Supreme Court dismisses appeal against bankruptcy court ruling due to lack of statutory grounds for appeal.

Απόφαση 618 / 2020 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 618/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αλτάνα Κοκκοβού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αγγελική Τζαβάρα, Θωμά Γκατζογιάννη, Χρήστο Τζανερρίκο, και Αναστασία Μουζάκη - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 2 Δεκεμβρίου 2019, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ομόρρυθμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΙΧ. ΣΒΩΛΟΣ Κ ΣΙΑ ΟΕ" (πρώην Ανώνυμη Εταιρεία με την επωνυμία "ΠΛΕΚΤΗΡΙΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ ΑΒΕΕ" που εδρεύει στο 5ο χλμ της επαρχιακής οδού Λάρισας - Τυρνάβου και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αναστάσιο Γεωργιάδη και δεν κατέθεσε προτάσεις. Του αναιρεσιβλήτου: Ηλία Κολοβού του Κωνσταντίνου, ως συνδίκου πτωχής εταιρείας με την επωνυμία "ΒΑΣΣΑΡΑΣ Χ & Α ΑΝΩΝΥΜΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΝΔΥΜΑΤΩΝ" που εδρεύει στο Μελισσοχώρι Θεσσαλονίκης και εκπροσωπείται νόμιμα, ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως λόγω της δικηγορικής του ιδιότητας και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23/6/2011 αγωγή και την με αριθμό κατάθεσης 31681/2011 ανακοίνωση δίκης - προσεπίκληση σε πρόσθετη παρέμβαση του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 17076/2012 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 427/2016 του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η αναιρεσείουσα με την από 5/10/2016 αίτησή της, επί της οποίας εκδόθηκε η 1477/2018 απόφαση του Αρείου Πάγου που ανέβαλλε την έκδοση οριστικής απόφασης για τους λόγους που αναφέρει στο σκεπτικό της. Την υπόθεση επανέφερε προς συζήτηση η ανιρεσείουσα με την από 18/1/2019 κλήση της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο αναιρεσίβλητος την απόρριψή της και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την από 18-01-2019 κλήση της αναιρεσείουσας, νόμιμα επαναφέρεται προς συζήτηση η από 05-10-2016 αίτηση αναίρεσης, μετά την έκδοση της υπ' αριθ. 1447/2018 απόφασης του Δικαστηρίου τούτου, με την οποία αναβλήθηκε η έκδοση οριστικής απόφασης, προκειμένου να κλητευθεί η προσθέτως υπέρ της εναγομένης - εκκαλούσας και ήδη αναιρεσείουσας παρεμβαίνουσα πτωχή εταιρεία με την επωνυμία "ΒΑΣΣΑΡΑΣ Χ&Α ΑΝΩΝΥΜΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ".

Με την κρινόμενη από 05-10-2016 αίτηση αναίρεσης, προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων, κατά την εκουσία δικαιοδοσία, εκδοθείσα υπ' αριθ. 427/2016 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, το οποίο απέρριψε την έφεση της αναιρεσείουσας ως απαράδεκτη ως προς η δεύτερη εφεσίβλητη, καθώς και την αντέφεση του αναιρεσίβλητου, δέχθηκε τυπικά και κατ' ουσίαν την έφεση της αναιρεσείουσας κατά τα λοιπά και, αφού εξαφάνισε την υπ' αριθ. 17076/2012 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, απέρριψε την υπέρ της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας πρόσθετη παρέμβαση, δέχθηκε εν μέρει την από 23-06- 2011 αγωγή του αναιρεσίβλητου περί ανακλήσεως της πώλησης των αναφερομένων σ' αυτή μηχανημάτων και υποχρέωσε την εναγόμενη και ήδη αναιρεσείουσα να αναμεταβιβάσει την μια απλωτική μηχανή, και, λόγω του ανέφικτου της αναμεταβίβασης, να καταβάλει στην πτωχευτική περιουσία την αξία της δεύτερης απλωτικής μηχανής ποσού 36.187 ευρώ.

