Greek Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to failure to propose vagueness argument in lower court.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Greece dismissed the State's appeal against a Thessaloniki Court of Appeal decision. The State argued the lower court erred by not declaring the plaintiff's claim vague, but failed to demonstrate it had previously proposed this specific argument during the lower court proceedings. The court ruled that such a claim must be formally raised in the first instance to be admissible on appeal, and since it was not, the appeal was rejected and costs awarded to the State.
Legislator headnote
AI generatedArticle 562(2) of the Code of Civil Procedure; Article 559(14) of the Code of Civil Procedure: An appeal argument based on the vagueness of a claim is inadmissible if it was not legally proposed to the court of first instance, as vagueness is not a public order issue or a defect inherent in the appealed judgment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 2086 / 2013 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 2086/2013
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημήτριο Μουστάκα, Χριστόφορο Κοσμίδη, Νικόλαο Τρούσα και Χαραλαμπία Σίμου, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 24 Σεπτεμβρίου 2013, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Σοφία Διαμαντοπούλου, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.
Του αναιρεσιβλήτου: Ι. Γ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αναστασία Ιωσηφίδου και κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6/7/2008 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καβάλας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 89/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 485/2010 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 18/2/2011 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Χαραλαμπία Σίμου ανέγνωσε την από 8/11/2012 έκθεση της κωλυομένης να μετάσχει στη σύνθεση του παρόντος δικαστηρίου Αρεοπαγίτη Αγγελικής Αλειφεροπούλου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 18/2/2011 αιτήσεως αναιρέσεως.
Η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Κατά το γενικό κανόνα, που τίθεται από τη διάταξη του άρθρου 562 παρ.2 Κ.Πολ.Δ., εκτός των περιοριστικώς αναφερόμενων σ' αυτήν εξαιρέσεων (αν, δηλαδή, πρόκειται για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο Δικαστήριο της ουσίας, για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση ή για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη), είναι απαράδεκτος λόγος αναιρέσεως, που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο Δικαστήριο της ουσίας.
Εξάλλου, η αοριστία της αγωγής ερευνάται μεν αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο της ουσίας, πλην όμως ο ισχυρισμός περί αυτής (αοριστίας της αγωγής) δεν περιλαμβάνεται στις εξαιρέσεις του άρθρου 562 παρ.2 ΚΠολ.Δ., αφού η αοριστία δεν αποτελεί παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο Δικαστήριο της ουσίας ούτε προκύπτει από την ίδια την προσβαλλόμενη απόφαση ούτε αφορά τη δημόσια τάξη και, συνεπώς, ο σχετικός ισχυρισμός, για να ιδρύσει λόγο αναιρέσεως πρέπει να έχει προταθεί στο Εφετείο.
Ως εκ τούτου, είναι απαράδεκτος λόγος αναιρέσεως, που στηρίζεται σε ισχυρισμό περί αοριστίας της αγωγής, αν ο ισχυρισμός αυτός δεν είχε προταθεί νόμιμα στο Δικαστήριο της ουσίας. Για την πληρότητα δε του σχετικού, από το άρθρο 559 αριθμ. 14 ΚΠολ.Δ., λόγου αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο, ότι ο αναιρεσείων πρότεινε στο Δικαστήριο, κατά τη συζήτηση, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, παραδεκτά τον περί αοριστίας ισχυρισμό καθώς και το περιεχόμενο του, δηλαδή τα περιστατικά που προτάθηκαν για τη θεμελίωση του ώστε από το αναιρετήριο να προκύπτει η προβαλλόμενη νομική πλημμέλεια και να παρέχεται η δυνατότητα εξειδίκευσης της αποδιδόμενης μομφής .Η αοριστία του λόγου αναίρεσης δεν δύναται να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα διαδικαστικά έγγραφα (ΟλΑΠ 20/2005, ΑΠ 601/2011, 1827/2013).
Στην προκειμένη περίπτωση, με το μοναδικό, από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, λόγο της υπό κρίση αιτήσεως, προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι παρά το νόμο το εφετείο δεν κήρυξε απαράδεκτη την ένδικη αγωγή, λόγω αοριστίας της, για τους αναφερόμενους στο αναιρετήριο λόγους, χωρίς όμως ν' αναφέρεται σ' αυτό, ότι το αναιρεσείον πρότεινε στο Εφετείο την ήδη προβαλλόμενη αοριστία. Επομένως σύμφωνα με τα προεκτεθέντα στην προηγηθείσα νομική σκέψη, ο λόγος αυτός είναι αόριστος και ως εκ τούτου απαράδεκτος. Κατ' ακολουθίαν πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση και να καταδικαστεί το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου (αρθ. 176, 183 ΚΠολΔ) τα οποία θα οριστούν μειωμένα, σύμφωνα με το αρθ. 22 παρ.1 του ν. 3963/1957.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 18-2-2011 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου για αναίρεση της 485/2010 απόφασης του Εφετείου Θράκης.
Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 14 Νοεμβρίου 2013
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 28 Νοεμβρίου 2013.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