Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
II UKN 482/00 KI-generiert

Supreme Court dismisses teacher's pension appeal, ruling termination for disability does not qualify as voluntary resignation under the Teachers' Charter.

Geschäftsnummer II UKN 482/00
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Polen (PL)
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Supreme Court dismissed the teacher's cassation appeal against the Social Insurance Institution's refusal to grant a pension. The court found that the termination of the employment contract was based on a medical decision regarding permanent disability, not a voluntary resignation by the teacher. Consequently, the court held that such a termination does not satisfy the statutory requirements for a teacher's pension under the Teachers' Charter.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Art. 88 ust. 1 Karty Nauczyciela; Art. 3931, 3932 KPC: Termination of a teacher's employment contract due to permanent disability does not constitute a voluntary resignation required to grant a teacher's pension.

Schlagwörter

KI-generiert
teacher's pension termination of contract permanent disability Teachers' Charter cassation appeal voluntary resignation Social Insurance Institution

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Art. 88 ust. 1 Karty Nauczyciela
przepisu art. 88 ust. 1 Karty Nauczyciela, bowiem przepis ten nie
Art. 3931 KPC
Na wstępie należy, przypominając treść art. 39311 KPC, stwierdzić, że
Art. 3932 KPC
orzec o jej oddaleniu po myśli art. 3932 KPC.
Art. 233 § 1 KPC
naruszenia przez sąd art. 233 § 1 KPC w sytuacji gdy dokonane przez
Art. 328 § 2 KPC
Nie można także podzielić zarzutu, że naruszenie art. 328 § 2 KPC, w

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

Wyrok z dnia 5 lipca 2001 r.

II UKN 482/00

Przewodniczący SSN: Barbara Wagner

Sędziowie SN: Jerzy Kuźniar (sprawozdawca)

Maria Tyszel

Sąd Najwyższy - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2001 r. sprawy z wniosku K. W. przeciwko

Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddziałowi w S. o prawo do

emerytury na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu

Apelacyjnego w (…) z dnia 27 kwietnia 2000 r., sygn. akt III AUa (…)

1. Oddala kasację,

2. przyznaje adwokatowi M. L., Kancelaria Adwokacka w L. od Skarbu

Państwa (Kasa Sądu Apelacyjnego w (…)) kwotę 100 zł (sto) tytułem

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawczyni z urzędu.

Uzasadnienie

Decyzjami z dnia 19 marca 1999 r. i 12 maja 1999 r. Zakład Ubezpieczeń

Społecznych Oddział w S. odmówił przyznania wnioskodawczyni K. W.

prawa do emerytury nauczycielskiej - początkowo z uwagi na brak 30-to

letniego okresu zatrudnienia, a ostatecznie z uwagi na to, że do

rozwiązania stosunku pracy nie doszło na wniosek nauczyciela.

Wyrokiem z dnia 8 listopada 1999 r. Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w S. zmienił zaskarżoną decyzję i ustalił

prawo do emerytury od 1 stycznia 1999 r. oraz przyznał koszty

zastępstwa procesowego na rzecz ustanowionego z urzędu adwokata.

Sąd pierwszej instancji ustalił, że wnioskodawczyni 15 grudnia 1990 r.

złożyła w organie rentowym wniosek o przyznanie jej renty inwalidzkiej.

Pierwsza decyzja w tym przedmiocie zapadła 15 lutego 1991 r.,

natomiast 7 grudnia 1990 r. Dyrektor Delegatury Kuratorium Oświaty i

Wychowania w M. rozwiązał z dniem 5 grudnia 1990 r. stosunek pracy z

wnioskodawczynią

wobec

wydania

przez

Komisję

Lekarską

d/s

Inwalidztwa i Zatrudnienia w M. orzeczenia o trwałej niezdolności do

pracy w pełnym wymiarze zajęć na zajmowanym stanowisku.

Wnioskodawczyni

jako

osoba

uprawniona

do

renty

inwalidzkiej

wykonywała pracę zarobkową od 1 września 1996 r. do 31 stycznia 1997

r. w Szkole Podstawowej w M. w charakterze nauczyciela bibliotekarza, a

następnie w Zakładzie w M. w okresach od 4 marca do 10 lipca 1997 r.,

od 1 września do 15 grudnia 1997 r., od 15 marca do 11 lipca 1998 r.

oraz od 16 września 1998 r. do 5 lutego 1999 r.

Łącznie ze stażem pracy w zawodzie nauczyciela wynoszącym ponad 25

lat, wnioskodawczyni udowodniła zatrudnienie 30 lat i 20 dni.

Zdaniem Sądu I instancji stosunek pracy został rozwiązany na wniosek

pracownika, który wystąpił o rentę inwalidzką. Wniosek ten należało

traktować jako wniosek o rozwiązanie stosunku pracy z uwagi na stan

zdrowia. Nie ma znaczenia, że zakład pracy uznał, iż stosunek pracy

został rozwiązany w związku z wydanym przez komisję lekarską

orzeczeniem

o

trwałej

niezdolności

do

pracy

na

zajmowanym

stanowisku.