Η αίτηση αυτή αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ). Επίσης, είναι παραδεκτή η συζήτησή της, μετά και την κλήτευση της, υπέρ της εκκαλούσας και ήδη αναιρεσείουσας, προσθέτως παρέμβασης πτωχής εταιρείας με την επωνυμία "ΒΑΣΣΑΡΑΣ Χ.& Α. ΑΝΩΝΥΜΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΝΔΥΜΑΤΩΝ" (βλ.

την υπ' αριθ. Ε/4521/27-9-2019 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Εφετείου Θεσσαλονίκης Ιορδάνη Κ.Παπαδόπουλου), η οποία, όμως, δεν παραστάθηκε κατά την παρούσα συζήτηση της υπόθεσης. Κατόπιν αυτών, η ένδικη αίτηση πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς τους λόγους της (άρθρ. 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Κατά τη διάταξη του άρθρου 41 του νόμου 3588/2007 (ΠτωχΚ), ο οποίος εφαρμόζεται στις πτωχευτικές διαδικασίες που άρχισαν μετά τις 16-9-2007, κατά τα άρθρα 182 παρ. 1 και 180 αυτού (ΑΠ 1214/2014, ΑΠ 1508/2011), ως προς τις οποίες, αν είναι, βέβαια, εκκρεμείς, εξακολουθεί να εφαρμόζεται και μετά την έναρξη ισχύος του ν. 4446/2016 "Πτωχευτικός Κώδικας..." (ΦΕΚ/Α/240/22-12-2016), κατά τις διατάξεις του άρθρου 13 παρ. 1 και 2 εδάφ.

β' και δ' του τελευταίου αυτού νόμου, "πράξεις του οφειλέτη που διενεργήθηκαν εντός του χρόνου που περιλαμβάνεται από την παύση των πληρωμών μέχρι την κήρυξη της πτώχευσης (ύποπτη περίοδος) και είναι επιζήμιες για την ομάδα των πιστωτών ανακαλούνται ή μπορούν να ανακληθούν από τον σύνδικο κατά τις διατάξεις των επόμενων άρθρων", ήτοι των άρθρων 42 έως και 51 του ΠτωχΚ.

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι γενικές προϋποθέσεις της πτωχευτικής ανάκλησης είναι: α) η κήρυξη της πτώχευσης, β) η διενέργεια "πράξεων" από τον οφειλέτη, γ) οι "πράξεις" να διενεργήθηκαν μέσα στην ύποπτη περίοδο, δηλαδή κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ της παύσης των πληρωμών και της κήρυξης της πτώχευσης, δ) η επαγωγή ζημίας στους πιστωτές εξαιτίας της πράξης που διενεργήθηκε.

Περαιτέρω στη διάταξη του άρθρου 42 ΠτωχΚ απαριθμούνται περιοριστικά ως επιζήμιες για την ομάδα των πιστωτών ορισμένες πράξεις του οφειλέτη, των οποίων η ανάκληση είναι υποχρεωτική από μόνο το λόγο ότι αυτές διενεργήθηκαν μέσα στην ύποπτη περίοδο, διότι έχουν τα χαρακτηριστικά "ανώμαλης" συναλλαγής (δωρεάς ή αφύσικης καταβολής χρέους), αν ληφθεί υπόψη ότι διενεργούνται μετά την παύση των πληρωμών του οφειλέτη.

Οι πράξεις αυτές είναι: α) οι δωρεές και οι χαριστικές γενικά δικαιοπραξίες, καθώς και αυτές στις οποίες η αντιπαροχή που έλαβε ο οφειλέτης ήταν δυσανάλογα μικρή σε σχέση με τη δική του παροχή, β) η πληρωμή μη ληξιπρόθεσμων χρεών, γ) η "ανώμαλη" πληρωμή ληξιπρόθεσμων χρεών και δ) η σύσταση εμπράγματης ή ενοχικής ασφάλειας προς εξασφάλιση προγενέστερης οφειλής ή νέας σε αντικατάσταση προγενέστερης.

