Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
Υπόθεση Αρ. 237/2013 ECLI:CY:DD:2016:364 KI-generiert

Administrative Court dismisses appeal as inadmissible due to procedural bars and established precedent on tax collection.

Geschäftsnummer Υπόθεση Αρ. 237/2013
Gericht / Behörde
Rechtsordnung Zypern (CY)
Entscheiddatum
Ausgang Abgewiesen (Dismissed)

Legislator-Zusammenfassung

KI-generiert

The Administrative Court dismissed the plaintiff's appeal as inadmissible, citing procedural bars and binding precedent. The plaintiff challenged multiple decisions imposing theater taxes on football matches held within Strovolou's municipal limits. The court ruled that prior judgments on identical legal issues between the same parties rendered these new proceedings unnecessary and barred from consideration.

Legislator-Regeste

KI-generiert

Article 146 of the Constitution; Article 146 of the Constitution: Where a matter has already been finally decided in a binding judgment between the same parties, a subsequent appeal on the same issues is inadmissible due to the principle of res judicata.

Schlagwörter

KI-generiert
administrative appeal procedural inadmissibility res judicata principle binding precedent theater tax collection football match venue municipal authority Rückvergütung von Beiträgen an Ausländer

Zitierte Gesetzesbestimmungen

KI-generiert
Article 146 of the Constitution
Law 41/1969 - The Cyprus Olympic Organization Law

Zitierte Rechtsprechung

KI-generiert
Sunoll Bunkering Ltd (1994) 3 AA 26
Yaseemidou Maro v. Municipal Council (1996) 3 AA 357
Sportsman Betting Company Ltd v. Republic of Cyprus (2001) 3 AA 1069
Marfin Popular Bank Public Co Ltd v. Ministry of Commerce (2011) 3 AA 851
CYO v. Strovolou Municipality, Case No. 480/2009
CYO v. Strovolou Municipality, Case No. 1413/2011
Atlantis College v. Republic of Cyprus, Case No. 1499/2011
CYO v. Strovolou Municipality, Case No. 1516/2012
ECLI:CY:AD:2015:D470
Cypriot Supreme Court dismisses appeal by sports body lacking standing to challenge theater tax collection.
ECLI:CY:DD:2016:364
Administrative Court dismisses appeal as inadmissible due to procedural bars and established precedent on tax collection.
KI-generiert

Fragen Sie sich, wie dieser Entscheid auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Entscheid zusammen mit Bundesrecht, kantonalen Erlassen, Kommentaren und Folgeentscheiden in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →

Volltext

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Δημοκρατία ν. Sunoll Bunkering Ltd (1994) 3 ΑΑΔ 26

Γιασεμίδου Mάρω διά του Aντιπροσώπου της Σόλωνος Σαρρή και Άλλοι ν. Δημοτικού Συμβουλίου και Άλλων (Aρ. 1) (1996) 3 ΑΑΔ 357

Sportsman Betting Company Ltd ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (2001) 3 ΑΑΔ 1069

Marfin Popular Bank Public Co Ltd ν. Υπουργείου Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού, Τμήμα Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη (2011) 3 ΑΑΔ 851

ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ν. ΔΗΜΟΥ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ κ.α., Υπόθεση Αρ. 480/2009, 10 Οκτωβρίου 2011

ΚΥΠΡIΑΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ν. ΔΗΜΟΥ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ κ.α., Υπόθεση Αρ. 1413/2011, 8/1/2013

ATLANTIS COLLEGE (ΜΙΧΑΗΛ ΑΡΕΣΤΗ) ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 1499/2011, 22/3/2013

ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ν. ΔΗΜΟΥ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ κ.α., Υπόθεση Αρ. 1516/2012, 30/6/2015, ECLI:CY:AD:2015:D470

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 41/1969 - Ο περί Κυπριακού Οργανισμού Αθλητισμού Νόμος του 1969

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DD:2016:364

ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Υπόθεση Αρ. 237/2013)

4 Νοεμβρίου, 2016

[Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.Δ.Δ.]

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ

Αιτητή,

-ΚΑΙ-

ΔΗΜΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ ΚΑΙ/ Ή ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ ΚΑΙ/ Ή ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ

Καθ’ ων η Αίτηση.

___________________

Μ. Δαμιανού (κα), για ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗΣ, ΣΑΜΨΩΝ & ΣΙΑ, δικηγόροι για αιτητή.