Sąd I instancji podkreślił, iż nie jest zasadna argumentacja organu

rentowego, że wnioskodawczyni w dacie złożenia wniosku o emeryturę

nie była nauczycielem, a więc nie jest możliwe zastosowanie do niej

przepisu art. 88 ust. 1 Karty Nauczyciela, bowiem przepis ten nie

wymaga aby w chwili składania wniosku osoba, która przepracowała 20

lat w zawodzie nauczyciela musiała pozostawać w stosunku pracy.

Warunkiem ubiegania się o emeryturę jest rozwiązanie stosunku pracy

na wniosek, ale niekoniecznie przez czynnego zawodowo, nauczyciela.

Fakt, iż wnioskodawczyni przebywając na rencie wykonywała pracę

zarobkową nie związaną z zawodem nauczycielskim, nie zmienia faktu,

iż przez okres wymagany ustawą pracowała jako nauczyciel i może

korzystać z uprawnień zawartych w art. 88 Karty Nauczyciela.

Sąd Okręgowy powołał się na analogiczne stanowisko zawarte w wyroku

Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie III AUA

444/97 - OSA Nr 5 z 1998 r.

W wyniku apelacji organu rentowego Sąd Apelacyjny w (…) zmienił

zaskarżony wyrok i oddalił odwołanie, wskazując że wystąpienie przez

wnioskodawczynię z wnioskiem o rentę inwalidzką, a nie emeryturę

nauczycielską, zostało spowodowane rozwiązaniem z nią stosunku pracy

w trybie art. 23 ust. 1 pkt 3 Karty Nauczyciela - ustawa z dnia 26 stycznia

1982 r. (t.j. Dz.U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 ze zm.), a takie rozwiązanie

nie jest rozwiązaniem wymaganym przez art. 88 Karty. W uzasadnieniu

powołano się także na stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w wyroku

z dnia 15 grudnia 1997 r., II UKN 412/97 (OSNAPiUS 1998/21/636) wyrok z dnia 27 kwietnia 2000 r., III AUa 552/99.

Powyższy wyrok zaskarżyła kasacją wnioskodawczyni i zarzucając

naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 233 § 1 i 328 § 2 KPC wniosła o jego zmianę i oddalenie odwołania organu rentowego,

względnie jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do

ponownego rozpoznania. W ocenie skarżącej do rozwiązania stosunku

pracy doszło z jej inicjatywy, a wyrok Sądu „jest niesłuszny”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Na wstępie należy, przypominając treść art. 39311 KPC, stwierdzić, że

Sąd Najwyższy w zasadzie rozpoznaje sprawę w granicach kasacji, co

oznacza, iż wiązany jest jej podstawami, a także kierunkiem wniosków.

W rozpoznawanej sprawie brak zarzutu naruszenia przepisów prawa

materialnego, zaś zarzuty procesowe w istocie ograniczają się do

twierdzenia, że dokonano dowolnej oceny zebranego w sprawie

materiału dowodowego, mimo że okoliczności faktyczne sprawy

właściwie nie były wątpliwe, zaś sporna była kwestia czy rozwiązanie

umowy o pracę, w przytoczonym w części wstępnej stanie faktycznym

sprawy, mogło być traktowane na tle przepisów prawa materialnego (art.

88 ust. 1 Karty Nauczyciela) jako rozwiązanie w celu przyznania

emerytury

nauczycielskiej.

Pomijając

nawet,

że

w

orzecznictwie

kasacyjnym Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, iż nie ma

usprawiedliwionych podstaw kasacja, oparta na ogólnikowym zarzucie

naruszenia przez sąd art. 233 § 1 KPC w sytuacji gdy dokonane przez

sąd ustalenia są niewadliwe i zgodne z treścią zebranego materiału

dowodowego (por. wyroki z dnia 14 i 18 lutego 1997 r., II UKN 77 i 89/96

- OSNAPiUS 1997/21/426 i 427), należy stwierdzić nieprzystawalność

tego zarzutu do okoliczności sprawy i jego w związku z tym nietrafność.

Warto też zauważyć, że stosownie do art. 3931 pkt 2 KPC podstawą

kasacji nie może być naruszenie jakichkolwiek przepisów postępowania,

ale tylko takich, których naruszenie mogło wywrzeć istotny wpływ na

wynik sprawy. Ta ostatnia okoliczność winna być w uzasadnieniu kasacji

opartej na takim zarzucie wykazana..

Nie można także podzielić zarzutu, że naruszenie art. 328 § 2 KPC, w

istotny sposób wpłynęło na wynik sprawy. Przepis ten wymienia

konieczne „składniki” uzasadnienia wyroku, a jego naruszenie z całą

pewnością nie może być kwalifikowane jako wpływające, i to w istotny

sposób, na wynik sprawy. Uzasadnienie wyroku wyjaśnia przyczyny dla

jakich

orzeczenie

zostało

wydane,

sporządzane

jest

już

po

rozstrzygnięciu sprawy (ex post) i, co oczywiste, sporządzenie go nawet

z naruszeniem wymagań ustawowych, nie może wpływać istotnie na

sposób rozstrzygnięcia..

Gdy więc kasacja nie zawiera usprawiedliwionych podstaw należało

orzec o jej oddaleniu po myśli art. 3932 KPC.