Supreme Court allows appeal against first-instance judgment for procedural error in calculating alimony amount.

Απόφαση 633 / 2018 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 633/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Χαράλαμπο Καλαματιανό, Ειρήνη Καλού και Γεώργιο Χοϊμέ, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Φεβρουαρίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Μ. Λ. του Ι., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αικατερίνη Ήμελλου, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι ανακαλεί την από 24-1-2018 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και παρίσταται.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "EFG EUROBANK ERGASIAS ΑΕ", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, 2) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, 3) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ALPHA ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΕ", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, 4) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΕ", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, 5) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, 6) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΕ", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, 7) Γ. Κ. του Β., κατοίκου ..., 8) Κ. Τ. του Η., κατοίκου ... και 9) Γ. Ν. του Μ., κατοίκου ....

Οι 1η και 5η των αναιρεσιβλήτων "EFG EUROBANK ERGASIAS ΑΕ" και "ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", αντίστοιχα, εκπροσωπήθηκαν από τους πληρεξούσιους δικηγόρους τους Φλώρα Τριαναταφύλλου και Γεώργιο Κόντη, που δήλωσαν στο ακροατήριο ότι η δεύτερη, έχει ήδη απορροφηθεί από την πρώτη τραπεζική εταιρεία.

Η 2η των αναιρεσιβλήτων "ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ", εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Χατζηαντωνίου, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η 6η των αναιρεσιβλήτων "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΕ", εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Μαρία Δημοπούλου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Οι λοιποί των αναιρεσιβλήτων δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-3-2012 αίτηση της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Νάξου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 38/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 59/2014 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Νάξου.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 12-11-2014 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Χοϊμές διάβασε την από 22-1-2018 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης ως προς την τέταρτη των αναιρεσιβλήτων "ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΕ" και να γίνουν δεκτοί, κατά τα λοιπά, οι πρώτος και δεύτερος λόγοι αυτής, ως προς τους υπόλοιπους αναιρεσιβλήτους. Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, οι πληρεξούσιοι των 1ης, 2ης και 5ης των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις ..., από 5-9-2017, .../6-7-2017, ...31-8-2017 και .../5-9-2017 εκθέσεις επίδοσης των δικαστικών επιμελητών της περιφέρειας του Εφετείου Αθηνών Α. Π. (οι δύο πρώτες), του Εφετείου Αιγαίου Δ. Μ. (η τρίτη) και του Εφετείου Θεσσαλονίκης Δ. Μ. (η τέταρτη) και Α. Ζ. (η πέμπτη), που επικαλείται και προσκομίζει η αναιρεσείουσα, η οποία επισπεύδει τη συζήτηση της υπόθεσης, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης, από 12-11-2014, αίτησης αναιρέσεως, με την κάτω από αυτή πράξη ορισμού δικασίμου για τη σημειούμενη στην αρχή της παρούσας και κλήση προς συζήτηση, επιδόθηκε, νόμιμα και εμπρόθεσμα, αντίστοιχα, κατ’ άρθρ. 769 εδάφ.

β’ και 762 ΚΠολΔ, σε συνδυασμό με άρθρ. 3 εδάφ. β’ ν. 3869/2010, στις τρίτη ("ALPHA ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΕ"), ατομικά και ως καθολική διάδοχο της τέταρτης ("ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΕ"), έβδομο (Γ. Β. Κ.), όγδοο (Κ. Η. Τ.) και ένατο (Γ. Μ. Ν.) των αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι είναι πιστωτές της οφειλέτριας αναιρεσείουσας. Κατά συνέπεια, αφού οι αναιρεσίβλητοι αυτοί δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο κατά την παρούσα δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το σχετικό πινάκιο, ούτε κατέθεσαν έγγραφη δήλωση, σύμφωνα με τα άρθρα 242 παρ. 2 και 573 παρ. 1 ΚΠολΔ, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία τους (άρθρα 576 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα).