Οι πράξεις που αναφέρονται στη διάταξη του άρθρου 42 ΠτωχΚ ανακαλούνται, όπως προεκτέθηκε, από μόνο το γεγονός ότι διενεργήθηκαν μέσα στην ύποπτη περίοδο και, επομένως, το δικαστήριο ερευνά μόνο το χρόνο κατά τον οποίο διενεργήθηκε η "πράξη" χωρίς να ασκούν επιρροή άλλα γεγονότα, όπως ο δόλος του οφειλέτη, η καλή πίστη ή η ζημία της ομάδας των πιστωτών, αφού όλες οι πράξεις του άρθρου 42 ΠτωχΚ λογίζονται, ότι είναι επιζήμιες.

Το υποχρεωτικό της ανάκλησης ισχύει τόσο για τον σύνδικο, που έχει καθήκον να ζητήσει την ανάκληση των πράξεων αυτών, όσο και για το δικαστήριο, που δεν έχει περιθώρια, αν η πράξη έλαβε χώρα κατά την ύποπτη περίοδο, να μην ανακαλέσει. Όπως προαναφέρθηκε, η πρώτη ομάδα των πράξεων υποχρεωτικής ανάκλησης του άρθρου 42 ΠτωχΚ αφορά στις λεγόμενες (με ευρεία έννοια) χαριστικές δικαιοπραξίες και περιλαμβάνει δωρεές και χαριστικές γενικά δικαιοπραξίες, καθώς και αυτές στις οποίες η αντιπαροχή που έλαβε ο οφειλέτης ήταν δυσανάλογα μικρή σε σχέση με τη δική του παροχή.

Η μοναδική προϋπόθεση για την υπαγωγή των συμβάσεων αυτών στην κατηγορία των υποχρεωτικά ανακλητών δικαιοπραξιών του άρθρου 42 στοιχ. α' ΠτωχΚ είναι η δυσαναλογία παροχής και αντιπαροχής σε βάρος του οφειλέτη. Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 48 παρ. 1 του ως άνω νόμου "Οι πράξεις που έγιναν στην ύποπτη περίοδο ανακαλούνται με απόφαση του πτωχευτικού δικαστηρίου", ενώ, κατά το άρθρο 49 παρ. 1 του ίδιου νόμου "Όποιος με ανακαλούμενη πράξη απέκτησε περιουσιακό στοιχείο του οφειλέτη, υποχρεούται να το επαναμεταβιβάσει στην πτωχευτική περιουσία.

Εάν η αυτούσια επαναμεταβίβαση δεν είναι δυνατή, η υποχρέωση ρυθμίζεται από τις διατάξεις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού, εφαρμοζόμενες αναλόγως". Σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, αν ανακληθεί δικαιοπραξία ή πράξη, σύμφωνα με τα άρθρα 42 και 43 του Πτωχ.Κ., κατ' αποδοχή σχετικής αίτησης του συνδίκου, ανατρέπονται αναδρομικά τα αποτελέσματά της και αυτός που είχε αποκτήσει περιουσιακό στοιχείο με την ανακληθείσα δικαιοπραξία ή πράξη υποχρεούται πλέον να το επαναμεταβιβάσει στην πτωχευτική περιουσία, ακόμη και αν τούτο δεν διατάσσεται από την εκδοθείσα περί ανάκλησης απόφαση (διότι π.χ.

δεν περιλήφθηκε τέτοιο αίτημα στο δικόγραφο του συνδίκου), δοθέντος ότι η δημιουργία ενοχικής αξίωσης για επαναμεταβίβαση επέρχεται εκ του νόμου, που την προβλέπει ρητά, ως συνέπεια της περί ανάκλησης απόφασης. Πρόκειται για τη δημιουργία νόμιμης ενοχικής υποχρέωσης που βαρύνει αυτόν που συμβλήθηκε με τον πτωχό, η ανάκληση δε ενεργεί μόνο μεταξύ των μερών της ενοχικής σχέσης, δηλαδή μεταξύ του συνδίκου και του καθ' ου η ανάκληση, προς το συμφέρον της ομάδας των πιστωτών.

