Supreme Court dismisses appeal for vagueness, requiring specific factual and legal grounds under Article 559 of Civil Procedure Code.

Απόφαση 1126 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1126/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο και Ιωάννη Σίδερη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Απριλίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1.Χ1, ατομικά ως εκκαθαριστού της επαχθείσας στους: α. ..... β. ...... γ. ...... δ. ......., ε....... στ. ....... ζ. ......., η. ..... θ. ..... ι. ...... ια. ...... ιβ. ..... ιγ. ....... ιδ. ....... και ιε. ....... και 3. Χ3 η οποία παραστάθηκε αυτοπροσώπως με την ιδιότητά της ως δικηγόρου. Όλοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Χ3εκτός του 1ου (Χ1) ο οποίος παραστάθηκε με την ίδια ως άνω πληρεξούσια δικηγόρο.

Του αναιρεσίβλητου: 1. ...... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Μακρή.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23-6-2004 αγωγή της Χ3 ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4633/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 6091/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση των άνω αποφάσεων ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 31-1-2007 αίτησή τους, με τους από 31-7-2007 πρόσθετους λόγους και με τους από 20-12-2007 πρόσθετους λόγους της 3ης αναιρεσείουσας (Χ3). Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Σίδερης ανέγνωσε την από 24-3-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση, ως και οι από 31-7-2007 και 20-12-2007 πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων αναιρέσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I). Κατά το άρθρο 552 του Κ.Πολ.Δ. με αναίρεση μπορούν να προσβληθούν οι αποφάσεις των ειρηνοδικείων, των μονομελών και πολυμελών πρωτοδικείων, καθώς και των εφετείων. Από τη διάταξη αυτή συνάγεται ότι αν γίνει τυπικά δεκτή η έφεση, που ασκήθηκε κατά της πρωτόδικης απόφασης, με αναίρεση προσβάλλεται μόνο η απόφαση του εφετείου, είτε με αυτή η έφεση απορρίφθηκε κατ' ουσίαν και έτσι επικυρώθηκε η εκκαλουμένη απόφαση, είτε έγινε δεκτή κατ' ουσίαν και το Εφετείο, αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, έκρινε οριστικά τη διαφορά, γιατί στην πρώτη περίπτωση η πρωτόδικη απόφαση ενσωματώθηκε στην εφετειακή, ενώ στη δεύτερη έπαυσε να υπάρχει (Α.Π. 40/1996 -ΟΛ. Ελλ.Δ/νη 37,1534, Α.Π. 1908/2005 Ελλ.Δνη 47.436). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη εφετειακή απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε κατά τους τύπους την έφεση κατά της συμπροσβαλλομένης πρωτόδικης απόφασης και απέρριψε αυτήν κατ' ουσίαν. Επομένως η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως, κατά το μέρος που στρέφεται κατά της πρωτόδικης απόφασης, η οποία ενσωματώθηκε στην απόφαση του Εφετείου πρέπει να απορριφθεί, ως απαράδεκτος.

II). Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ. 1, 577 παρ. 3 και 578 ΚΠολΔ συνάγεται ότι στο λόγο αναιρέσεως πρέπει να εκτίθεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να μπορεί να διαπιστωθεί αν και σε ποιο από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ λόγους εμπίπτει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Ειδικότερα δε ως προς μεν τον εκ του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ λόγο αναιρέσεως, που συντρέχει όταν το δικαστήριο της ουσίας εφάρμοσε κανόνα ουσιαστικού δικαίου μη εφαρμοστέο ή παρέλειψε την εφαρμογή του εφαρμοστέου, είτε προσέδωσε στον εφαρμοσθέντα κανόνα έννοια διαφορετική από εκείνη την οποία έχει, για να είναι ορισμένος και κατά συνέπεια παραδεκτός, δεν αρκεί να μνημονεύονται ή και να παρατίθενται οι διατάξεις που φέρονται ότι παραβιάσθηκαν, καθώς και η νομική κρίση του δικαστηρίου για την έννοια αυτών, αλλά απαιτείται επί πλέον να εκτίθενται σαφώς και τα πραγματικά γεγονότα που έγιναν δεκτά από το δικαστήριο της ουσίας και να εκτίθεται σε τί συνίσταται το σφάλμα της αποφάσεως περί την ερμηνεία ή την εφαρμογή του νόμου.

Ως προς δε τον εκ του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως, που ιδρύεται όταν η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αντιφατικές ή ανεπαρκείς αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, για να είναι ο λόγος αυτός ορισμένος και κατά συνέπεια παραδεκτός, πρέπει, εκτός της παραθέσεως των παραδοχών του δικαστηρίου της ουσίας, να προσδιορίζεται σε τί συνίσταται η αποδιδόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια της ελλείψεως νόμιμης βάσεως (ΑΠ 57/1990, Α.Π 32/1996 Ολ, Α.Π.1300/2007, Α.Π. 587/2007).

Διαφορετικά η αίτηση αναιρέσεως είναι αόριστη, η αοριστία δε αυτή δεν δύναται να συμπληρωθεί με παραπομπή στο δικόγραφο της αγωγής ή της εφέσεως ή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο. Κατά συνέπεια η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, ως και οι από 31.7.2007 και 20.12.2007 πρόσθετοι λόγοι αυτής, είναι απορριπτέοι, προεχόντως, ως απαράδεκτοι, λόγω της αοριστίας τους διότι στο αναιρετήριο και στους προσθέτους λόγους δεν αναφέρεται, πλην ενός άνευ ουσιαστικού περιεχομένου ιστορικού της μεταξύ των διαδίκων υφισταμένης διενέξεως, κάποια νομική πλημμέλεια της προσβαλλομένης αποφάσεως, ή τα πραγματικά περιστατικά που δέχτηκε το δικαστήριο προκειμένου να στηρίξει την κρίση του περί συνδρομής των όρων των διατάξεων που εφάρμοσε, δεν εξειδικεύεται δε περαιτέρω ούτε το σφάλμα του Εφετείου, αλλά ούτε και αναφέρεται ποίες οι είναι οι αιτιολογίες της αποφάσεως, επιπλέον δε, δεν αναφέρονται ούτε οι φερόμενες ως παραβιασθείσες διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου, ή συγκεκριμένοι ισχυρισμοί που προτάθηκαν και δεν ελήφθησαν, μολονότι ασκούσαν ουσιώδη επιρροή στη δίκη, υπόψη από το Εφετείο, η και ακόμη τα συγκεκριμένα περιστατικά από τα οποία θα μπορούσε να αχθεί το δικαστήριο σε καταφατική κρίση, ως προς την ύπαρξη ή μη δεδικασμένου, ώστε να μπορεί να διαπιστωθεί αν και σε ποιό από τους αναφερομένους στο άρθρο 559 αριθ.1, 8, 16 και 19 του Κ.Πολ.Δ λόγους εμπίπτουν οι όλως αορίστως προβαλλόμενες με την αίτηση και τους προσθέτους λόγους αναιρέσεως αιτιάσεις, και τέλος διότι δεν αναφέρονται ούτε οι συγκεκριμένες δικονομικές παραβάσεις που θα μπορούσαν να ιδρύσουν απαράδεκτο κατά το άρθρο 559 αριθ.14 του Κ.Πολ.Δ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 31.1.2007 αίτηση αναιρέσεως, των Χ1 κλπ ως και τους από 31.7.2007 και 20.12.2007 προσθέτους λόγους, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 6091/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, ως και της με αριθμό 4633/2005 αποφάσεως του Μονομελούς πρωτοδικείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Μαΐου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 29 Μαΐου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