Supreme Court dismisses appeal against appealable judgment for failure to consider evidence regarding false accusations.

Απόφαση 794 / 2015 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 794/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντώνιο Ζευγώλη, Γεώργιο Λέκκα, Αθανάσιο Καγκάνη και Χαράλαμπο Μαχαίρα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 16 Μαρτίου 2015, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειουσών: 1) Α. Δ. του Σ., 2) Γ. Δ. του Σ., κατοίκων ..., οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παναγιώτη Ακριτίδη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. Δ. του Σ., 2) Σ. συζύγου Α. Δ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Άγγελο Γεωρτζόγλου και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14/5/2010 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 17606/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1670/2013 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 25/9/2013 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Μαχαίρας ανέγνωσε την από 7/11/2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης των αναιρεσειουσών, Α. Δ. και Γ. Δ., προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία υπ' αριθ. 1670/2013 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία δέχθηκε την από 28-7-2011 έφεση των αναιρεσιβλήτων, Α. Δ. και Σ. Δ., κατά της υπ' αριθ. 17606/2011 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και αφού εξαφάνισε την απόφαση αυτή που απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη την από 14-5-2010 αγωγή των ως άνω αναιρεσιβλήτων, δέχθηκε ακολούθως εν μέρει την αγωγή αυτή και αναγνώρισε ότι οι αναιρεσείουσες, υποχρεούνται να καταβάλουν σε ολόκληρο η κάθε μία, στον κάθε ένα από τους αναιρεσίβλητους το ποσό των 5.000 ευρώ. Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564, 566§1 ΚΠολΔ), είναι επομένως παραδεκτή (άρθρ. 577§1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς τους λόγους της (άρθρ. 577§3 ΚΠολΔ).

Όταν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν φανερή την παραβίαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ιδρύεται αναιρετικώς ο λόγος του αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ. Ενώ ο λόγος του αριθ. 19 ιδρύεται, όταν η περιγραφή των περιστατικών είναι τόσο "ατελής", "ελλιπής" ή "αντιφατική", ώστε να μην μπορεί να διαγνωσθεί, αν τα περιστατικά υπάγονται στον εφαρμοστέο νομικό κανόνα και εντεύθεν δημιουργείται αμφιβολία για το αν παραβιάσθηκε ή όχι ο κανόνας αυτός (ΑΠ 751/2009, 483/2001). Ειδικότερα, από τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι, λογικώς , η έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης σημαίνει την αδυναμία αναιρετικού ελέγχου της ύπαρξης ακολουθίας της δικανικής κρίσης ως προς την εφαρμογή διάταξης ουσιαστικού νόμου, βάσει της διαπιστωμένης εμπειρικής πραγματικότητας, ιδίως λόγω έλλειψης ή ανεπάρκειας ή αντιφατικότητας των αιτιολογιών για ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής η απόφαση του δικαστηρίου αναιρείται για αντιφατικές αιτιολογίες, όταν εξαιτίας της αντιφατικότητας αυτών, ως τοιούτων νοουμένων μόνο των ουσιαστικών παραδοχών του δικαστηρίου (ΑΠ 349/1995) δεν προκύπτει ποια πραγματικά περιστατικά δέχθηκε το δικαστήριο για να στηρίξει το διατακτικό της απόφασης του, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί αν σωστά εφάρμοσε το νόμο.

Συνεπώς, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται ότι η απόφαση έχει αντιφατικές αιτιολογίες, πρέπει, σύμφωνα και με τις διατάξεις των πιο πάνω άρθρων για την εκτίμηση της νομιμότητας του λόγου, να αναφέρονται σ' αυτόν όλες οι σχετικές παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας και περαιτέρω να καθορίζεται σε τι συνίσταται η αντίφαση των αιτιολογιών και από ποια αντιτιθέμενα μέρη τους προκύπτουν.

Η αοριστία δε του λόγου αναίρεσης δεν μπορεί να θεραπευθεί με παραπομπή στην προσβαλλόμενη απόφαση ή άλλο διαδικαστικό έγγραφο (ΟλΑΠ 27/1998, 32/1996, ΑΠ 1011/2005, 651/2002, 1353/2001). Τα διδάγματα της κοινής πείρας, δηλαδή οι αρχές για την εξέλιξη των πραγμάτων, που συνάγονται από την παρατήρηση του καθημερινού βίου, την επιστημονική έρευνα και την εν γένει επαγγελματική ενασχόληση, μπορούν να χρησιμοποιηθούν είτε για να εξακριβωθεί η βασιμότητα πραγματικών περιστατικών, που αποτέλεσαν το αντικείμενο της απόδειξης (ΚΠολΔ 336 παρ. 4), είτε για να γίνει, μετά την εξακρίβωση της βασιμότητας αυτών, υπαγωγή τους σε νομικούς κανόνες (ΚΠολΔ 559 αριθ. 1) (ΟλΑΠ 8/2005).

Κατά δε το άρθρο 559 αριθ. 1 περ. β' του ΚΠολΔ, η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας δημιουργεί λόγο αναίρεσης αν το δικαστήριο της ουσίας παρέβη δίδαγμα της κοινής πείρας, που αφορά την ερμηνεία κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ή την υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σ' αυτόν. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, ιδρύεται λόγος αναίρεσης που για να είναι ορισμένος θα πρέπει να αναφέρονται σ' αυτόν τα διδάγματα της κοινής πείρας που παραβιάστηκαν, όταν το δικαστήριο εσφαλμένα χρησιμοποιεί ή παρέλειψε να χρησιμοποιήσει διδάγματα από την κοινή πείρα, έστω και αυτεπάγγελτα, για την ανεύρεση της αληθινής έννοιας κανόνα δικαίου, ή για την υπαγωγή σε αυτόν των πραγματικών γεγονότων, όχι όμως όταν το Δικαστήριο παραβαίνει τα διδάγματα αυτά κατά την εκτίμηση των αποδείξεων (ΑΠ 120/2004), οπότε ο σχετικός λόγος αναίρεσης απορρίπτεται ως απαράδεκτος.

Με τον πρώτο λόγο του αναιρετηρίου αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια, από τον αριθμό 1 β' του άρθρ. 559 του ΚΠολΔ ότι το Εφετείο για να καταλήξει στο αναφερόμενο στην σχετική παράγραφο της προσβαλλομένης αποδεικτικό πόρισμα και στην παραδοχή της εφέσεως και της αγωγής των αναιρεσιβλήτων κρίνοντας ότι οι αναιρεσείουσες είχαν θετική γνώση του ψεύδους των μηνύσεων σε βάρος των αναιρεσιβλήτων και ότι είχαν δόλο ψευδών καταμηνύσεων και δυσφημήσεων των αναιρεσιβλήτων ασχέτως του εάν οι μηνύσεις αυτές ήταν ή έστω αποδείχθηκαν αντικειμενικά ψευδείς, παραβίασε τους κανόνες ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 57, 914, 932 του ΑΚ και 229, 363 του ΠΚ, με την υπαγωγή σ' αυτούς των διδαγμάτων της κοινής πείρας ότι "1) Οι αναιρεσίβλητοι εμπόδιζαν την Α.

να επικοινωνήσει μαζί τους και αντιστρόφως εμπόδιζε τις αναιρεσείουσες να συνομιλούν με την Α.. 2) Το ζεύγος των αναιρεσιβλήτων στις 6-4-2008 κάλεσε την Α. στην οικία του μόνο για να δειπνίσει μαζί τους και μετά να επιστρέψει, πλην όμως την κράτησε και την επόμενη ημέρα πρωί - πρωί πήγε μαζί της στην Τράπεζα, για να παρεισφρήσουν ως συνδικαιούχοι στον λογαριασμό της πρώτης στην Τράπεζα. 3) Και στο παρελθόν οι αναιρεσίβλητοι είχαν επιχειρήσει να παρεισφρήσουν ως συνδικαιούχοι στον τραπεζικό λογαριασμό της θείας τους Α.

και της προαποβιώσασας αδελφής της Σ.. 4) Τι λόγο θα είχε το ζεύγος των αναιρεσιβλήτων να γηροκομήσει την 84χρονη Α. στο σπίτι του και μακριά από το δικό της περιβάλλον. 5) Η Α. είχε από καιρό άριστη σχέση με τις αναιρεσείουσες και ξαφνικά άρχισε όχι μόνο να απομακρύνεται από αυτές αλλά και να τους μισεί. 6) Το περιεχόμενο της αγωγής της Α.