Προκειμένου να επιτύχει την επαναμεταβίβαση ο σύνδικος, εάν δεν συμμορφώνεται οικειοθελώς ο τρίτος, μπορεί να ασκήσει εναντίον του τις αγωγές για εκπλήρωση της ενοχής, για καταδίκη σε δήλωση βούλησης κ.λπ., κατά τις γενικές διατάξεις. Αν, όμως, η αυτούσια "επαναμεταβίβαση" δεν είναι πλέον δυνατή, η υποχρέωση αποκατάστασης της αξίας του ρυθμίζεται κατά τις διατάξεις των άρθρων 904 επ.

ΑΚ, εφαρμοζόμενες αναλόγως, χωρίς να μετατρέπεται, στην περίπτωση αυτή, η αξίωση σε αξίωση αδικαιολόγητου πλουτισμού. Το περιουσιακό στοιχείο, στο οποίο αφορά η πτωχευτική ανάκληση, θεωρείται αναδρομικά, ότι δεν έχει εκφύγει υπεγγυητικά της πτωχευτικής περιουσίας και ως αξία και αντικείμενο ευθύνης εξακολουθεί να αποτελεί τμήμα της.

Περαιτέρω κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.1 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται για ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου αν το δικαστήριο της ουσίας, με βάση τα αναιρετικώς ανέλεγκτα γενόμενα δεκτά από εκείνο, ως αποδειχθέντα, πραγματικά περιστατικά, δεν εφαρμόσει τον συγκεκριμένο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή εφαρμόσει αυτόν, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμόσει αυτόν εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται, είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή ή μη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών στον κανόνα δικαίου (Ολ.ΑΠ 1/2013).

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του (αρθ.561 παρ. 1 ΚΠολΔ), ως αποδειχθέντα, τα εξής πραγματικά περιστατικά: "Με την υπ αριθμ. 7205/18-3-2011 απόφαση του Δικαστηρίου αυτού, η οποία επιδόθηκε κατά τη διαδικασία της εκουσίας δικαιοδοσίας, κηρύχθηκε σε κατάσταση πτώχευσης η ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "ΒΑΣΣΑΡΑΣ Χ.& Α.

ΑΝΩΝΥΜΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΝΔΥΜΑΤΩΝ",..., ορίστηκε η μέρα παύσης πληρωμών η 1-1-2010 και σύνδικος της πτώχευσης, ο ενάγων - εφεσίβλητος δικηγόρος Θεσσαλονίκης. Κατά την άσκηση του λειτουργήματος του, ο τελευταίος διαπίστωσε ότι στην κινητή περιουσία της πτωχής ανήκαν μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα μηχανήματα:

α) τρία διπλωτικά μηχανήματα ..., β) ένα απλωτικό μηχάνημα μάρκας LG ADVANCE 2210, με πάγκο απλωτικού μηχανήματος, το οποίο αγοράστηκε από την πτωχή στις 25-7-2006 έναντι του συνολικού ποσού των 74.375 ευρώ, συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ 19% (...) και γ) μία μηχανή απλωτική υφάσματος μάρκας LG ADVANCE 2210, με όλα τα εξαρτήματά της, η οποία αγοράστηκε από την πτωχή στις 9-7-2008 έναντι του ποσού των 62.500 ευρώ (...).

Στις 8-2-2010 η ως άνω πτωχεύσασα εταιρεία προέβη στην πώληση και παράδοση στην εναγόμενη όλων των ανωτέρω μηχανημάτων και, ειδικότερα ... των δύο απλωτικών μηχανημάτων έναντι του ποσού των 300 ευρώ το καθένα, ήτοι του συνολικού ποσού των 600 ευρώ, για την πώλησή τους δε εκδόθηκε από την πτωχή το υπ'αριθ.202/8.2.2010 τιμολόγιο πώλησης - δελτίο αποστολής, από το οποίο προκύπτει ότι το τίμημά τους εξοφλήθηκε τοις μετρητοίς, γεγονότα που συνομολογούνται από την εναγομένη και την παρεμβαίνουσα.

