Supreme Court dismisses appeal due to failure to summon the third-party intervenor for the hearing.

Απόφαση 749 / 2022 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 749/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χριστοδούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Μαρία Μουλιανιτάκη, Μαρουλιώ Δαβίου-Εισηγήτρια, Μαρία Κουφούδη, Γεώργιο Καλαμαρίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, την 1η Δεκεμβρίου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Παναγιώτη Μπούκη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Αναστάσιο Ράλλη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Π. συζ. Α. Μ., το γένος Δ. και Α. Λ., 2) Α. Μ. του Μ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρήστο Θεοδώρου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-12-2005 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων και τις από 4-3-2009 προτάσεις-πρόσθετη παρέμβαση του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Βέροιας και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 181/ΤΜ/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 438/2013 του Εφετείου Θεσσαλονίκης (Τμήμα Δ'). Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 14-10-2013 αίτηση και τους από 26-3-2014 (με αρ. κατ. 45/3-6-2020) προσθέτους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Μαρουλιώ Δαβίου-Απέργη ανέγνωσε την από 9-3-2021 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως και των προσθέτων λόγων αυτής.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τα άρθρα 20 παρ. I του Συντάγματος και 110 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., με το πρώτο των οποίων ορίζεται ότι καθένας έχει δικαίωμα στην παροχή έννομης προστασίας από τα δικαστήρια και μπορεί ν' αναπτύξει σ' αυτά τις απόψεις του για τα δικαιώματα ή συμφέροντά του, όπως ο νόμος ορίζει, και με το δεύτερο των οποίων, σε αρμονία με το πρώτο, ορίζεται ότι οι διάδικοι έχουν δικαίωμα να παρίστανται σε όλες τις συζητήσεις της υπόθεσης, ακόμη και όταν γίνονται κεκλεισμένων των θυρών και πρέπει για το σκοπό αυτό να καλούνται σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου, περαιτέρω δε και από το άρθρο 6 παρ. 1 της Ε.Σ.Δ.Α.

που κυρώθηκε με το ν.δ. 53/1974 με το οποίο ορίζεται ότι "παν πρόσωπο έχει δικαίωμα όπως η υπόθεσή του δικασθεί δικαίως, δημοσία και εντός λογικής προθεσμίας υπό ανεξαρτήτου και αμερολήπτου δικαστηρίου....", με σαφήνεια προκύπτει, ότι κάθε διάδικος δικαιούται να παρίσταται στις επισπευδόμενες από άλλο διάδικο δικαστικές πράξεις επί της υπόθεσής του και πρέπει να κλητεύεται προς τούτο υπό την προθεσμία και τις διατυπώσεις που τάσσει ο νόμος.

Εξάλλου, όπως προκύπτει από τα άρθρα 80 και επ. ΚΠολΔ, επί απλής πρόσθετης παρέμβασης ο υπέρ ου αυτή κύριος διάδικος (ενάγων ή εναγόμενος), αν δεν συντρέξουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 85 του ίδιου Κώδικα για να πάρει τη θέση του ο προσθέτως παρεμβαίνων, εξακολουθεί να είναι υποκείμενο της έννομης σχέσης της δίκης και μετά την άσκηση της εν λόγω παρέμβασης, επί ενδίκων δε μέσων, τα οποία ασκεί προς το συμφέρον του ο προσθέτως παρεμβαίνων κατά τα άρθρα 502 παρ.3, 516 παρ.1, 542 παρ.1, 556 παρ.1 Κ.Πολ.Δ., αυτός καταλαμβάνει αντίστοιχα τη θέση του ανακόπτοντος, εκκαλούντος, αιτούντος την αναψηλάφηση, αναιρεσείοντος και συνεπώς πρέπει, κατά τις προεκτιθέμενες διατάξεις των άρθρων 20 παρ. 1 του Συντάγματος, 6 παρ.1 της Ε.Σ.Δ.Α.