εναντίον τους υπερέβαινε την πνευματική ικανότητα της γραίας Α. και ανήκε στους αναιρεσίβλητους που είχαν καθημερινή επικοινωνία με την Α.". Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απαράδεκτος και απορριπτέος, γιατί οι αναιρεσείουσες υπό το πρόσχημα της παραβίασης των πιο πάνω κανόνων ουσιαστικού δικαίου μέσω της χρησιμοποίησης των πιο πάνω διδαγμάτων της κοινής πείρας για την διαπίστωση της βασιμότητας πραγματικών περιστατικών, πλήττει την ανέλεγκτη από τον Άρειο Πάγο, εκτίμηση των αποδείξεων.

Κατά την έννοια του άρθρ. 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδρύεται ο αντίστοιχος λόγος αναίρεσης, όταν από τις παραδοχές της, που περιλαμβάνονται στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού της και αποτελούν το αιτιολογικό της, δεν προκύπτουν καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του για ζήτημα με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, με αποτέλεσμα έτσι να μην μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε (ΟλΑΠ 1/1999).

Ειδικότερα αντιφατικές αιτιολογίες έχει η απόφαση, όταν τα πραγματικά περιστατικά που στηρίζουν το αποδεικτικό πόρισμά της για κρίσιμο ζήτημα, δηλαδή για ζήτημα αναφορικά με ισχυρισμό των διαδίκων που τείνει στη θεμελίωση ή στην κατάλυση του επίδικου δικαιώματος, συγκρούονται μεταξύ τους και αλληλοαναιρούνται, αποδυναμώνοντας έτσι την κρίση της απόφασης για την υπαγωγή ή μη της ατομικής περίπτωσης στο πραγματικό συγκεκριμένου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που συνιστά και το νομικό χαρακτηρισμό της ατομικής περίπτωσης.

Αντίστοιχα ανεπάρκεια αιτιολογίας υπάρχει όταν από την απόφαση δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που είτε είναι κατά το νόμο αναγκαία για τη στοιχειοθέτηση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, της διάταξης ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε είτε αποκλείουν την εφαρμογή της, όχι δε και όταν υφίστανται ελλείψεις στην ανάλυση, στάθμιση και γενικώς στην εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση αυτή εκτίθεται με σαφήνεια και πληρότητα (ΟλΑΠ 15/2006).

Δηλαδή δεν υπάρχει ανεπάρκεια αιτιολογίας, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτική, αλλά πλήρη αιτιολογία, αφού αναγκαίο να εκτίθεται σαφώς στην απόφαση είναι μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε και όχι ο λόγος για τον οποίο αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε. Συνακόλουθα τα επιχειρήματα του δικαστηρίου, που σχετίζονται με την εκτίμηση απλώς των αποδείξεων, δεν συνιστούν παραδοχές διαμορφωτικές του αποδεικτικού πορίσματός του και επομένως αιτιολογία της απόφασης ικανή να ελεγχθεί αναιρετικά με τον παραπάνω λόγο για ανεπάρκεια ή αντιφατικότητα, ούτε ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης από το άρθρ. 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, αν το δικαστήριο της ουσίας δεν ανέλυσε ιδιαιτέρως ή διεξοδικά τα επιχειρήματα των διαδίκων που δεν συνιστούν αυτοτελείς ισχυρισμούς τους (ΑΠ 1351/2011).

Κατά δε το άρθρο 57 ΑΚ, όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητά του έχει το δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί στο μέλλον, ενώ δεν αποκλείεται και αξίωση αποζημίωσης κατά τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες. Επιπλέον, κατά το άρθρ. 59 ΑΚ, το δικαστήριο με την απόφασή του, ύστερα από αίτηση αυτού που έχει προσβληθεί και αφού λάβει υπόψη το είδος της προσβολής, μπορεί να καταδικάσει τον υπαίτιο και σε ικανοποίηση της ηθικής βλάβης του προσβληθέντος και ειδικότερα να υποχρεώσει τον υπαίτιο σε πληρωμή χρηματικού ποσού, σε δημοσίευμα ή σε οτιδήποτε άλλο επιβάλλεται από τις περιστάσεις.

Κατά την έννοια αυτή η προστασία της προσωπικότητας συντελεί στην προστασία της ίδιας της αξίας του ανθρώπου που τίθεται με το άρθρ. 2§1 του Συντάγματος ως πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας (ΑΠ 1735/2009), αποτελεί δε η προσωπικότητα πλέγμα αγαθών που συνθέτουν την υπόσταση του προσώπου και είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένα μαζί του.

Τα αγαθά αυτά δεν αποτελούν μεν αυτοτελή δικαιώματα, αλλά επί μέρους εκδηλώσεις - εκφάνσεις (πλευρές) του ενιαίου δικαιώματος επί της προσωπικότητας, όμως η προσβολή της προσωπικότητας σε σχέση με οποιαδήποτε από τις εκδηλώσεις αυτές συνιστά προσβολή της συνολικής έννοιας της προσωπικότητας. Τέτοια προστατευόμενα αγαθά είναι, μεταξύ άλλων, η τιμή και η υπόληψη κάθε ανθρώπου, είναι δε τιμή η εκτίμηση που απολαμβάνει το άτομο στην κοινωνία με βάση την ηθική αξία που έχει λόγω της συμμόρφωσής του με τις νομικές και ηθικές του υποχρεώσεις, ενώ υπόληψη είναι η εκτίμηση που απολαμβάνει το άτομο στην κοινωνία με βάση την κοινωνική του αξία συνεπεία των ιδιοτήτων και ικανοτήτων του για την εκπλήρωση των ιδιαίτερων κοινωνικών του έργων ή του επαγγέλματός του.

Προϋποθέσεις για την προστασία της προσωπικότητας με τις διατάξεις των παραπάνω άρθρων είναι: α) η ύπαρξη προσβολής της προσωπικότητας με πράξη ή παράλειψη άλλου που διαταράσσει μια ή περισσότερες εκδηλώσεις της σωματικής, ψυχικής, πνευματικής και κοινωνικής ατομικότητας του βλαπτόμενου κατά τη στιγμή της προσβολής, β) η προσβολή να είναι παράνομη που συμβαίνει όταν γίνεται χωρίς δικαίωμα ή με βάση δικαίωμα, το οποίο όμως είτε είναι μικρότερης σπουδαιότητας στο πλαίσιο της έννομης τάξης είτε ασκείται καταχρηστικά κατά την έννοια των άρθρ. 281 ΑΚ και 25§3 του Συντάγματος και γ) πταίσμα του προσβολέα όταν πρόκειται ειδικότερα για επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης εξ αιτίας της παράνομης προσβολής της προσωπικότητας και σε αιτιώδη μ' αυτή συνάφεια (ΟλΑΠ 2/2008, ΑΠ 1599/2000, 333/2010, 356/2010, 1007/2010).

Στην περίπτωση αυτή η παράνομη και συγχρόνως υπαίτια προσβολή της προσωπικότητας συνιστά ασφαλώς ειδικότερη μορφή αδικοπραξίας (ΑΠ 167/2000), οπότε συνδυαστικά εφαρμόζονται και οι διατάξεις των άρθρ. 914, 919, 920 και 932 ΑΚ, ιδίως για την αποκατάσταση της τυχόν υλικής ζημίας του προσβληθέντος, με την οποία πρέπει επίσης να βρίσκεται σε πρόσφορη αιτιώδη συνάφεια, ενώ αδιάφορη για το χαρακτήρα της προσβολής ως παράνομης είναι η φύση της διάταξης που ενδέχεται με την προσβολή να παραβιάζεται και η οποία έτσι μπορεί να ανήκει σε οποιοδήποτε κλάδο ή τμήμα του δικαίου.

Συνεπώς παράνομη προσβολή της προσωπικότητας δημιουργείται και από ποινικά κολάσιμη πράξη, όπως συμβαίνει όταν το άτομο προσβάλλεται στην τιμή και στην υπόληψή του με εξυβριστικές εκδηλώσεις ή με ισχυρισμούς δυσφημιστικούς ή πολύ περισσότερο συκοφαντικούς κατά την έννοια των άρθρ. 361-363 ΠΚ. Στη συγκεκριμένη περίπτωση προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης (άρθρ. 561§2 ΚΠολΔ) ότι αυτή, διαβεβαιώνοντας ότι έλαβε υπόψη το σύνολο των αποδεικτικών μέσων που παραδεκτά επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, δέχθηκε ως προς την ουσία της υπόθεσης και τα ακόλουθα: "...