Να σημειωθεί ότι, ήδη, από 28-6-2013, δηλαδή πριν η υπόθεση συζητηθεί, στις 21-2-2014, στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο (Μονομελές Πρωτοδικείο Νάξου), το οποίο, στη συνέχεια, εξέδωσε την προσβαλλόμενη 59/2014 απόφασή του, η τέταρτη αναιρεσίβλητη είχε απορροφηθεί πλήρως από την τρίτη αναιρεσίβλητη (ΦΕΚ 3931/Τεύχος ΑΕ και ΕΠΕ/1-7-2013) και, ως εκ τούτου, μόνο η τελευταία νομιμοποιούνταν πλέον παθητικά στη σχετική δίκη, κατά τις διατάξεις των άρθρων 68 παρ. 1 και 2, 75 παρ. 1 και 2 του κωδ.ν. 2190/1920 (ΑΠ 591/2017), με συνέπεια η διάταξη της απόφασης αυτής, κατά την οποία η συζήτηση της υπόθεσης κηρύχθηκε απαράδεκτη ως προς την τέταρτη αναιρεσίβλητη "ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΕ", εξαιτίας του ότι δεν προέκυπτε η επίδοση των οικείων δικογράφων σ’ αυτήν, δεν έχει νομική σημασία, με την περαιτέρω επισήμανση ότι, όπως προκύπτει από την παραδεκτή, κατ’ άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση της πληττόμενης απόφασης, η οφειλή της αναιρεσείουσας προς την εν λόγω τέταρτη αναιρεσίβλητη λήφθηκε υπόψη από το δικαστήριο κατά τη ρύθμιση των οφειλών, κατ’ άρθρ. 8 παρ. 2 ν. 3869/2010.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 9 παρ. 2 εδάφ. α’ και β’ του ν. 3869/2010 ("Ρύθμιση των οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων..."), όπως το δεύτερο εδάφιο αντικαταστάθηκε με το άρθρο 17 παρ. 1 ν. 4161/2013 και ισχύει, άμεσα και χωρίς εξαιρέσεις, από τη δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης (ΦΕΚ 143/Α/14-6-2013), κατ’ άρθρ. 24 αυτού, άρα και στην ερευνώμενη περίπτωση (πριν αντικατασταθεί, στη συνέχεια, με το άρθρο 1 παρ. 18 της ΥΠΟΠΑΡ.Α.4 του άρθρου 2 ν. 4336/2015 και, ακολούθως, με το άρθρο 14 παρ. 1 ν. 4346/2015, του οποίου η εφαρμογή αρχίζει από 1-1-2016 και δεν καταλαμβάνει εκκρεμείς υποθέσεις, καθώς και αιτήσεις που έχουν κατατεθεί έως και 31-12-2015, κατά τη μεταβατική διάταξη του άρθρ. 14 παρ. 11 αυτού), "ο οφειλέτης μπορεί να υποβάλει στο δικαστήριο πρόταση εκκαθάρισης, ζητώντας να εξαιρεθεί από την εκποίηση βεβαρημένο ή μη με εμπράγματη ασφάλεια ακίνητο, που χρησιμεύει ως κύρια κατοικία του, εφόσον τούτο δεν υπερβαίνει το προβλεπόμενο από τις ισχύουσες διατάξεις όριο αφορολόγητης απόκτησης πρώτης κατοικίας, προσαυξημένο κατά πενήντα τοις εκατό.

Στην περίπτωση αυτή το δικαστήριο ρυθμίζει την ικανοποίηση απαιτήσεων των πιστωτών σε συνολικό ποσό που μπορεί να ανέρχεται μέχρι και στο ογδόντα τοις εκατό (80%) της αντικειμενικής αξίας του ακινήτου της κύριας κατοικίας...". Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι, για να εξαιρεθεί, κατά πρόταση του οφειλέτη, η κύρια κατοικία του από την εκποίηση, πρέπει η κατοικία αυτή να έχει ορισμένα κρίσιμα χαρακτηριστικά και, συγκεκριμένα, θα πρέπει η αντικειμενική αξία της να μην υπερβαίνει το όριο αφορολόγητης απόκτησης πρώτης κατοικίας που προβλέπεται από τις διατάξεις που ισχύουν, προσαυξημένο κατά 50%.

Με βάση αυτά, ο οφειλέτης θα καταβάλλει σε δόσεις συνολικό ποσό που μπορεί να ανέρχεται, κατά το δίκαιο που ισχύει στην ερευνώμενη περίπτωση, μέχρι και το 80% της αντικειμενικής αξίας του ακινήτου της κύριας κατοικίας, σύμφωνα με τη ρύθμιση του άρθρου 9 παρ. 2 του ν. 3869/ 2010, μετά την πιο πάνω τροποποίησή του με το ν. 4161/2013, που ορίζει ρητά για καταβολές που ορίζονται μέχρι και στο 80% της αντικειμενικής αξίας του ακινήτου, ενώ, υπό την αρχική της διατύπωση, η διάταξη του άρθρου τούτου (9 παρ. 2 εδάφ.