Συνεπώς, αποδείχθηκε ότι η πώληση των παραπάνω μηχανημάτων έλαβε χώρα από την πτωχή στην εναγόμενη εντός της ύποπτης περιόδου. ... Επίσης, αποδείχθηκε ότι η πτωχεύσασα εταιρία διέκοψε την παραγωγική της δραστηριότητα ήδη από τις αρχές του έτους 2010, όπως συνομολογεί στην ασκηθείσα παρέμβασή της και, συνεπώς, η χρήση των ανωτέρω μηχανημάτων περιορίστηκε σε χρονικό διάστημα ενάμιση έως τριάμισι έτη, κατά τα οποία η αξία τους, με βάση τα διδάγματα της κοινής πείρας και λαμβανομένης υπόψη της από πολλά έτη κοινώς γνωστής στην Ελλάδα έντονης κρίσης του χώρου των πλεκτηρίων, για τα οποία προορίζονται τα επίδικα μηχανήματα, μειώθηκε σε ποσοστό 50% επί της αξίας κτήσης τους, καθόσον μόνη η κρίση στον ανωτέρω χώρο, όσο και αν περιορίζει τη ζήτηση των μηχανημάτων, δεν δικαιολογεί την παντελή απομείωση της αξίας τους.

Επομένως, η αξία των πωληθέντων μηχανημάτων, κατά το χρόνο πώλησης τους στην εναγόμενη, ανερχόταν στο ποσό των 6.000 ευρώ για καθένα από τα τρία πρώτα, στο ποσό των 37.187 ευρώ για το τέταρτο και στο ποσό των 31.250 ευρώ για το πέμπτο απ' αυτά και, συνεπώς, το τίμημα για την πώλησή τους, το οποίο φέρεται ότι έλαβε η εταιρία από την εναγόμενη, βρίσκεται σε προφανή δυσαναλογία με την αξία της δικής της παροχής, τέτοιας έκτασης ώστε η ένδικη πώληση να έχει στην πραγματικότητα χαρακτήρα χαριστικής δικαιοπραξίας, όπως βάσιμα υποστηρίζει ο ενάγων σύνδικος.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι τα τρία πρώτα από τα επίδικα μηχανήματα, ήτοι τα τρία διπλωτικά, στις 6-12-2011, μετά από απόφαση του διοικητικού συμβουλίου της εναγομένης, ενόψει της συζήτησης της υπό κρίση αγωγής, παραδόθηκαν απ' αυτή στον ενάγοντα σύνδικο της πτώχευσης με σκοπό την αποξένωση της από την κυριότητά τους και επισπραξής τους στην πτωχευτική περιουσία.

Επίσης, αποδείχθηκε ότι το τέταρτο από τα πωληθέντα μηχανήματα ήτοι το απλωτικό μηχάνημα με πάγκο απλωτικού μηχανήματος, στις 13-4-2010 πωλήθηκε και παραδόθηκε από την εναγόμενη στην εταιρία με την επωνυμία "Ι.ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΑΕ"... με... τίμημα το ποσό των 1.000 ευρώ, ενώ το πέμπτο από τα επίδικα μηχανήματα, δηλαδή, μία μηχανή απλωτική υφάσματος μάρκας LG ADVANCE 2210, με όλα τα εξαρτήματά της, παραμένει στην κυριότητα της εναγόμενης, η οποία ισχυρίζεται ότι δεν λειτουργεί και ουσιαστικά έχει καταστραφεί, ισχυρισμός που δεν ταυτίζεται με τον ισχυρισμό της αδυναμίας αυτούσιας απόδοσης του μηχανήματος, με συνέπεια την υποχρέωση της καταβολής του χρηματικού ποσού της αξίας αυτού, διότι, ουδόλως εκτίθεται ούτε αποδείχθηκε, ειδικότερα, σε ποια κατάσταση λειτουργίας βρισκόταν αυτό κατά το χρόνο, που αυτό μεταβιβάστηκε από την πτωχή στην εναγόμενη, περαιτέρω, εάν η διακοπή της λειτουργίας του και η βλάβη αυτού οφείλεται στην οποιαδήποτε χρήση από την εναγόμενη, ώστε ενδεχομένως να ήταν δυνατή διαγνωστικά η εξομοίωση της κατάστασης αχρήστευσης του μηχανήματος αυτού με αδυναμία αυτούσιας απόδοσης του.