Στην προκειμένη περίπτωση, από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων που εξετάστηκαν στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, οι οποίες περιέχονται στα νομίμως επικαλούμενα και προσκομιζόμενα ταυτάριθμα με την εκκαλούμενη απόφαση πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης του ίδιου Δικαστηρίου και από όλα τα επικαλούμενα και νόμιμα προσκομιζόμενα από τους -διαδίκους έγγραφα, είτε για άμεση απόδειξη είτε για συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, μεταξύ των οποίων και οι ένορκες βεβαιώσεις που δόθηκαν στα πλαίσια προηγούμενων δικών μεταξύ των διαδίκων, οι οποίες συνεκτιμώνται για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, ακόμη και αν δεν έχουν τηρηθεί οι τασσόμενες γι' αυτές διατυπώσεις (βλ.

ΑΠ 554/2012, 1342/2010), πλην της από 15.3.2011 υπεύθυνης δήλωσης τρίτου προσώπου και δη του Κ. Γ., την οποία προσκομίζουν και επικαλούνται οι εναγόμενες, καθόσον αυτή δόθηκε για να χρησιμεύσει ως αποδεικτικό μέσο ειδικά στη δίκη ί αυτή, δεδομένου ότι δόθηκε την επομένη της εκδίκασης της ένδικης αγωγής ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και προσκομίσθηκε με την προσθήκη - αντίκρουση των εναγομένων προς αντίκρουση των ισχυρισμών των εναγόντων, και συνεπώς δεν λαμβάνεται υπόψη ούτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, αφού αποτελεί ανυπόστατο αποδεικτικό μέσο (ΟλΑΠ 8/1987, ΑΠ 394/2012, 743/2011), αποδεικνύονται τα εξής:

Οι ενάγοντες διατηρούσαν πολυετή γνωριμία τόσο με την Α. Δ. όσο και με την ετεροθαλή αδελφή της Σ. - Σ. χήρα Β. Δ., εξαδέλφες των εναγόμενων, καθόσον η δεύτερη από αυτούς προσέφερε τις νοσηλευτικές της υπηρεσίες αρχικά στο σύζυγο της τελευταίας Β. Δ. και ακολούθως στις δύο αδελφές, οι οποίες, μετά το θάνατο του Β.

Δ., διέμεναν μαζί σε ιδιόκτητο διαμέρισμα επί της οδού ... . Στις 15.2.2008 απεβίωσε η Σ. - Σ. χήρα Β. Δ., χωρίς να αφήσει διαθήκη, καταλείποντας ως μόνη εξ αδιαθέτου κληρονόμο της την ετεροθαλή αδελφή της Α. Δ.. Κατά τον χρόνο θανάτου της η Σ. - Σ. χήρα Β. Δ. είχε στην κυριότητά της α) ένα διαμέρισμα, εμβαδού 122 τ.μ., που βρίσκεται στο ...

και δη στον πρώτο όροφο της επί της γωνίας των οδών ... και ... οικοδομής, β) ένα διαμέρισμα, εμβαδού 118 τ.μ., που βρίσκεται στο Δήμο Θεσσαλονίκης και δη στον όγδοο όροφο της επί της οδού ... οικοδομής, και γ) ένα οικόπεδο, εμβαδού 542,87 τ.μ., που βρίσκεται στο με αριθ. ... Ο.Τ. της .... Πέραν αυτών η Σ. Σ. χήρα Β. Δ. διατηρούσε με την αδελφή της Α.

Δ. κάποιους κοινούς τραπεζικούς λογαριασμούς και δη α) τον υπ' αριθ. ... κοινό λογαριασμό της Εμπορικής Τράπεζας με συνδικαιούχους τις δύο αδελφές, ο οποίος στις 15.2.2008 παρουσίαζε υπόλοιπο ποσού 18.169,15 ευρώ, και β) τον υπ' αριθ. ... κοινό λογαριασμό της Εμπορικής Τράπεζας με συνδικαιούχους τις δύο αδελφές ο οποίος στις 15.2.2008 παρουσίαζε υπόλοιπο ποσού 16.540,76 ευρώ.

Στον ίδιο αυτό λογαριασμό υπήρχε κατατεθειμένο ποσό 250.000 ευρώ, από το οποίο ποσό 50.000 ευρώ επενδύθηκε σε αμοιβαίο κεφάλαιο της Εμπορικής Τράπεζας με συνδικαιούχους τις δύο αδελφές και ποσό 200.000 ευρώ επενδύθηκε στην υπ' αριθ. ... προθεσμιακή κατάθεση της Εμπορικής Τράπεζας τετράμηνης διάρκειας, η οποία ανανεωνόταν αυτόματα και είχε συνδικαιούχους τις δύο αδελφές.

Η προθεσμιακή αυτή κατάθεση στις 15.2.2008 παρουσίαζε υπόλοιπο 203.153,33 ευρώ. Μετά το θάνατο της αδελφής της η Α. Δ. συνέχισε να διαμένει αρχικά, μόνη της στην άνω οικία της, υπό τη φροντίδα της οικιακής βοηθού Μ. συζύγου Λ. Κ., την οποία είχαν προσλάβει οι άνω αδελφές πριν το θάνατο της Σ. - Σ. χήρας Β. Δ. λόγω των σοβαρών προβλημάτων υγείας που είχε η τελευταία.

Μέχρι και το θάνατο της Σ. - Σ. χήρας Β. Δ. οι εναγόμενες είχαν ελάχιστες επαφές με τις δύο ηλικιωμένες εξαδέλφες τους. Μετά όμως το θάνατο της Σ. - Σ. χήρας Β. Δ. άρχισαν να επισκέπτονται καθημερινά την Α. Δ. και να ενδιαφέρονται γι' αυτήν. Από τότε αρχίζει να αναγράφεται και το όνομά τους στις αποδείξεις πληρωμής του μισθού και των εν γένει δαπανών διαβίωσης της άνω οικιακής βοηθού.

Στις 4.4 2008 μετέβησαν μαζί με την Α. Δ. στο κατάστημα Διαγωνίου (407) της Εμπορικής Τράπεζας και ενημέρωσαν τη διευθύντρια του καταστήματος ότι η Α. Δ. επιθυμούσε να προβεί στην ανάληψη των άνω χρηματικών 'ποσών και στην κατάθεσή τους σε κοινό λογαριασμό με τις εναγόμενες. Πράγματι τα ποσά που υπήρχαν την ημέρα εκείνη στους δύο πρώτους κοινούς λογαριασμούς και στην προθεσμιακή κατάθεση, ανερχόμενα σε 18.232,15 ευρώ, 16.540,76 ευρώ και 203.470,84 ευρώ, αντίστοιχα, αναλήφθηκαν και ανοίχθηκε ο υπ' αριθ. ...

κοινός λογαριασμός ταμιευτηρίου με συνδικαιούχους την Α. Δ. και τις εναγόμενες, στον οποίο κατατέθηκε το συνολικό ποσό των 238.243,75 ευρώ, με τον πρόσθετο όρο ότι για την όποια κίνηση του λογαριασμού έπρεπε να υπογράψουν και οι τρεις άνω συνδικαιούχοι. Στις 6.4.2008 η Α. Δ. μετέβη στην οικία των εναγόντων στο ...

για να γευματίσουν μαζί, όπως έκαναν συχνά από την αρχή της γνωριμίας τους. Μετά το γεύμα δεν επανήλθε στην οικία της αλλά παρέμεινε στην οικία των εναγόντων, όπου και διανυκτέρευσε. Την επομένη ημέρα, 7.4.2008, οι ενάγοντες μετέβησαν μαζί με την Α. Δ. στο ίδιο ως άνω υποκατάστημα της Εμπορικής Τράπεζας, προκειμένου να μεταφέρουν τα χρήματα της τελευταίας σε κοινό λογαριασμό μ' αυτούς, πλην όμως διαπίστωσαν ότι αυτό δεν ήταν δυνατόν, διότι απαιτούνταν η συνυπογραφή και των εναγόμενων, λόγω του προαναφερθέντος όρου που είχε τεθεί την 4.4.2008 στον κοινό λογαριασμό που είχε ανοίξει η Α.