β’ ν. 3869/2010) προέβλεπε ότι "το δικαστήριο ρυθμίζει την ικανοποίηση των απαιτήσεων των πιστωτών μέχρι συνολικό ποσό που ανέρχεται στο ογδόντα πέντε τοις εκατό της εμπορικής αξίας του ακινήτου της κύριας κατοικίας, όπως αυτή αποτιμάται από το δικαστήριο". Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 744 και 759 παρ. 3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο, κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, μπορεί και αυτεπαγγέλτως να διατάζει κάθε μέτρο πρόσφορο για την εξακρίβωση πραγματικών γεγονότων, ακόμη και εκείνων που δεν έχουν προταθεί και ιδιαίτερα γεγονότων που συντελούν στην προστασία των ενδιαφερομένων ή της έννομης σχέσης ή του γενικότερου κοινωνικού συμφέροντος (άρθρ. 744) και ότι το δικαστήριο, ακόμη και αποκλίνοντας από τις διατάξεις που ρυθμίζουν την απόδειξη, διατάζει αυτεπαγγέλτως καθετί που κατά την κρίση του είναι απαραίτητο για την εξακρίβωση της αλήθειας των πραγματικών γεγονότων (άρθρ. 759 παρ. 3).

Με τις διατάξεις αυτές εισάγεται απόκλιση από τη ρύθμιση του άρθρου 106 ΚΠολΔ και καθιερώνεται για τις υποθέσεις της εκούσιας δικαιοδοσίας το ανακριτικό σύστημα, το οποίο παρέχει στο δικαστήριο ελευθερία αυτεπάγγελτης ενέργειας και συλλογής του αποδεικτικού υλικού και εξακρίβωσης πραγματικών γεγονότων, ακόμη και εκείνων που δεν έχουν προταθεί, τα οποία ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Η ειδική αυτή ρύθμιση καταλαμβάνει τις γνήσιες και τις μη γνήσιες υποθέσεις της εκούσιας δικαιοδοσίας, δηλαδή και εκείνες τις ιδιωτικές διαφορές που ο νόμος παραπέμπει για εκδίκαση στην ειδική αυτή διαδικασία, λόγω της απλότητας και συντομίας από την οποία κυριαρχείται. Το ανακριτικό αυτό σύστημα ισχύει και στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, ενώ η εξουσία του δικαστηρίου για λήψη κάθε πρόσφορου μέτρου για την ανεύρεση της αλήθειας δεν οριοθετείται από το νόμο και, άρα, είναι απεριόριστη, αφού μπορεί να λάβει υπόψη ακόμη και άκυρα ή ανυπόστατα αποδεικτικά μέσα (όχι, όμως, και ανεπίτρεπτα), καθώς και αποδεικτικά μέσα που δεν πληρούν τους όρους του νόμου ή αποδεικτικά μέσα εκτός του καταλόγου του άρθρου 339 ΚΠολΔ, αποδεσμευόμενο από τους αποδεικτικούς τύπους της αυστηρής απόδειξης (ΑΠ 636/2017, ΑΠ 528/2017, ΑΠ 769/2015).

Λόγω του ανακριτικού αυτού συστήματος δεν εφαρμόζεται στην κατ’ έφεση δίκη η διάταξη του άρθρου 533 παρ. 2 ΚΠολΔ, κατά την οποία "το δευτεροβάθμιο δικαστήριο εφαρμόζει το νόμο που ίσχυε όταν δημοσιεύθηκε η πρωτόδικη απόφαση", και, συνεπώς, το Εφετείο εφαρμόζει το νόμο που ισχύει κατά την έκδοση - δημοσίευση της δικής του απόφασης (ΑΠ 236/2015).

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 14 ν. 3869/2010, "οι αποφάσεις του δικαστηρίου υπόκεινται σε έφεση και σε αναίρεση σύμφωνα με το άρθρο 560 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας". Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 560 αριθμ. 1 εδάφ. α’ ΚΠολΔ, όπως το άρθρο αυτό ίσχυε κατά τον κρίσιμο χρόνο της άσκησης, στις 14-11-2014, του κρινόμενου ένδικου μέσου (πριν αντικατασταθεί με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του ν. 4335/2015 που εφαρμόζεται, κατά το άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 και 4 του ίδιου νόμου, για τα ένδικα μέσα που κατατίθενται μετά την 1η-1-2016), "κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, οι οποίες εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου".

Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή.

Στην εξεταζόμενη περίπτωση, από την παραδεκτή, κατ’ άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση των σχετικών διαδικαστικών εγγράφων, προκύπτουν τα εξής: Με την ένδικη, από 22-3-2012, αίτησή της, ενώπιον του Ειρηνοδικείου Νάξου, η αναιρεσείουσα ζήτησε να ρυθμιστούν οι ληξιπρόθεσμες χρηματικές οφειλές της προς τους πιστωτές της - αναιρεσιβλήτους, συνολικού ύψους 805.489,32 ευρώ, καθώς και να εξαιρεθεί από την εκποίηση η αναφερόμενη κύρια κατοικία της.

Το εν λόγω δικαστήριο με την 38/29-4-2013 απόφασή του, που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας (άρθρ. 3 ν. 3869/2010), δέχθηκε την αίτηση και ως προς τα δύο αιτήματά της. Μετά την άσκηση τριών εφέσεων από τους πρώτη, όγδοο και ένατο των αναιρεσιβλήτων (με αύξοντες αριθμούς κατάθεσης ...2013, ...2013 και ...2013, αντίστοιχα), το Μονομελές Πρωτοδικείο Νάξου, που δίκασε ως Εφετείο, αφού (συνεκ)δίκασε, κατά τη δικάσιμο της 21-2-2014, τις εφέσεις αυτές, κατά την ίδια πιο πάνω διαδικασία, με την αναιρεσιβαλλόμενη 59/2014 απόφασή του, τις έκανε, εν μέρει, δεκτές και εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση που είχε κρίνει διαφορετικά, σε σχέση, ειδικά, με το δεύτερο αίτημα.

Στη συνέχεια, κρατώντας και δικάζοντας κατ’ ουσίαν την αίτηση, τη δέχθηκε μόνο ως προς το πρώτο της αίτημα, ενώ την απέρριψε, ως ουσιαστικά αβάσιμη, κατά το δεύτερο αίτημα, με την αιτιολογία ότι η εμπορική αξία της κύριας κατοικίας της αναιρεσείουσας "εκτιμάται" ότι υπερβαίνει το όριο αφορολόγητης απόκτησης πρώτης κατοικίας του ποσού των 300.000 ευρώ, προσαυξημένο κατά ποσοστό 50%, κατ’ εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 9 παρ. 2 του ν. 3869/2010 (όπως ίσχυε πριν αντικατασταθεί με το άρθρο 17 παρ. 1 ν. 4161/2013), την οποία, μάλιστα, παραθέτει και στη μείζονα σκέψη της απόφασής του.

Κρίνοντας, έτσι, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, δηλαδή εφαρμόζοντας τη διάταξη αυτή, όπως ίσχυε κατά το χρόνο δημοσίευσης της πρωτόδικης απόφασης στις 29-4-2013 και όχι όπως αυτή ίσχυε, κατά το χρόνο έκδοσης - δημοσίευσης της δικής του απόφασης στις 31-7-2014, μετά την αντικατάστασή της, από 14-6-2013, με το άρθρ. 17 παρ. 1 του ν. 4161/2013, που τροποποιεί μία από τις κύριες προϋποθέσεις για τη διάσωση της κύριας κατοικίας και την εξαίρεσή της από την εκποίηση του άρθρου 9 παρ. 1 ν. 3869/2010, την οποία διάταξη, ως προς τον τρόπο υπολογισμού της αξίας της κύριας κατοικίας με βάση το κριτήριο της αντικειμενικής της αξίας και όχι της εμπορικής, όφειλε άμεσα να εφαρμόσει, αφού ο νόμος αυτός (4161/2013) εισήγαγε ενιαίο καθεστώς, ως προς το ζήτημα τούτο, για όλες τις αιτήσεις, εκκρεμείς μέχρι τότε και νέες που κατατίθενται μέχρι την ισχύ του ν. 4336/2015 (14-8-2015), αλλά, ανεξάρτητα απ’ αυτά, και σύμφωνα με το ανακριτικό σύστημα που ισχύει στην προκείμενη ειδική διαδικασία, σύμφωνα με όσα αναπτύχθηκαν στην αρχή της παρούσας σκέψης της απόφασης, παραβίασε, ευθέως, την ουσιαστική αυτή διάταξη, αν ληφθεί υπόψη και το ότι το αφορολόγητο όριο απόκτησης πρώτης κατοικίας της αναιρεσείουσας, η οποία, κατά τις ανέλεγκτες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, είναι έγγαμη και μητέρα τριών ανήλικων τέκνων, προσαυξημένο κατά ποσοστό 50%, ανέρχεται στο ποσό των 495.000 ευρώ [ήτοι, (250.000 συν 25.000 συν 25.000 συν 30.000) επί 50%] και όχι σε εκείνο των 450.000 ευρώ - 300.000 συν 50% - που δέχθηκε η απόφαση, κατά τη διάταξη του άρθρου 1 παρ. 2α’ του ν. 1078/1980, την οποία, επίσης, ευθέως, παραβίασε.