Συνεπώς, οι πωλήσεις του τέταρτου και πέμπτου των επιδίκων μηχανημάτων, πρέπει να ανακληθούν και να υποχρεωθεί η εναγόμενη να επαναμεταβιβάσει στην πτωχευτική περιουσία την κυριότητα του πέμπτου εξ αυτών, ήτοι της απλωτικής μηχανής υφάσματος μάρκας LG ADVANCE 2210, με όλα τα εξαρτήματά της. Λόγω, δε, της αδυναμίας αυτούσιας επαναμεταβίβάσης του τέταρτου μηχανήματος, ήτοι του απλωτικού μηχανήματος με πάγκο απλωτικού μάρκας LG ADVANCE 2210, πρέπει να υποχρεωθεί η εναγόμενη να αποκαταστήσει την προκληθείσα στην πτωχευτική περιουσία ζημία, ήτοι να καταβάλει στην πτωχευτική περιουσία την αξία του κατά το χρόνο κήρυξης της πτώχευσης η οποία, κατά τα ανωτέρω αναφερόμενα, ανέρχεται στο ποσό των 37.187 ευρώ, ενώ από το ποσό αυτό, πρέπει να αφαιρεθεί το ποσό των 1.000 ευρώ, που η εναγομένη, αφού εισέπραξε ως τίμημα πώλησης σε τρίτο του μηχανήματος αυτού, στη συνέχεια κατέβαλε στον σύνδικο της πτώχευσης, ήτοι να καταβάλει το ποσό των 36.187 ευρώ.

Επομένως, η αγωγή πρέπει να γίνει μερικά δεκτή ως ουσιαστικά βάσιμη ως προς την ανάκληση της πώλησης των δύο μόνο ανωτέρω μηχανημάτων, να απορριφθεί η προφορικά ασκηθείσα παρέμβαση υπέρ της εναγομένης ως ουσιαστικά αβάσιμη, και, εφόσον οι επίδικες συμβάσεις έλαβαν χώρα εντός της ύποπτης περιόδου, πρέπει υποχρεωτικά να ανακληθούν από το Δικαστήριο, χωρίς να απαιτείται να ερευνηθεί η γνώση ή μη της εναγόμενης περί του ότι η ήδη πτωχή βρισκόταν σε κατάσταση παύσης των πληρωμών της και η πρόκληση ή μη ζημίας στην πτωχευτική περιουσία, τα οποία στοιχειοθετούν την επικουρική βάση της αγωγής.

Στο σημείο αυτό επαναλαμβάνεται ότι καθόσον δεν αποδείχθηκε, για τους προαναφερόμενους λόγους, ότι συντρέχει περίπτωση αδυναμίας αυτούσιας απόδοσης του ανωτέρω μηχανήματος, ήτοι της απλωτικής μηχανής υφάσματος μάρκας LG ADVANCE 2210, με όλα τα εξαρτήματα της, δεν είναι βάσιμος ο ισχυρισμός του συνδίκου και ταυτόχρονα λόγος της αντέφεσης του, περί ύπαρξης υποχρέωσης της καταβολής της αξίας του μηχανήματος αυτού, αντί της απόδοσης αυτού από την εναγόμενη.