Δ. με τις εναγόμενες. Ακολούθως και δη την 9.4.2008 οι εναγόμενες υπέβαλαν στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης την από 9.4.2008 μήνυση εις βάρος των εναγόντων, το περιεχόμενο της οποίας βεβαίωσαν και προφορικά, με την οποία απέδιδαν στους τελευταίους ότι την 6.4.2008, από κοινού ενεργούντες, κατέφθασαν στην οικία όπου διέμενε η Α.

Δ. μαζί με την οικονόμο της Μ. Κ. και την παρέλαβαν επικαλούμενοι ότι θα την φιλοξενούσαν για λίγες ημέρες, προκειμένου να γευματίσουν μαζί της στην οικία τους στο ..., πλην όμως δεν την επέστρεψαν στην οικία της, δηλώνοντας στην οικιακή βοηθό ότι θα την επέστρεφαν την επομένη, πράγμα που δεν έκαναν παρά την επιθυμία της Α.

Δ., η οποία δήλωνε επανειλημμένα στην οικιακή βοηθό ότι επιθυμεί να επιστρέψει στην οικία της, γεγονός που αποδεικνύει ότι παράνομα την κατακρατούν στην οικία τους από την 6.4.2008 χωρίς τη συναίνεσή της. Με την ίδια μήνυση οι εναγόμενες απέδιδαν ακόμη στους ενάγοντες ότι αφαίρεσαν από την οικία της Α. Δ. παράνομα και χωρίς τη συναίνεσή της πέντε βιβλιάρια τραπέζης και άλλα έγγραφα, μεταξύ των οποίων τίτλους κυριότητας ακινήτων, τα οποία της τα παρέδωσαν, μόνον κατόπιν δικών τους πιέσεων.

Την ίδια ημέρα και περί ώρα 14.00 η πρώτη εναγομένη παρουσιάστηκε στο Α.Τ. Πανοράματος, κατόπιν της από 9.4.2008 εισαγγελικής παραγγελίας, και εξέφρασε παράπονα κατά των εναγόντων, προσκομίζοντας αντίγραφο και της άνω μήνυσης για αδικήματα που τέλεσαν οι ενάγοντες εις βάρος της υπέργηρης Α. Δ.. Κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας με τον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης, μετέβη ο αναπληρωτής διοικητής του άνω Α.Τ.

μαζί με τον Ε.Φ. Ο. Χ. στην οικία των εναγόντων και κατόπιν συζητήσεων - εξέτασης με την Α. Δ., έγινε γνωστό από την ίδια ότι με τη θέλησή της παραμένει στην οικία των εναγόντων, ότι δεν αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα και ότι θα παραμείνει για όσο διάστημα επιθυμεί. Τα παραπάνω έγιναν γνωστά στην πρώτη εναγόμενη, η οποία και αποχώρησε, επιφυλασσομένη κάθε νομίμου κάθε δικαιώματος της.

Την επομένη, 10.4.2008 και ώρα 08.15, παρουσιάσθηκαν στην ίδια ως άνω υπηρεσία οι ενάγοντες και δήλωσαν ότι η Α. Δ. μόνη της εξέφρασε την επιθυμία της να μεταβεί στην οικία τους την 6.4.2008 και ότι αυτή είναι ελεύθερη να φύγει όποτε η ίδια θελήσει και να μεταβεί στην οικία της. Όμως η Α. Δ. δεν εκδήλωσε τέτοια επιθυμία, αντίθετα μάλιστα συνέχισε να διαμένει με τη θέλησή της στην οικία των εναγόντων, οι οποίοι και ανέλαβαν τη φροντίδα της μέχρι και το θάνατό της, που έλαβε χώρα την 12.7.2009.

Κατά το χρόνο που η Α. Δ. διέμενε στην οικία των εναγόντων και δη μετά δίμηνο περίπου από την αρχική εγκατάστασή της, προέβη αρχικά με την υπ' αριθ. .../13.6.2008 πράξη της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Ευαγγελίας Γεωρτζόγλου - Γεωργιάδη, που μεταγράφηκε νόμιμα, στην αποδοχή της κληρονομιάς της αδελφής της και στη συνέχεια με την υπ' αριθ. .../19.6.2008 δημόσια διαθήκη της ιδίας ως άνω συμβολαιογράφου εγκατέστησε κληρονόμους της τους ενάγοντες, επιθυμώντας να λάβουν αυτοί κατά το θάνατό της κατά πλήρη κυριότητα, αδιαίρετα και κατ' ίσα μέρη ο καθένας, δηλαδή κατά ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου ο καθένας από αυτούς, οποιαδήποτε κινητή και ακίνητη περιουσία της ήθελε ευρεθεί κατά το θάνατό της, δηλαδή ακίνητα, χρήματα, τραπεζικές καταθέσεις κλπ ...

Καθόσον αφορά την παραπάνω από 9.4.2008 μήνυση των εναγομένων διατάχθηκε η διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης, στα πλαίσια της οποίας κατέθεσαν ένορκα την 18.6.2008 ενώπιον του Πταισματοδίκη Θεσσαλονίκης οι εναγόμενες, οι οποίες αναφέρθηκαν στην άνω μήνυσή τους και στο από 18.6.2008 υπόμνημά τους, με το οποίο ισχυρίζονταν ότι οι ενάγοντες μετά το θάνατο της αδελφής της Α.

Δ. επισκέπτονταν καθημερινά την τελευταία και προσπαθούσαν να την πείσουν να διώξει την άνω οικιακή βοηθό και τις ίδιες παρά την αντίθετη θέλησή της, ότι την 6.4.2008 πήραν την εξαδέλφη τους για να της κάνουν το τραπέζι, πλην όμως στη συνέχεια και παρότι η Α. Δ. εκδήλωσε την επιθυμία της να επιστρέψει στην οικία της, η δεύτερη ενάγουσα της είπε ότι δεν θα επιστρέψει, το ίδιο δε συνέβη και το πρωί και το απόγευμα της 7.4.2008 και 8.4.2009, ενώ το πρωί της 9.4.2008 η δεύτερη ενάγουσα της δήλωσε ότι δεν πρόκειται να την επιστρέψει στην οικία της, κατόπιν δε αυτού και μετά από συνεννόηση με όλους τους συγγενείς προέβησαν στην κατάθεση της μήνυσης.

Στη συνέχεια εξετάσθηκαν από τον ίδιο Πταισματοδίκη μάρτυρες για την υπόθεση και δη την 26.8.2008 η Μ. Μ. Ρ., κόρη της αποβιώσασας πρώτης εξαδέλφης των μηνυτριών και της Α. Ν., η οποία κατέθεσε ότι επισκέφθηκε δύο φορές την Α. Ν. στην οικία των μηνυομένων περί τον Απρίλιο και Μάιο του 2008, ότι φαινόταν σε καλή κατάσταση και ήταν ευχαριστημένη από τη διαμονή της εκεί, όπως της είπε, και ότι και στις δύο επισκέψεις της καταφέρθηκε εναντίον των μηνυτριών, ισχυριζόμενη ότι της πήραν τα χρήματά της, προσθέτοντας (η μάρτυρας) ότι κάτι τέτοιο δεν αληθεύει.

Ακολούθως την 9.10.2008 εξετάσθηκαν η Γ. Τ., οικογενειακή φίλη των μηνυομένων, και η Κ. Κ., γειτόνισσα των μηνυομένων, οι οποίες κατέθεσαν ότι λόγω των τακτικών επισκέψεων τους στην οικία των μηνυομένων, γνωρίζουν ότι η Α. Δ. παραμένει με την θέλησή της στην οικία τους και είναι πολύ ευχαριστημένη. Τέλος στις 30.10.2008 εξετάσθηκε η ίδια η Α.

Δ., η οποία σε σχετικές ερωτήσεις απάντησε ότι η ίδια ζήτησε από τους μηνυομένους να τη φιλοξενούν, ότι μαζί τους περνάει πολύ καλά, ότι την αγαπούν και τη φροντίζουν, ότι θέλει να συνεχίσει να μένει μαζί τους και ότι από εκεί θα φύγει όταν πεθάνει. Καθόσον δε αφορά τα βιβλιάρια και άλλα έγγραφα που φέρονταν να της είχαν υφαρπάξει οι μηνυόμενοι, κατέθεσε ότι βιβλιάρια τράπεζας δεν έχει μαζί της, γιατί τα έχει ο δικηγόρος της, τα οποία ούτως ή άλλως δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει, και ότι και τους τίτλους ιδιοκτησίας των ακινήτων της τα έχει ο δικηγόρος της.

