Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to procedural bar under new criminal procedure code provisions. The defense argued for retrial, but the prosecution and court found no legal basis. The court ruled the appeal was untimely and procedurally barred. The decision clarifies that the new code limits appeals to specific grounds. The court emphasized the strict timeline for filing such appeals. This case establishes the inadmissibility of late procedural challenges. The ruling protects the finality of lower court judgments. The court applied the new code strictly to post-2015 cases. The decision prevents abuse of the retrial mechanism. The outcome favors the prosecution's position on procedural limits.

Sygn. akt V KS 2/17 POSTANOWIENIE Dnia 6 marca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie R.S. oskarżonego z art. 190 a § 1 k.k. ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 6 marca 2017 r.‎skargi obrońcy oskarżonego ‎od wyroku Sądu Okręgowego w G.,‎z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt IV Ka …/16,‎uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w G. ‎z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt II K ../14 na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 539 f k.p.k. p o s t a n o w i ł:

1. skargę pozostawić bez rozpoznania;

2. kosztami postępowania w przedmiocie rozpoznania skargi obciążyć oskarżonego R.S.. UZASADNIENIESąd Rejonowy w G. wyrokiem z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt II K …/14, uniewinnił oskarżonego R.S. od popełnienia zarzucanego mu występku z art. 190 a § 1 k.k.Apelacje od powyższego wyroku wnieśli oskarżyciel publiczny i oskarżycielka posiłkowa.Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt IV Ka …/16, Sąd Okręgowy w G. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w G. do ponownego rozpoznania.Od powyższego wyroku skargę w trybie art. 539a k.p.k. wniósł obrońca oskarżonego R.

S., zarzucając obrazę przepisu art. 437 § 2 k.p.k. poprzez naruszenie prawa procesowego, polegające na uchyleniu wyroku sądu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, podczas gdy nie istniała żadna ze wskazanych w tym przepisie, przesłanek determinujących decyzję o uchyleniu wyroku. Podsumowując, obrońca oskarżonego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 13 grudnia 2016 r. w całości i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. w pisemnej odpowiedzi na skargę wniósł o jej pozostawienie bez rozpoznania.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Skargę wniesioną przez obrońcę oskarżonego należało pozostawić bez rozpoznania wobec jej ustawowej niedopuszczalności.W myśl art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2016 r., poz. 437), która weszła w życie w dniu 15 kwietnia 2016 r., w postępowaniach, o których mowa w ust. 1 art. 25 ww. ustawy, stosuje się przepisy rozdziału 55a ustawy zmienianej. Przepis art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. stanowi natomiast, że jeżeli na podstawie dotychczasowych przepisów po dniu 30 czerwca 2015 r. skierowano akt oskarżenia, wniosek o wydanie wyroku skazującego, wniosek o warunkowe umorzenie postępowania lub wniosek o umorzenie postępowania przygotowawczego i orzeczenie środka zabezpieczającego, postępowanie toczy się według przepisów dotychczasowych do prawomocnego zakończenia postępowania.Z powyższego wynika, że z uwagi na treść art. 25 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. przepisy rozdziału 55a kodeksu postępowania karnego stosuje się do spraw, w których postępowanie sądowe zostało wszczęte po dniu 30 czerwca 2015 r. (zob.

Sąd Najwyższy w postanowieniach: z dnia 28 lipca 2016 r., IV KZ 39/16 LEX nr 2076412; z dnia 24 sierpnia 2016 r., IV KS 1/16; z dnia 14 września 2016 r., V KS 1/16; z dnia 20 października 2016 r., V KS 2/16; z dnia 22 listopada 2016 r. IV KS 2/16 LEX nr 2152403). Aprobując to stanowisko podkreślić dodatkowo należy, że silnym argumentem na poparcie powyższego stanowiska jest sama treść art. 539 a § 3 k.p.k., zgodnie, z którym skarga może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art. 437 lub z powodu uchybień określonych w art. 439 § 1 k.p.k.

Nie może być wątpliwości, że mowa tu o art. 437 § 2 k.p.k., w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1247 z późn. zm.), który obecnie stanowi, że uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. W pierwotnym brzmieniu art. 437 k.p.k. (do dnia 30 czerwca 2015 r.) nie zawierał żadnych ograniczeń co do uchylenia wyroku i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, co przekreśla racjonalność ewentualnego zastosowania opisanej instytucji skargi.

Jako, że znowelizowany art. 437 § 2 k.p.k. znajdzie zastosowanie wyłącznie do spraw, w których akty oskarżenia wniesiono po dniu 30 czerwca 2015 r., tak i tożsame kryterium implikować będzie dopuszczalność wniesienia skargi na wyrok kasatoryjny sądu odwoławczego. Innymi słowy, możliwość skorzystania z instytucji opisanej obecnie w rodz. 55a będzie wykluczona w tych sprawach, które zostały wszczęte aktem oskarżenia wniesionym do dnia 30 czerwca 2015 r.W przedmiotowej sprawie akt oskarżenia wpłynął do Sądu Rejonowego w G. w dniu 30 maja 2014 r. (k. 277v).

Skoro w takiej sytuacji skarga na wyrok sądu odwoławczego nie przysługiwała stronom, jedyną właściwą decyzją, po jej wpłynięciu do wydziału odwoławczego, pozostawało wydanie niezaskarżalnego zarządzenia o charakterze administracyjnym informującym stronę o braku możliwości wniesienia takiej skargi. Jeżeli jednak, tak jak w tej sprawie, wydane zostało zarządzenie o przyjęciu złożonej przez obrońcę oskarżonego skargi (k. 545) to po jej przekazaniu Sądowi Najwyższemu, koniecznym, wobec stwierdzenia ustawowej niedopuszczalności skargi, stało się pozostawienie jej bez rozpoznania.Z tych względów orzeczono jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie co do kosztów postępowania znajduje uzasadnienie w treści art. 539f w zw. z art. 527 § 2 k.p.k. kc