και 110 παρ. 2-του Κ.Πολ.Δ., να καλείται για να συμμετάσχει στη συζήτηση αυτών, όταν αυτή επισπεύδεται από τον αντίδικο του ή τον υπέρ αυτού προσθέτως παρεμβάντα. Αντίθετη λύση, επιτρέπουσα τη συζήτηση του ασκηθέντος από τον προσθέτως παρεμβάντα ένδικου μέσου μεταξύ τούτου και του αντιδίκου του υπέρ ου η πρόσθετη παρέμβαση, χωρίς κλήτευση του μη παραστάντος υπέρ ου η παρέμβαση κυρίου διαδίκου, δεν συνάγεται από το άρθρο 82 εδάφιο τελευταίο του Κ.Πολ.Δ., κατά το οποίο αποφάσεις και δικόγραφα που επιδίδονται στους κυρίους διαδίκους πρέπει να επιδίδονται και σε εκείνον που άσκησε πρόσθετη παρέμβαση, αφού η διάταξη αυτή απλώς προνόησε και ρύθμισε θέματα που λόγω της θέσης του προσθέτως παρεμβάντος στη δίκη θα μπορούσαν να εκληφθούν ως μη καλυπτόμενα από τη γενική διάταξη του άρθρου 110 του ίδιου κώδικα (ΑΠ 244/2020, 890/2015).

Ούτε επίσης αντίθετη λύση ως άνω και με βάση τα προαναφερόμενα συνάγεται από τη διάταξη του άρθρου 81 παρ. 3 ΚΠολΔ, κατά το οποίο ο παρεμβαίνων καλείται στις επόμενες διαδικαστικές πράξεις από το διάδικο που επισπεύδει τη δίκη. Στην προκείμενη περίπτωση με την κρινόμενη από 14.10.2013 αίτηση αναίρεσης και τους από 26.3.2014 πρόσθετους λόγους αναίρεσης προσβάλλεται η 438/2013 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Με αυτήν έγινε δεκτή τυπικά και κατ' ουσίαν η έφεση των εναγόντων-εκκαλούντων και ήδη αναιρεσιβλήτων Π. συζ. Α. Μ. και Α. Μ. του Μ., κατά το μέρος που στρέφονταν κατά του εναγομένου - εφεσίβλητου Ιδρύματος με την επωνυμία "...", που εδρεύει στη … και εκπροσωπείται νόμιμα από τον Πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου Νάουσας, Δήμαρχο Νάρουσας, που δεν είναι τώρα διάδικος, καθώς και κατά του Ελληνικού Δημοσίου, νομίμως εκπροσωπουμένου από τον Υπουργό Οικονομικών και προσθέτως παρεμβάντος υπέρ του ως άνω εναγομένου κοινωφελούς Ιδρύματος, στην πρωτοβάθμια δίκη.

Ακολούθως, έγινε δεκτή ως κατ' ουσίαν βάσιμη η αγωγή των εναγόντων-εκκαλούντων και ήδη αναιρεσιβλήτων και αναγνωρίστηκαν αυτοί κύριοι (συγκύριοι) των επιδίκων ακινήτων, ενώ απορρίφθηκε η πρόσθετη παρέμβαση, αφού εξαφανίστηκε η πρωτοβάθμια 181/2009 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βεροίας, που είχε απορρίψει στο σύνολο της την αγωγή και είχε δεχθεί την πρόσθετη παρέμβαση.

Όμως, το Ελληνικό Δημόσιο ως προσθέτως παρεμβαίνον υπέρ του ως άνω κοινωφελούς Ιδρύματος και κατά την δευτεροβάθμια δίκη, κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη 438/2013 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, ασκεί την ένδικη αίτηση αναίρεσης και τους πρόσθετους λόγους αναίρεσης κατά των εκκαλούντων - αναιρεσιβλήτων, Π.

Μ. και Α. Μ., χωρίς να επικαλείται, ούτε δε προσκομίζει έκθεση επίδοσης της αίτησης αναίρεσης και των προσθέτων λόγων αναίρεσης με κλήση προς συζήτηση αυτών για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο προς το κύριο ως άνω διάδικο (εναγόμενο) Ίδρυμα με την επωνυμία "...", υπέρ του οποίου παρενέβη προσθέτως, και προς το συμφέρον του οποίου ασκείται η ένδικη αίτηση αναίρεσης, και του οποίου η κλήτευση είναι αναγκαία, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν στη μείζονα σκέψη, ενώ εξάλλου, από τα στοιχεία της δικογραφίας δεν προκύπτει ότι έγινε τέτοια κλήτευση από τους αναιρεσίβλητους (ενάγοντες- εκκαλούντες).

Συνεπώς, πρέπει, μετά από αυτεπάγγελτη έρευνα, να κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και των προσθέτων λόγων αναίρεσης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση της από 14.10.2013 αίτησης του Ελληνικού Δημοσίου και των από 26.3.2014 προσθέτων λόγων περί αναιρέσεως της 438/2013 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Απριλίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 5 Μαΐου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