Γ. Λεοντίου, για Γ. ΛΕΟΝΤΙΟΥ Δ.Ε.Π.Ε., Δικηγόροι για καθ’ ων η αίτηση

___________________

ΑΠΟΦΑΣΗ

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, Δ.Δ.Δ.: Με την παρούσα προσφυγή ο αιτητής προσβάλλει την νομιμότητα των αποφάσεων των καθ’ ων η αίτηση υπό τα χρεωστικά δελτία Αρ. 5228 (ημερομηνίας 26.11.2012), Αρ. 5227 (ημερομηνίας 26.11.2012), Αρ. 5222 (ημερομηνίας 20.11.2012), Αρ. 5245 (ημερομηνίας 5.12.2012), Αρ. 5255 (ημερομηνίας 13.12.2012), Αρ. 5250 (ημερομηνίας 10.12.2012), Αρ. 5256 (ημερομηνίας 13.12.2012), Αρ. 5264 (ημερομηνίας 17.12.2012), Αρ. 5284 (ημερομηνίας 27.12.2012) και Αρ. 5285 (ημερομηνίας 27.12.2012), οι οποίες κοινοποιήθηκαν στον αιτητή με επιστολή ημερομηνίας 3.1.2013, παραληφθείσας, κατά τον αιτητή, στις 21.1.2013, με τις οποίες αποφάσεις οι καθ’ ων η αίτηση όρισαν και/ ή επέβαλαν και/ ή ζητούν να εισπράξουν από τον αιτητή φορολογία και/ ή δημοτικό τέλος θεάματος για συνολικά δέκα (10) ποδοσφαιρικούς αγώνες στο στάδιο Γ.Σ.Π. στη Λευκωσία, το οποίο βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του καθ’ ου η αίτηση Δήμου Στροβόλου.

Η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση ήγειρε με την ένσταση της σωρεία προδικαστικών ενστάσεων, συνολικά πέντε (5) στον αριθμό, αναφορικά με το παραδεκτό της προσφυγής.

Ως εκ τούτου, το Ανώτατο Δικαστήριο, ενώπιον του οποίου είχε, τότε, αχθεί η παρούσα υπόθεση, με τη σύμφωνη γνώμη και των ευπαίδευτων συνηγόρων για τους διαδίκους, έδωσε οδηγίες για καταχώριση αγορεύσεων μόνο επί των προδικαστικών ζητημάτων, με σκοπό να επιληφθεί αυτών, πριν την τυχόν εξέταση της ουσίας της προσφυγής, σε περίπτωση απόρριψης των προδικαστικών ενστάσεων. Αφού καταχωρήθηκαν οι αγορεύσεις των μερών, το Δικαστήριο όρισε την προσφυγή για ακρόαση και τυχόν διευκρινήσεις στις 18.10.2016 και επιφύλαξε εκείνη την ημέρα την απόφαση του, ως προς το θέμα των προδικαστικών ενστάσεων.

Με τις προδικαστικές ενστάσεις τους οι καθ’ ων η αίτηση προβάλλουν, ότι α) πάσχει ο τίτλος της υπό εξέτασης προσφυγής, καθότι ανεπίτρεπτα τίθενται διαζευκτικά διάφοροι ως καθ’ ων η αίτηση, β) η εγερθείσα προσφυγή είναι εκπρόθεσμη, αφού η απόφαση των καθ’ ων η αίτηση, όπως επιβάλλουν φόρο θεάματος, ο οποίος πληρώνεται από κάθε θεατή και εισπράττεται από τον αιτητή πάρθηκε κατά ή περί το έτος 2002 και, ως εκ του τελευταίου, ο αιτητής δεν έχει και «αγώγιμο δικαίωμα» (locus standi), ως το χαρακτηρίζει, για προώθηση της παρούσας προσφυγής, γ) ο αιτητής δεν έχει έννομο συμφέρον να εγείρει την παρούσα προσφυγή δυνάμει του Άρθρου 146.2 του Συντάγματος, διότι το συμφέρον του, μεταξύ άλλων, είναι έμμεσο και όχι άμεσο ή ιδίον, αλλά και διότι ο αιτητής αποδέχθηκε όλες τις σχετικές αποφάσεις του καθ’ ου η αίτηση Δήμου Στροβόλου που προϋπήρχαν της προσβαλλόμενης απόφασης, δ) οι προσβαλλόμενες αποφάσεις δεν είναι εκτελεστές διοικητικές πράξεις ή αποφάσεις, αλλά πράξεις εκτέλεσης προηγούμενων αποφάσεων του καθ’ ου η αίτηση Δήμου Στροβόλου, οι οποίες λήφθηκαν περιοδικά και κοινοποιήθηκαν εμπρόθεσμα και κανονικά προς τον αιτητή κατά διάφορες ημερομηνίες από το 2002 μέχρι και το 2013 και ε) Ο καθ’ ου η αίτηση Δήμος Στροβόλου έχει δέσμια εξουσία να επιβάλει το προβλεπόμενο εκ του νόμου τέλος θεάματος.

Σε σχέση με τα πιο πάνω προδικαστικά ζητήματα οι ευπαίδευτοι συνήγοροι ευγενώς υπόδειξαν στο Δικαστήριο, ότι εκδόθηκε ήδη δικαστική απόφαση σε άλλη προσφυγή του αιτητή για φορολογία και/ ή τέλος θεάματος, που του επιβλήθηκε από τους και εδώ καθ’ ων η αίτηση για άλλες ποδοσφαιρικές συναντήσεις στο στάδιο Γ.Σ.Π., από τον αδελφό μου Δικαστή Κωμοδρόμο και συγκεκριμένα υπόδειξαν την απόφαση του ημερομηνίας 22.9.2012 στην Προσφυγή Αρ. 194/2013 ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΥ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ ΚΑΙ/ Ή ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ ΚΑΙ/ Ή ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ.

