηρούμενα με αυτόν επιδόματα, αμοιβές και αποζημιώσεις, που προβλέπονταν από προγενέστερους νόμους.

Τέλος, εκδόθηκε ο Ν. 3205/2003, με έναρξη ισχύος από 1-1-2004 και με τον οποίο ρυθμίσθηκαν εκ νέου "τα μισθολογικά λειτουργών, υπαλλήλων Δημοσίου, ΝΠΔΔ, ΟΤΑ, ΕΛΑΣ κ.λπ.", σύμφωνα με τα ειδικότερα στις διατάξεις αυτού οριζόμενα, με το άρθρο δε 28 αυτού καταργήθηκαν τα άρθρα 1 έως και 27 και 29 έως και33 του Ν. 2470/1997. Ειδικότερα, με το άρθρο 8 του νόμου αυτού ορίζονται τα επιδόματα, που χορηγούνται στους δημοσίους κ.λπ.

υπαλλήλους, μεταξύ των οποίων και το "Νοσοκομειακό επίδομα και τροφής, για το προσωπικό των Νοσοκομείων, των Μονάδων Κοινωνικής Φροντίδας της χώρας κ.λ.π. (παρ. 5). Τέλος, με το ίδιο άρθρο ορίσθηκε ότι "πέραν των επιδομάτων και παροχών του παρόντος άρθρου, όλα τα λοιπά επιδόματα, αμοιβές και αποζημιώσεις, που καταβάλλονται στους υπαλλήλους, που εμπίπτουν στις διατάξεις του μέρους Α' του νόμου αυτού, κατά την έναρξη της ισχύος του, με οποιανδήποτε ονομασία, καταργούνται, εφόσον δεν προβλέπεται ρητά η χορήγησή τους από τις διατάξεις του νόμου αυτού.

Στα ως άνω καταργούμενα επιδόματα, αμοιβές και αποζημιώσεις δεν περιλαμβάνονται τα προβλεπόμενα από τις διατάξεις της παρ. 7 του άρθρου 7 Ν. 2860/2000, της παρ. 11 του άρθρου 4 Ν. 2819 /2000, της παρ. 1 του άρθρου 21 Ν. 2965/2001 και της παρ. 2 του άρθρου 20 Ν. 2606/1998, καθώς και η εφάπαξ οικονομική ενίσχυση, που καταβάλλεται σε υπαλλήλους, που μετατάσσονται σε υπηρεσίες παραμεθορίων περιοχών.

Επίσης δεν περιλαμβάνεται και η ειδική αποζημίωση, που προβλέπεται από τις διατάξεις του Ν.Δ. 2900/1954, όπως τροποποιήθηκε με το Ν.Δ. 512/1970''(ΑΠ 925/2010). Στην προκείμενη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη απόφαση έγιναν δεκτά τα εξής: Οι ενάγοντες προσλήφθηκαν με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο με την επωνυμία <<Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών-Αιγινήτειο>>, που εκπροσωπείται νόμιμα από το αναιρεσίβλητο Ν.Π.Δ.Δ, με την επωνυμία <<Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών>>, πριν από την 1-1-2002, υπαγόμενοι οι με αυξ.αριθμ.1-10 στην κατηγορία ΠΕ, οι με αυξ.αριθμ.11-17 στην κατηγορία ΤΕ, οι με αυξ.αρ ιθμ.18-21 στην κατηγορία ΔΕ και οι με αυξ.αριθμό 22-28 στην κατηγορία ΥΕ.

Οι εξ αυτών 2ος και 26η απασχολήθηκαν σε αυτό μέχρι 14-3-2006 και 11-5-2005 αντίστοιχα, ενώ οι λοιποί διατηρούν την υπαλληλική τους ιδιότητα...>>. Με βάση τα ανωτέρω, το Εφετείο δέχθηκε ότι οι ενάγοντες δικαιούνται της αμοιβής, που είχε προβλεφθεί από το άρθρο 2 παρ. 3 του Ν. 201/ 1975, το οποίο, κατά το ως άνω Δικαστήριο, δεν καταργήθηκε από το νόμο 2470|1997, σύμφωνα με τον οποίο μισθοδοτούνταν οι εν άγοντες μέχρι 31-12-2003 καθώς και από το ν.3205/2003, που ίσχυσε για το μετέπειτα χρονικό διάστημα και αφενός αναγνώρισε την υποχρέωση του εναγομένου ν.π.δ.δ., που εκπροσωπείται νόμιμα, όπως εκτέθηκε, από το αναιρεσείον και αφετέρου υποχρέωσε αυτό, να καταβάλει στους ενάγοντες, πλην του δεύτερου και της εικοστής έκτης απ' αυτούς, για το χρονικό διάστημα από 1-1-2003 μέχρι 27-11-2006,στο δεύτερο για το χρονικό διάστημα από 1-1-2003 μέχρι 14-3-2006 και στην εικοστή έκτη για το χρονικό διάστημα από 1-1-2003 μέχρι 11-5-2005, τα αναφερόμενα στην προσβαλλόμενη απόφασή του χρηματικά ποσά. 'Ετσι, όπως έκρινε, το Εφετείο, παρεβίασε τις ως άνω διατάξεις ουσιαστικού δικαίου, καθόσον εφάρμοσε διάταξη νόμου, ήτοι την παρ.3 του άρθρου 2 Ν. 201/1975, που δεν ίσχυε πλέον και, συνεπώς, δεν ήταν εφαρμοστέα και δεν εφήρμοσε τις ανωτέρω αναφερθείσες διατάξεις των Ν. 2740/1997 και 3205|2003, που ήταν εφαρμοστέες.

Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος, ο αληθώς, μόνο ο από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δικ. μοναδικός λόγος αναίρεσης, ( και όχι και από τον αριθ 19 του ιδίου άρθρου , όπως στο αναιρετήριο, αναφέρεται ) .Μετά απ'αυτά πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, εφόσον είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ.3 Κ.Πολ.

Δικ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 6765/2009 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές από αυτούς που εξέδωσαν την προσβαλλομένη απόφαση. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες τριακόσια (2300) ευρώ.

Kρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 9 Μαϊου 2011.Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 23 Μαϊου 2011.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ H ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