Άλλωστε, σε κάθε περίπτωση, αφού στην πρωτοβάθμια απόφαση εμφιλοχώρησε πλημμέλεια που οδήγησε στην εξαφάνισή της από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, τούτο έπρεπε να κρίνει πλέον την αίτηση με βάση τη διάταξη που ίσχυε κατά το χρόνο έκδοσης της δικής του απόφασης και όχι με βάση τη διάταξη που ίσχυε κατά το χρόνο δημοσίευσης της εκκαλούμενης απόφασης, κατά τις διατάξεις των άρθρων 533 παρ. 2, 535 παρ. 1, 536 ΚΠολΔ και 2 ΑΚ (ΑΠ Ολομ. 7/2011).

Επομένως, είναι βάσιμοι οι σχετικοί πρώτος και δεύτερος, από το άρθρο 560 παρ. 1 εδάφ. α’ ΚΠολΔ, λόγοι της αναίρεσης, με τους οποίους η αναιρεσείουσα υποστηρίζει τα ίδια (βλ. και άρθρο 562 παρ. 4 ΚΠολΔ που καλύπτει και τους αντίστοιχους λόγους του άρθρου 560), με την περαιτέρω επίκληση από την αναιρεσείουσα, για τη θεμελίωση του έννομου συμφέροντός της προς άσκηση των λόγων αυτών της αναίρεσης (άρθρ. 556, 577 και 68 ΚΠολΔ), ότι η αντικειμενική αξία της επίμαχης κύριας κατοικίας της ανέρχεται μόλις στο ποσό των 73.537,63 ευρώ.

Μετά από αυτά, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πρέπει να γίνει δεκτή, κατά παραδοχή των προαναφερόμενων λόγων της, κατά το κεφάλαιο που προεκτέθηκε και, ακολούθως, η υπόθεση πρέπει να παραπεμφθεί για περαιτέρω εκδίκαση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, στο ίδιο δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλο δικαστή, εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως (άρθρ. 580 παρ. 3 ΚΠολΔ). Περαιτέρω, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου, που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα, σε αυτήν (άρθρο 495 παρ. 4 εδάφ. ε’ του ΚΠολΔ, όπως ίσχυε και εφαρμόζεται στην παρούσα υπόθεση πριν αντικατασταθεί με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του ν. 4335/2015 που ισχύει, κατ’ άρθρ. 1 άρθρο ένατο παρ. 2 και 4 αυτού, για τα ένδικα μέσα που κατατίθενται από 1-1-2016). Στην παρούσα απόφαση δεν περιλαμβάνεται διάταξη για δικαστικά έξοδα κατά το άρθρο 746 ΚΠολΔ, έστω και αν πρόκειται για υπόθεση που κρίνεται κατά τους κανόνες της εκούσιας δικαιοδοσίας (άρθρ. 3 εδάφ. β’ του ν. 3869/ 2010), γιατί η δικαστική διαδικασία του εν λόγω νόμου δεν επιτρέπει την εφαρμογή του άρθρου αυτού, καθώς επικρατεί η ειδικότερη ρύθμιση που προβλέπει το άρθρο 8 παρ. 6 εδάφ. β’ του πιο πάνω ν. 3869/2010, κατά το οποίο "...Δικαστική δαπάνη δεν επιδικάζεται", που εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη (ΑΠ 1208/2017, ΑΠ 636/2017, ΑΠ 951/2015).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 59/2014 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Νάξου που δίκασε ως Εφετείο, ως προς το κεφάλαιο που αναφέρεται στο σκεπτικό της παρούσας.

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, για περαιτέρω εκδίκαση στο παραπάνω δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλον δικαστή, πλην αυτού που εξέδωσε την εν λόγω απόφαση.

Και

Διατάζει την επιστροφή στην αναιρεσείουσα του παραβόλου που έχει καταθέσει. ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Μαρτίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Μαρτίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