Με βάση λοιπόν τα παραπάνω, το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο το οποίο ορθώς μεν δέχθηκε μερικά την αγωγή, πλην όμως δέχθηκε ότι η αξία των άνω μηχανημάτων απομειώθηκε κατά ποσοστό 40% και όχι 50%, έσφαλε στην εκτίμηση των αποδείξεων...". Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο, αφού συνεκδίκασε την έφεση της εναγόμενης και ήδη αναιρεσείουσας και την αντέφεση του ενάγοντος και ήδη αναιρεσίβλητου, απέρριψε την αντέφεση δέχθηκε, τύποις και κατ' ουσίαν, την έφεση ως προς τον αναιρεσίβλητο, κατά της πρωτόδικης απόφασης, που είχε δεχθεί εν μέρει την αγωγή, εξαφάνισε την απόφαση αυτή και, δικάζοντας στην ουσία, αφού απέρριψε την προφορικά από την πτωχή εταιρεία ασκηθείσα υπέρ της εκκαλούσας και ήδη αναιρεσείουσας πρόσθετη παρέμβαση, δέχτηκε ότι η πώληση των δυο επίδικων μηχανημάτων (τέταρτου και πέμπτου) έλαβε χώρα από την πτωχή εταιρεία εντός της ύποπτης περιόδου και ότι το τίμημα που ελήφθη από αυτήν βρισκόταν σε προφανή δυσαναλογία με την αξία της δικής της παροχής τέτοιας έκτασης, ώστε η πώληση αυτών να έχει χαρακτήρα χαριστικής δικαιοπραξίας και ακολούθως έκανε κατά ένα μέρος δεκτή την αγωγή, ανακάλεσε την από 8-2-2010 πώληση των δυο απλωτικών μηχανημάτων και υποχρέωσε την αναιρεσείουσα α) να επαναμεταβιβάσει στην πτωχευτική περιουσία την απλωτική μηχανή υφάσματος μάρκας LG ADVANCE 2210 με όλα τα εξαρτήματά της (πέμπτο μηχάνημα) και β) να καταβάλει στην πτωχευτική περιουσία την προκληθείσα σ' αυτή ζημία, ήτοι την αξία του απλωτικού μηχανήματος μάρκας LG ADVANCE 2210, με πάγκο απλωτικού μηχανήματος, ποσού 36.187 ευρώ, (τέταρτο μηχάνημα) λόγω της ανέφικτης αυτούσιας επαναμεταβίβασης αυτού.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε το νόμο και ειδικότερα τη διάταξη ουσιαστικού δικαίου του άρθρου 49 παρ. 1 Πτωχ.Κ, που παρατέθηκε στην αρχή της παρούσας.

Επομένως, ο πρώτος λόγος της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης με τον οποίο η αναιρεσείουσα ,υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ.1 ΚΠολΔ, προσάπτει στο Εφετείο την πλημμέλεια ότι ερμήνευσε και εφάρμοσε εσφαλμένα την ανωτέρω διάταξη του Πτωχ.Κ. με το να μην υποχρεώσει την αναιρεσείουσα σε αυτούσια επαναμεταβίβαση όχι μόνο του ενός αλλά και των δυο επιδίκων μηχανημάτων και να μην προσδιορίσει το ύψος της αποζημίωσης για καθένα από τα μηχανήματα, μόνο για την περίπτωση που δεν ήταν εφικτή η αυτούσια επαναμεταβίβαση κατά το χρόνο έκδοσης και επίδοσης της απόφασης, είναι αβάσιμος, ενόψει ότι το Εφετείο, δεχθέν ότι το τίμημα της πώλησης των επίμαχων μηχανημάτων, που καταρτίστηκε μέσα στην ύποπτη περίοδο ήταν, αντικειμενικά, δυσανάλογα μικρό σε σχέση με την πραγματική αξία αυτών, ανακάλεσε την πώληση αυτών και υποχρέωσε την αναιρεσείουσα να επαναμεταβιβάσει στην πτωχευτική περιουσία την απλωτική μηχανή υφάσματος μάρκας LG ADVANCE 2210 και επειδή, λόγω πώλησης από την αναιρεσείουσα προς τρίτον του απλωτικού μηχανήματος με πάγκο μάρκας LG ADVANCE 2210, ήταν ανέφικτη πλέον η επαναμεταβίβαση αυτού ήδη κατά το χρόνο συζήτησης της υπόθεσης, εφαρμόζοντας ορθά τη διάταξη του άρθρου 49 παρ.1 Πτωχ.Κ, υποχρέωσε την αναιρεσείουσα να καταβάλει στην πτωχευτική περιουσία την αξία του, κατά τις διατάξεις των άρθρων 904 επ.