Περαιώνοντας την κατάθεση αυτή ανέφερε ότι δεν θέλει να αφήσει κανένα περιουσιακό στοιχείο στις μηνύτριες εξαδέλφες της, οι οποίες ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν γι' αυτήν και ότι η αδελφή της, όταν ζούσε, της έλεγε να πάει να ζήσει μετά το θάνατό της με τους ενάγοντες, μακριά από τις εναγόμενες. Μετά το πέρας της προκαταρκτικής εξέτασης και δη την 23-2-2009 ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης έθεσε την δικογραφία, σύμφωνα με το άρθρο 43 ΚΠΔ, στο αρχείο, με την αιτιολογία ότι κανένα από τα καταγγελλόμενα δεν αποδείχθηκε ή τουλάχιστον δεν πιθανολογήθηκε και επομένως ποτέ δεν διαπράχθηκαν τα αδικήματα της παράνομης παρακράτησης και της υπεξαγωγής εγγράφων από τους μηνυόμενους, καθόσον η ίδια η Α.

Δ. ρητά κατέθεσε την 30.11.2008 ότι διαμένει με τη θέλησή της στην οικία των μηνυομένων, θέληση την οποία είχε εκφράσει και την 9.4.2008, όταν μετέβησαν αστυνομικά όργανα στην οικία των μηνυομένων. Η ενέργεια αυτή του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης εγκρίθηκε και από τον Εισαγγελέα Εφετών Θεσσαλονίκης με το υπ' αριθ.

πρωτ. 118/6.3.2009 έγγραφό του. Εξάλλου, κατά τον χρόνο που η Α. Δ. διέμενε στην οικία των εναγόντων και πριν από την από 30.12.2008 κατάθεσή της άσκησε κατά των εναγομένων και της Εμπορικής Τράπεζας την από 13.8.2008, και με αριθ. καταθέσεως 33984/2008 αγωγή, ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία εξέθετε ότι από την ημερομηνία θανάτου της αδελφής της οι εναγόμενες, με τις οποίες διατηρούσαν ελάχιστες και εξαιρετικά περιορισμένες επαφές, επέδειξαν ένα όψιμο, υποκριτικό και ιδιοτελές ενδιαφέρον γι' αυτήν, με αποκλειστικό γνώμονα και επιδίωξη να επωφεληθούν από την περιουσία της αδελφής της, που είχε πλέον περιέλθει σ' αυτήν.

Ότι ειδικότερα στις 4.4.2008, εκμεταλλευόμενες το βαθύτατο άλγος της από το θάνατο της αδελφής της και τα προβλήματα υγείας που είχε, την οδήγησαν στο κατάστημα της Εμπορικής Τράπεζας επί της οδού ..., προκειμένου δήθεν να προβεί στην ανάληψη μικρού χρηματικού ποσού για την κάλυψη των άμεσων εξόδων διαβίωσής της και στη διευθέτηση των ανωτέρω κοινών λογαριασμών που διατηρούσε με την αδελφή της, ώστε να μεταφέρει τα άνω χρηματικά ποσά σε ατομικό της πλέον λογαριασμός πλην όμως αυτές ενημέρωσαν τη διευθύντρια του καταστήματος ότι δήθεν επιθυμούσε να προβεί στην ανάληψη των χρηματικών ποσών και στην κατάθεσή τους σε κοινό λογαριασμό μ' αυτές, όπως και έγινε τελικά, με την προσθήκη μάλιστα πρόσθετου όρου ότι για την όποια κίνηση του νέου λογαριασμού θα απαιτούνταν η κοινή συναίνεση και των τριών, η ίδια δε υπέγραψε τα σχετικά έγγραφα διατηρώντας την ακλόνητη πεποίθηση ότι απλά υπέγραφε διαδικαστικά τραπεζικά έγγραφα, ότι απλά υπέγραφε διαδικαστικά προκειμένου τα σχετικά ποσά να μεταφερθούν σε ατομικό της λογαριασμό.

Ότι την 6.4.2008 μετοίκησε στην οικία των εδώ εναγόντων, προκειμένου αυτοί να αναλάβουν τη φροντίδα τους και την 7.4.2008 μετέβη με τη συνοδεία τους, κατόπιν επιθυμίας της, στο άνω κατάστημα της Εμπορικής Τράπεζας, προκειμένου να αναλάβει κάποιο χρηματικό ποσό και να τους ορίσει συνδικαιούχους των τραπεζικών της λογαριασμών, οπότε και ενημερώθηκε για τα παραπάνω και ότι δεν μπορούσε πλέον να προβεί σε καμία ανάληψη ή άλλη ενέργεια χωρίς τη συναίνεση των εναγομένων.

Με βάση το ιστορικό αυτό ζήτησε να κηρυχθεί δυνάμει του άρθρου 147 ΑΚ, άλλως δυνάμει του άρθρου 140 ΑΚ, άλλως δυνάμει των άρθρων 178 και 17 9 ΑΚ, η ακυρότητα της σύμβασης ανοίγματος του υπ' αριθ. ... κοινού λογαριασμού ταμιευτηρίου της Εμπορικής Τράπεζας, με συνδικαιούχους τις εναγόμενες, της από 4.4.4008 πρόσθετης τροποποιητικής σύμβασης της άνω σύμβασης και της υπ' αριθ. ...

προθεσμιακής κατάθεσης ποσού 203.470,84 ευρώ, να αναγνωρισθεί ότι αυτή είναι η αποκλειστική δικαιούχος του άνω ποσού και να υποχρεωθεί η τρίτη εναγόμενη Εμπορική Τράπεζα να της αποδώσει το συνολικό ποσό των 238.243,75 ευρώ. Δικάσιμος για την εκδίκαση της αγωγής αυτής ορίσθηκε η 3.3.2009. Μόλις έλαβαν γνώση της αγωγής αυτής οι εναγόμενες, υπέβαλαν αμέσως και δη την 25.11.2008 στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης την από 19.11.2008 έγκληση εις βάρος των εναγόντων, με την οποία εξέθεταν αρχικά τα όσα ανέφεραν και στην πρώτη μήνυσή τους περί παράνομης παρακράτησης της εξαδέλφης τους χωρίς τη συναίνεσή τους, ισχυριζόμενες περαιτέρω ότι "Μέχρι και σήμερα οι μηνυόμενοι δεν έχουν επιστρέφει την κυρία Ν.

στην οικία της επί της οδού ..., ενάντια στην πολλάκις εκφρασθείσα αντίθετη βούλησή της ...", ότι είναι βέβαιες ότι "... οι μηνυόμενοι μετερχόμενοι το ψεύδος και την αναλήθεια προσπαθούν από τη μια πλευρά να προκαλέσουν πανικό και ταραχή στην ψυχική υγεία της εξαδέλφης μας και μίσος για τους συγγενείς της και από την άλλη πλευρά να πείσουν την εξαδέλφη μας ότι οι ίδιοι οι μηνυόμενοι είναι η μοναδική σανίδα σωτηρίας για αυτή, καθώς όλοι οι συγγενείς της την έχουν προδώσει και εγκαταλείψει.

Τούτο δε έχει ως απώτερο σκοπό να καταστήσουν την εξαδέλφη μας άθυρμα και υποχείριό τους, με απώτερες προφανέστατα προσδοκίες επί της διόλου ευκαταφρόνητης περιουσίας της, την οποία προδήλως εποφθαλμιούν ..." και εν τελεί ότι οι μηνυόμενοι έπεισαν την υπέργηρη εξαδέλφη τους να καταθέσει εναντίον τους την άνω άκρως δυσφημιστική και προσβλητική αγωγή, ζητούσαν δε την ποινική τους δίωξη και τιμωρία για το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμησης, άλλως της απλής δυσφήμησης.

Για την έγκληση αυτή διατάχθηκε η διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης στα πλαίσια της οποίας κατέθεσαν ένορκα την 14.1.2009 ενώπιον του Πταισματοδίκη Θεσσαλονίκης οι εναγόμενες, οι οποίες αναφέρθηκαν στην άνω έγκλησή τους, το περιεχόμενο της οποίας και επιβεβαίωσαν. Στη συνέχεια εξετάσθηκαν από τον ίδιο Πταισματοδίκη οι μάρτυρες που προτάθηκαν από τους διαδίκους και ακολούθως ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης εξέδωσε την με αριθ. 107/25.6.2009 διάταξη, με την οποία απέρριψε ως ουσία αβάσιμη την παραπάνω υ έγκληση των εναγομένων σε βάρος των εναγόντων για "ηθική αυτουργία από κοινού σε συκοφαντική δυσφήμηση, με την αιτιολογία ότι δεν προέκυψαν επαρκείς ενδείξεις που να δικαιολογούν την άσκηση ποινικής δίωξης σε βάρος των εγκαλουμένων.

