Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
III CSK 319/14 KI-generiert

Supreme Court dismisses cassation appeal as cassation is not obviously justified without clear legal error.

Geschäftsnummer III CSK 319/14
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by participant K.D. against the lower court's decision to establish a necessary easement. The appellant argued the appeal was obviously justified, but the court found no such clear legal error warranting immediate acceptance. Consequently, the appeal was rejected because the appellant failed to demonstrate a glaring violation of law visible at first glance.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is only accepted if it is obviously justified, requiring the appellant to demonstrate a glaring legal error visible at first glance without detailed analysis.

Schlagwörter

KI-generiert
cassation appeal obviously justified necessary easement legal error Supreme Court procedural law easement creation

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 232 k.p.c.
97).O naruszeniu art. 232 zdanie drugie w związku z art.
Art. 278 k.p.c.
232 zdanie drugie w związku z art. 278 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 278 k.p.c
232 zdanie drugie w związku z art. 278 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Sygn. akt III CSK 319/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku A. D. i J. D.‎przy uczestnictwie K. D. i M. P. K.‎o ustanowienie służebności drogi koniecznej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 stycznia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki K. D. od postanowienia Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIEPostanowieniem z dnia 31 stycznia 2014 r.

Sąd Okręgowy w K. w sprawie o ustanowienie służebności drogi koniecznej oddalił apelacje wnioskodawców i uczestniczki K.D. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 6 czerwca 2013 r. Na postanowienie Sądu drugiej instancji uczestniczka K. D. wniosła skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącej, iż skarga jest oczywiście uzasadniona, powinna ona w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość" i przedstawić argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona. Wymaganie to jest spełnione, gdy skarżąca wykaże, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności prowadzenia bardziej szczegółowej analizy (np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., lub z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ.).Kwestia, czy sąd w postępowaniu o ustanowienie drogi koniecznej może wydawać uczestnikom stosowne nakazy lub zakazy (np. orzec konieczność rozbiórki istniejącego na nieruchomości budynku), została już przesądzona w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2014 r., III CZP 74/14, „Izba Cywilna” 2014, nr 12, s. 4 (podobnie, pośrednio, w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2002 r., III CZP 38/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 97).O naruszeniu art. 232 zdanie drugie w związku z art. 278 k.p.c. nie może być mowy, gdyż jedynie w szczególnych sytuacjach procesowych o wyjątkowym charakterze sąd powinien korzystać z uprawnienia do podjęcia inicjatywy dowodowej (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2000 r., III CZP 4/00, OSNC 2000, nr 11, poz. 195).

Wysokość wynagrodzenia za ustanowienie służebności drogi koniecznej leży w pełnej dyspozycji stron; to one żądają i dowodzą, nie sąd. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).