ΑΚ, εφαρμοζόμενες αναλόγως. Επομένως, το Εφετείο δεν υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αρ.1 ΚΠολΔ προβλεπόμενη πλημμέλεια, η οποία αποδίδεται με τον πρώτο λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Κατά το άρθρο 55 εδάφ. α του ν. 3588/2007 (ΠτωχΚ), όπως ίσχυε και εφαρμόζεται στην προκειμένη υπόθεση, πριν αντικατασταθεί με το άρθρο 3 παρ. 1 εδάφ. β' του ν.4446/2016, "αν δεν ορίζεται διαφορετικά στον παρόντα κώδικα, οι αποφάσεις του πτωχευτικού δικαστηρίου υπόκεινται σε ανακοπή ερημοδικίας, έφεση, καθώς και αναίρεση μόνο για τους λόγους του άρθρου 559 αριθμ. 1 και 19 του ΚΠολΔ..." (ΑΠ 876/2017, ΑΠ 483/2015).

Κατά συνέπεια, ο δεύτερος, από το άρθρο 559 αριθμ. Ιίπερ.γ ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης, με τον οποίο η αναιρεσείουσα αποδίδει στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του αποδεικτικό μέσο που επικαλέστηκε και προσκόμισε και συγκεκριμένα την από 21-1-2014 έκθεση πραγματογνωμοσύνης αξίας μηχανήματος, είναι απαράδεκτος, δεδομένου ότι, σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν, δεν ιδρύεται στην παρούσα περίπτωση τέτοιος λόγος αναίρεσης, αφού μεταξύ των περιοριστικά προβλεπομένων στο άρθρο 55 του Πτωχ.Κ λόγων αναίρεσης δεν περιλαμβάνεται και εκείνος από τον αριθ. 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος προς διερεύνηση, πρέπει, να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως στο σύνολο της και να διαταχθεί η εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του καταβληθέντος παραβόλου. Τέλος, πρέπει να επιβληθεί στην ηττώμενη αναιρεσείουσα η δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, που κατέθεσε προτάσεις, κατά παραδοχή του αιτήματος του κατά τα άρθρα 176, 183, 191 §2 ΚΠολΔ, σύμφωνα με το διατακτικό, με την επισήμανση ότι, αφού πρόκειται για μη γνήσια υπόθεση εκούσιας δικαιοδοσίας (ανακλητική αγωγή), όπου υπάρχει αντιδικία, το ζήτημα των δικαστικών εξόδων ρυθμίζεται κατά τις γενικές διατάξεις των άρθρων 173-193 ΚΠολΔ, με βάση την αρχή της ήττας και όχι κατά το άρθρο 13 ΠτωχΚ, κατά το οποίο "στις πτωχευτικές δίκες τα έξοδα επιβάλλονται πάντοτε σε βάρος της πτωχευτικής περιουσίας, αν ενεργήθηκαν προς το συμφέρον της", που προϋποθέτει γνήσια υπόθεση εκούσιας δικαιοδοσίας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 05-1Θ-2Θ16 αίτηση για αναίρεση της υπ'αριθ. 427/2016 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του καταβληθέντος παραβόλου. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, το ποσόν της οποίας ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Απριλίου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 4 Ιουνίου 2020.