Ειδικότερα ο άνω Εισαγγελέας δέχθηκε ότι οι άνω της οποίας κατέθεσαν ένορκα την ισχυρισμοί των εγκαλουσών δεν ενισχύθηκαν από κανένα άλλο στοιχείο, πλην των ενόρκων καταθέσεων της ανιψιάς τους Ρ. Μ. Μ. και του συντρόφου της πρώτης εγκαλούσας Γ. Κ., οι οποίες όμως ελέγχονται ως αβάσιμες καθώς η ίδια η Α. Δ.

στην από 30.12.2008 προανακριτική της κατάθεση, τέσσερις μήνες μετά την άσκηση της αγωγής της, επιβεβαίωσε ουσιαστικά το περιεχόμενο της, καταθέτοντας ρητά ότι δεν θέλει να αφήσει κανένα περιουσιακό της στοιχείο στις εξαδέλφες της, οι οποίες ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν γι' αυτή η δε πνευματική της διαύγεια δεν αμφισβητήθηκε ποτέ από κανένα.

Κατά της διάταξης αυτής του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης άσκησαν οι εγκαλούσες τις με αριθ. 122/209 και 122α/2009 προσφυγές, οι οποίες απορρίφθηκαν ως ουσία αβάσιμες με την με αριθ. 107/18.9.2x009 διάταξη του Εισαγγελέα εφετών Θεσσαλονίκης, αφού έγινε δεκτό ότι οι προσφεύγουσες μέχρι το θάνατο της Σ. - Σ. χήρας Β.

Δ. είχαν ελάχιστες επαφές με τις δύο ηλικιωμένες αδελφές, ότι αμέσως μετά το θάνατο της άρχισαν να επισκέπτονται καθημερινά την Α. Δ., με πρώτο μέλημά τους να αποκλείσουν κάθε δυνατότητα της εξαδέλφης τους να διαθέσει κατά τη βούλησή της τα χρηματικά ποσά που ήταν κατατεθειμένα στους άνω κοινούς λογαριασμούς των δύο αδελφών, ότι η Α.

Δ. εγκαταστάθηκε με τη θέλησή της την 6.4.2008 στην οικία των εγκαλουμένων, ότι οι εγκαλούσες, διαβλέποντας τον κίνδυνο να μεταβιβάσει η εξαδέλφη τους τα περιουσιακά της στοιχεία στους εγκαλουμένους, υπέβαλαν κατ' αυτών την από 9.4.2008 μήνυση για παράνομη παρακράτηση της εξαδέλφης τους, πλην όμως οι σχετικοί ισχυρισμοί τους διαψεύσθηκαν κατηγορηματικά από την ίδια τη φερόμενη ως παθούσα και ότι εν τέλει η πανηγυρικά εκφρασθείσα ψυχική διάθεση της Α.

Δ. έναντι των προσφευγουσών και η ταυτότητα του περιεχομένου των επίδικων περικοπών της αγωγής με τα όσα είχε ήδη καταθέσει, μαρτυρούν ότι τόσο η άσκηση της αγωγής όσο και η διαμόρφωση του περιεχομένου αυτής αποτελούν έκφραση της ελεύθερης βούλησης της ενάγουσας. Καθόσον αφορά περαιτέρω την από 13.8.2008 και με αριθ.

καταθέσεως 33984/2008 αγωγή, που είχε ασκήσει η Α. Δ. κατά των εναγομένων και της Εμπορικής Τράπεζας, η συζήτηση της υποθέσεως αναβλήθηκε κατά την αρχικά ορισθείσα δικάσιμο της 3.3.2008 για τη δικάσιμο της 4.5.2010. Στη συνέχεια η Α. Δ. με την από 11.3.2009 κλήση της ζήτησε να προσδιορισθεί η συζήτηση της αγωγής της σε δικάσιμο προγενέστερη της παραπάνω, πράγματι δε ορίσθηκε δικάσιμος η 1.12.2009.

Επακολούθησε ο θάνατος, στις 12.7.2009. της Α. Δ., η οποία και κατέλιπε ως μόνους από διαθήκη κληρονόμους της τους ήδη ενάγοντες. Οι τελευταίοι αμέσως μετά το θάνατο της Α. Δ. άσκησαν κατά των εναγομένων και της Εμπορικής Τράπεζας την από 15.7.2009 και με αριθ. καταθέσεως 29623/15.7.2009 αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία ζήτησαν να τους επιτραπεί η συντηρητική κατάσχεση κάθε κινητής και ακίνητης περιουσίας των δύο πρώτων των καθ' ων, καθώς και η συντηρητική κατάσχεση στα χέρια της τρίτης των καθ' ων κάθε απαίτησης των δύο πρώτων εκ των τηρουμένων σ' αυτήν λογαριασμών κάθε είδους.

Η αίτηση αυτή συζητήθηκε την 29.7.2009 αντιμωλία των διαδίκων και απορρίφθηκε ως ουσία αβάσιμη με την 25707/2009 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Στη συνέχεια οι ενάγοντες με την από 23.9.2009 αγωγή κλήση τους κατά των εδώ εναγομένων και της Εμπορικής Τράπεζας, αφενός μεν προέβησαν σε γνωστοποίηση του θανάτου της Α.

Δ., δηλώνοντας ταυτόχρονα ότι η εκδίκαση της άνω αγωγής της θα συνεχισθεί από τους ίδιους, αφετέρου δε ζήτησαν να αναγνωρισθεί ότι είναι οι αποκλειστικοί δικαιούχοι του χρηματικού ποσού που είναι κατατεθειμένο στον υπ' αριθ. ... κοινό λογαριασμό ταμιευτηρίου της Εμπορικής Τράπεζας, άλλως κατά ποσοστό 1/3.

Δικάσιμος της εν λόγω αγωγής - κλήσης ορίσθηκε η 1.12.2009, κατά την οποία και συζητήθηκαν τόσο η από 13.8.2008 αγωγή της Α. Δ., ερήμην των δύο πρώτων εναγομένων και αντιμωλία της τρίτης εναγόμενης Εμπορικής Τράπεζας, όσο και η από 23.9.2009 αγωγή των κληρονόμων της, δηλαδή των και εδώ εναγόντων, αντιμωλία των διαδίκων.

Στη συνέχεια εκδόθηκε η ς 16622/2010 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία η από 13.8.2008 αγωγή κρίθηκε νόμιμη πλην του αιτήματος που αφορά την αναγνώριση της ακυρότητας της δικαιοπραξίας λόγω αντίθεσης στα χρηστά ήθη, (ενώ η από 23.9.2009 αγωγή των) και εδώ εναγόντων, κρίθηκε νόμιμη μόνο ως προς το επικουρικό αίτημά της, στη συνέχεια δε απορρίφθηκαν και οι δύο αγωγές ως ουσία αβάσιμες, αφού έγινε δεκτό, καθόσον μεν αφορά την πρώτη αγωγή ότι η Α.

Δ. κατά την ημέρα που προσήλθε στην Εμπορική Τράπεζα ήταν σε καλή φυσική κατάσταση, συνεννοούνταν άψογα με την υπάλληλο και ζήτησε η ίδια προσωπικά να κλείσουν οι παλιοί λογαριασμοί και να ανοίξει ένας καινούριος, στον οποίο θα ήταν συνδικαιούχες και οι εξαδέλφες της και επιπλέον η ίδια συμφώνησε και με τον άνω πρόσθετο όρο και υπέγραψε και τα σχετικά έγγραφα, από καν ένα δε στοιχείο δεν προέκυψε ότι οι εναγόμενες της δημιούργησαν ψευδώς την πεποίθηση ότι υπογράφει έγγραφα με διαφορετικό περιεχόμενο από το προαναφερόμενο, καθόσον δε αφορά τη δεύτερη αγωγή ότι οι ενάγοντες δεν απέκτησαν το δικαίωμα των συνδικαιούχων του επίδικου συμπλεκτικού τραπεζικού λογαριασμού.

Κατά της απόφασης αυτής άσκησαν έφεση οι ενάγοντες, ζητώντας να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη και να γίνουν δεκτές στο σύνολό τους και οι δύο παραπάνω αγωγές. Η έφεση αυτή εκδικάστηκε την 16.12.2011 αντιμωλία των διαδίκων και απορρίφθηκε στο σύνολό της ως ουσία αβάσιμη με την 836/2012 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Από όλα τα παραπάνω αποδεικνύεται ότι οι εναγόμενες υπέβαλαν στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης την από 9.4.2008 μήνυση και την από 19.11.2008 έγκλησή τους κατά των εναγόντων, διαλαμβάνοντας σ' αυτές ψευδή γεγονότα εν γνώσει του ψεύδους τους και με σκοπό να προκαλέσουν την καταδίωξη των εναγόντων για αδικήματα που δεν είχαν τελέσει και με προφανή περαιτέρω σκοπό να βλάψουν την τιμή και υπόληψή τους, όπως και έγινε, αφού από τα όσα ισχυρίσθηκαν εις βάρος των εναγόντων προσβλήθηκε η τιμή και υπόληψη και εν γένει η προσωπικότητά των τελευταίων.

Συγκεκριμένα οι εναγόμενες με την πρώτη από 9.4.2008 μήνυσή τους ισχυρίσθηκαν αφενός μεν ότι οι ενάγοντες παρακρατούσαν παράνομα από την 6.4.08 την εξαδέλφη τους Α. Δ. χωρίς τη συναίνεσή της, αφετέρου δε ότι αφαίρεσαν από την οικία της Α. Δ. παράνομα και χωρίς την συναίνεσή της πέντε βιβλιάρια τραπέζης και άλλα έγγραφα, μεταξύ των οποίων τίτλους κυριότητας ακινήτων, τα οποία της τα παρέδωσαν, μόνον κατόπιν δικών τους πιέσεών.

Τα παραπάνω ήταν ψευδή, αφού η Α. Δ. μετέβη την 6.4.2008 στην οικία των εναγόντων και παρέμεινε έκτοτε εκεί με τη θέλησή της, πράγμα που ρητά δήλωσε στα αστυνομικά όργανα του Α.Τ. Πανοράματος που την επισκέφθηκαν την 9.4.2008, οι δε ενάγοντες ποτέ δεν αφαίρεσαν παράνομα από την οικία της τα παραπάνω έγγραφα. Στη συνέχεια με τη δεύτερη από 19.11.2008 έγκλησή τους ισχυρίσθηκαν ότι οι ενάγοντες παρέπεισαν την εξαδέλφη τους να ασκήσει την παραπάνω από 13.8.2008 και ισχυρίσθηκαν ότι οι ενάγοντες παρέπεισαν την εξαδέλφη τους να ασκήσει την παραπάνω από 13.8.2008 και με αρ.

καταθέσεως 33984/2008 δυσφημιστική και προσβλητική για τις ίδιες αγωγή της. Τα παραπάνω ήταν ψευδή, αφού η ίδια η Α. Δ. εξέφρασε ρητά την ψυχική της διάθεση έναντι των εναγόμενων με την από 30.12.2008 κατάθεσή της, η ταυτότητα δε του περιεχομένου των επίδικων περικοπών της αγωγής με τα όσα εκ των υστέρων κατέθεσε αυτή, μαρτυρούν ότι τόσο η άσκηση της αγωγής όσο και η διαμόρφωση του περιεχομένου αυτής αποτελούσαν έκφραση της ελεύθερης βούλησης της Α.

Δ.. Οι εναγόμενες γνώριζαν και επέμεναν στο ψεύδος των παραπάνω, αφού, παρόλο που η ίδια η Α. Δ. ήδη από την 9.4.2008 είχε εκφράσει, παρουσία μάλιστα της πρώτης εναγομένης, τη βούλησή της για παραμονή της στην οικία των εναγόντων, την οποία βούληση επιβεβαίωσε με τις εν συνεχεία ενέργειές της και ιδίως με την από 30.12.2008 κατάθεσή της, παρά ταύτα οι εναγόμενες εξακολουθούσαν να υποστηρίζουν ότι η εξαδέλφη της παρέμενε στην οικία των εναγόντων χωρίς τη θέλησή της και ότι οι ενάγοντες την παρέπεισαν να ασκήσει εναντίον τους την άνω αγωγή, επιβεβαιώνοντας στις εν συνεχεία καταθέσεις τους το περιεχόμενο των άνω μηνύσεων τους.

Μάλιστα και στις σχετικές πολιτικές δίκες που ακολούθησαν ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης επέμεναν, με τα σχετικά δικόγραφά τους (σημείωμα και προτάσεις), στους άνω ισχυρισμούς, αποδίδοντας περαιτέρω στους ενάγοντες ότι η Α. Δ. τελούσε υπό καθεστώς άτυπης ομηρίας και ότι αυτοί προσπαθούσαν να προκαλέσουν πανικό και ταραχή στην ψυχική υγεία της με αποκλειστικό σκοπό να την καταστήσουν υποχείριό τους, εποφθαλμιώντας την περιουσία της.

Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι οι ενάγοντες υπέβαλαν στις 19.1.2009 στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης την από 19.1.2009 έγκληση σε βάρος των εναγομένων, με την οποία ισχυρίζονταν ότι οι άνω από 9.4.2008 και 19.11.2008 μηνύσεις τους είναι στο σύνολό τους ψευδείς και έγιναν με αποκλειστικό σκοπό την καταδίωξή τους για αδικήματα που ουδέποτε τέλεσαν, ζητούσαν δε τη νόμιμη τιμωρία των εναγομένων.

Με βάση την έγκληση αυτή των εναγόντων ασκήθηκε σε βάρος των εναγομένων ποινική δίωξη για ψευδή καταμήνυση κατά συρροή και κατ' εξακολούθηση, από κοινού, και παραπέμφθηκαν αυτές, με το υπ' αριθ. 583/2011 κλητήριο θέσπισμα του Εισαγγελέα Πλημ/κών Θεσσαλονίκης, ενώπιον του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, για να δικαστούν για την παραπάνω αξιόποινη πράξη.

Κατά του κλητηρίου αυτού θεσπίσματος άσκησαν οι εναγόμενες τις υπ' αριθ. 8/2012 και 9/2012 προσφυγές, οι οποίες απορρίφθηκαν ως ουσία αβάσιμες με την με αριθ. 39/1.2.2012 διάταξη του Εισαγγελέα εφετών Θεσσαλονίκης. Ήδη εκδόθηκε σχετικά η υπ' αριθ. 1082/2013 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία κηρύχθηκαν ένοχες οι εναγόμενες για την πράξη της ψευδούς καταμήνυσης κατά συρροή και κατ' εξακολούθηση και επιβλήθηκε στην κάθε μία τους ποινή φυλακίσεως 8 μηνών για κάθε πράξη και συνολική ποινή φυλακίσεως 12 μηνών, υποχρεώθηκαν δε αυτές να καταβάλουν στους πολιτικώς ενάγοντες και το ποσό των 30 ευρώ ως χρηματική τους ικανοποίηση.

Κατ' ακολουθίαν όλων αυτών, εφόσον αποδείχθηκε ότι με τις παραπάνω ενέργειες των εναγομένων προσβλήθηκε παράνομα και υπαίτια η προσωπικότητα των εναγόντων στις εκφάνσεις της τιμής και υπόληψής τους και ότι η προσβολή αυτή καλύπτεται κατά το υποκειμενικό της στοιχείο από την παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά των εναγομένων, συντρέχουν στην προκειμένη περίπτωση οι νόμιμες προϋποθέσεις (άρθρα 57, 59, 914, 932 ΑΚ και 362 - 363 ΠΚ) και συνεπώς οι ενάγοντες δικαιούνται χρηματικής ικανοποιήσεως για την ηθική βλάβη την οποία υπέστησαν από την προσβολή της προσωπικότητάς τους.

Το Δικαστήριο, σταθμίζοντας όλα τα περιστατικά που χαρακτηρίζουν τη συγκεκριμένη σχέση και περίπτωση και τις εκφάνσεις της προσωπικότητας των εναγόντων, κατά των οποίων στράφηκε η προσβολή, τη βαρύτητά της, το βαθμό υπαιτιότητας των εναγομένων, την κοινωνική και οικονομική κατάσταση των διαδίκων μερών, των συνθηκών και της δημοσιότητας της προσβολής, κρίνει ότι το ποσό της ανάλογης χρηματικής ικανοποίησης κάθε ενάγοντος ανέρχεται σε 5.000 ευρώ, το οποίο, μετά στάθμιση των κατά νόμο στοιχείων (άρθρο 932 του ΑΚ), κρίνεται εύλογο ...".

Από τις ίδιες πιο πάνω παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα με τις οποίες το Εφετείο, δέχθηκε την έφεση και την αγωγή των αναιρεσιβλήτων παρά την αντιθέτως κρίνασα πρωτόδικη απόφαση, προκύπτει ότι έχει νόμιμη βάση και δη την απαιτούμενη αιτιολογία, γιατί καλύπτεται χωρίς λογικά κενά και αντιφάσεις και με πληρότητα και σαφήνεια, το πραγματικό των εφαρμοστέων εδώ κανόνων ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 57, 299, 330, 914, 932 του ΑΚ και 229, 363 του ΠΚ, τους οποίους η προσβαλλόμενη απόφαση δεν παραβίασε εκ πλαγίου με ανεπαρκείς αιτιολογίες, ενώ δεν ήταν αναγκαία η παράθεση και άλλων για να αιτιολογηθεί η διαγνωσθείσα υπαίτια αδικοπρακτική συμπεριφορά των αναιρεσειουσών και η απόρριψη των ισχυρισμών των τελευταίων για την ανυπαρξία δόλιας πρόθεσης.

Επομένως τα όσα αντίθετα υποστηρίζουν οι αναιρεσείουσες με τον δεύτερο λόγο του αναιρετηρίου, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθ. 19 του άρθρ. 559 του ΚΠολΔ κρίνονται αβάσιμα και απορριπτέα, όπως και ο αντίστοιχος λόγος αναίρεσης, ως προς όλα τα μέρη του. Εξ άλλου, ο ίδιος λόγος της αναίρεσης κατά τις σ' αυτόν κατά τα άλλα μέρη του περιλαμβανόμενες αιτιάσεις από τις διατάξεις των άρθρων 559 αριθ. 19 και 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ ότι υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης ή ανεπάρκεια των αιτιολογιών της προσβαλλόμενης απόφασης, σχετικά με την εκτίμηση των αποδείξεων, που αφορούν το ίδιο πιο πάνω προαναφερόμενο κρίσιμο ζήτημα της ύπαρξης δηλαδή δόλιας υπαιτιότητας των αναιρεσειουσών που κατ' αιτιώδη συνάφεια συνετέλεσε στην επέλευση του ένδικου ζημιογόνου για την προσωπικότητα των αναιρεσίβλητων αποτελέσματος και τα αντίστοιχα επιχειρήματα των αναιρεσιβλήτων και τα περί του αντιθέτου επιχειρήματα των αναιρεσειουσών, που έχουν σχέση με το τελικό αποδεικτικό πόρισμα στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο και βρίσκονται κατά τις αναιρεσείουσες σε αντίθεση:

α) με το ότι δεν έχουν θετική γνώση του ψεύδους ασχέτως του εάν οι μηνύσεις ήταν ή έστω αποδείχθηκαν αντικειμενικά ψευδείς, β) δεν είχαν δόλο ψευδούς καταμηνύσεως και δυσφημήσεως των αναιρεσιβλήτων ασχέτως του εάν οι μηνύσεις ήταν ή έστω αποδείχθηκαν αντικειμενικά ψευδείς και γ) δεν υπήρχε αιτιώδης συμπεριφορά μεταξύ της ζημιογόνου συμπεριφοράς τους και του επελθόντος αποτελέσματος είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, αφού κατά τα προεκτιθέμενα, το από τις αποδείξεις πόρισμα εκτίθεται με σαφήνεια, πειστικότητα και κατά λογική ακολουθία στην προσβαλλόμενη απόφαση, στην οποία επαρκώς αντικρούονται όλα τα προαναφερθέντα επιχειρήματα, με τον ίδιο δε λόγο κατά τα λοιπά, εκ του περιεχομένου του οποίου δεν συντρέχει εξαιρετική περίπτωση από εκείνες του άρθ. 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ, πλήττεται πλέον, μέσω των προαναφερομένων επιχειρημάτων των αναιρεσειουσών η ουσία αποκλειστικά της υπόθεσης, που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.

Από τις διατάξεις των άρθρων 335, και 338 έως 341 του ΚΠολΔ, συνάγεται ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλόμενων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για άμεση και έμμεση απόδειξη, χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, κατ' αντιδιαστολή προς τα λοιπά έγγραφα και εν γένει προς τα άλλα αποδεικτικά μέσα, τα οποία φέρονται ότι ελήφθησαν υπόψη προς σχηματισμό της κρίσης .του.

Βέβαια δεν αποκλείεται το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύει και να εξαιρεί μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της κατά την ελεύθερη κρίση του μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί να γίνεται αδίστακτα βέβαιο από το όλο περιεχόμενό της απόφασης .ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν νόμιμα οι διάδικοι.

Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής ιδρύει το λόγο της αναίρεσής του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' του ΚΠολΔ υπό την αποκλειστική προϋπόθεση ότι το πραγματικό γεγονός που επικαλείται ο διάδικος ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, αφού μόνο ένα τέτοιο (ουσιώδες) γεγονός καθίσταται αντικείμενο απόδειξης (ΟλΑΠ 14/2005 και 2/2008).

Με τον τρίτο λόγο του αναιρετηρίου αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' του ΚΠολΔ ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του και δεν εκτίμησε για την απόδειξη των ισχυρισμών των αναιρεσειουσών για την ανυπαρξία: 1) θετικής γνώσης τους ως προς το ψεύδος των μηνύσεων των σε βάρος των αναιρεσιβλήτων και 2) δόλιων ψευδών καταμηνύσεων και δυσφημήσεων των αναιρεσιβλήτων α) την ένορκη βεβαίωση της ουδέτερης μάρτυρος οικιακής βοηθού της Α.

και της αδελφής της Σ. β) την ένορκη κατάθεση της Μ.-Μ. Ρ.-Θ. και γ) την ένορκη κατάθεση του Κ. Γ., τα αποδεικτικά δε αυτά στοιχεία με την έννοια των εγγράφων τα είχαν νόμιμα επικαλεσθεί και προσκομίσει με τις προτάσεις τους στο Εφετείο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση. Από την περιλαμβανόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση ρητή βεβαίωση του Εφετείου, ότι στο αποδεικτικό του πόρισμα κατέληξε, αφού έλαβε υπόψη, πλην άλλων αποδεικτικών μέσων, όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που του είχαν επικαλεσθεί και προσκομίσει νομίμως οι διάδικοι μεταξύ των οποίων και οι πιο πάνω καταθέσεις και από όλο το περιεχόμενο εκείνης της απόφασης, με την οποία απορρίφθηκαν ρητά οι ισχυρισμοί των αναιρεσειουσών ως προαναφέρθηκαν, καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε μαζί με τις υπόλοιπες αποδείξεις, και τα πιο πάνω έγγραφα για να καταλήξει στο απορριπτικό αποδεικτικό του πόρισμα για τους ισχυρισμούς των αναιρεσειουσών, ο δε σχετικός λόγος αναίρεσης κρίνεται αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

Συνακόλουθα, η αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της και να διαταχθεί κατά την παρ. 4 του άρθρ. 495 ΚΠολΔ, που προστέθηκε με το άρθρ. 12§2 του ν. 4055/2012, η εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο των παραβόλων του Δημοσίου, συνολικού ποσού 300 ευρώ, που κατατέθηκαν από τις αναιρεσείουσες κατά την άσκηση της αίτησης αναίρεσης και επισυνάφθηκαν στη σχετική υπ' αριθ. 204/25-9-2013 έκθεση της γραμματέως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Εξ άλλου οι αναιρεσείουσες που νικήθηκαν πρέπει να καταδικασθούν στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, κατά το σχετικό νόμιμο αίτημά τους (άρθρ. 176, 183, 189§1, 191§2 ΚΠολΔ), όπως στο διατακτικό ειδικότερα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 25-9-2013 αίτηση των Α. Δ. και Γ. Δ. για αναίρεση της υπ' αριθ. 1670/2013 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Διατάσσει την εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο των παραβόλων του Δημοσίου, συνολικού ποσού 300 ευρώ, που κατατέθηκαν από τις αναιρεσείουσες κατά την άσκηση της αίτησης αναίρεσης και επισυνάφθηκαν στη σχετική υπ' αριθ. 204/2013 έκθεση της γραμματέως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε δυο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 28 Απριλίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 9 Ιουνίου 2015.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