Με την τοποθέτηση, ότι τα γεγονότα και οι νομικοί ισχυρισμοί σε εκείνη την υπόθεση δεν διαφέρουν από αυτά της παρούσας (πέραν από το γεγονός, ότι ο εδώ προσβαλλόμενος φόρος θεάματος αφορά σε διαφορετικούς ποδοσφαιρικούς αγώνες στο στάδιο Γ.Σ.Π.) η πλευρά των καθ’ ων η αίτηση κάλεσε το Δικαστήριο να υιοθετήσει το σκεπτικό, τις παραπομπές και το απορριπτικό αποτέλεσμα της προαναφερόμενης απόφασης και στην παρούσα περίπτωση και, άρα, να απορρίψει την παρούσα προσφυγή.

Η πλευρά του αιτητή κάλεσε το Δικαστήριο να μην υιοθετήσει την εν λόγω δικαστική απόφαση ως λανθασμένη, πληροφορώντας το Δικαστήριο, ότι εκκρεμεί έφεση σε άλλη προσφυγή ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η οποία αναμένεται να κρίνει και τα εδώ εγερθέντα ίδια ή παρόμοια ζητήματα. Αμφότεροι οι διάδικοι πληροφόρησαν, επίσης, το Δικαστήριο, ότι εκκρεμεί αριθμός προσφυγών που αφορούν στην επιβολή φόρου ή τέλους θεάματος για διάφορους ποδοσφαιρικούς αγώνες στο στάδιο Γ.Σ.Π., οι οποίες βρίσκονται σε διάφορα διαδικαστικά στάδια ενώπιον διαφορετικών Δικαστών και, για αυτό, δεν έτυχαν συνεκδίκασης.

Έχοντας ενώπιον μου τα ανωτέρω, κρίνω σκόπιμο, καταρχήν, να παραθέσω το πλήρες κείμενο της απόφασης στην Προσφυγή Αρ. 194/2012 (supra) με δικές μου υπογραμμίσεις:

«…….Με την παρούσα προσφυγή, ο αιτητής εξαιτείται απόφασης του Δικαστηρίου, με την οποία να κηρύσσεται άκυρη και στερημένη οποιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος η απόφαση και/ή πράξη των καθ' ων η αίτηση, με ημερομηνία έκδοσης την 27.11.2012, που περιλαμβάνεται σε επιστολή που στάληκε προς τον αιτητή και λήφθηκε την 28.11.2012, με την οποία οι καθ' ων η αίτηση ορίζουν και/ή επιβάλλουν και/ή ζητούν να εισπράξουν από τον αιτητή φορολογία και/ή δημοτικό τέλος θεάματος.

Η επίδικη διαφορά μεταξύ αιτητή και καθ' ων η αίτηση είχε αρχίσει από το έτος 2002 και συγκεκριμένα από 30.9.2002, οπότε οι καθ' ων η αίτηση, με σχετική επιστολή τους προς τον αιτητή, κοινοποίησαν απόφασή τους (βλ. παράρτημα Α στην ένσταση των καθ' ων η αίτηση), σύμφωνα με την οποία, από τότε και στο εξής, θα υπολόγιζαν και θα επέβαλλαν φόρο θεάματος, για τις ποδοσφαιρικές συναντήσεις που θα πραγματοποιούνταν στο στάδιο του Γ.Σ.Π., επί της συνολικής αξίας του εισιτηρίου εισόδου, μη αφαιρουμένης της αξίας του αθλητοσήμου, «ως προνοείται από την περί Δήμων νομοθεσία και κανονισμούς». Θα πρέπει να σημειωθεί στο σημείο αυτό ότι, πριν από την προαναφερθείσα απόφαση της 30.9.2002, οι καθ' ων η αίτηση υπολόγιζαν και επέβαλλαν φόρο θεάματος για τις ποδοσφαιρικές συναντήσεις στο στάδιο Γ.Σ.Π. επί ποσοστού 30% της συνολικής τιμής εισόδου, αφαιρουμένου του αθλητοσήμου ανερχόμενου στο ποσοστό του 70%.

Ο αιτητής αντέδρασε και απέρριψε την υπό αναφορά απόφαση και διευθέτηση στην οποία προέβησαν οι καθ' ων η αίτηση, με επιστολή του ημερομηνίας 30.10.2002, επιμένοντας σε επιβολή φορολογίας επί μόνο του 30% της αξίας εκάστου εισιτηρίου, επιστρέφοντας στους καθ' ων η αίτηση τα σχετικά τιμολόγια, με τα οποία επιβαλλόταν το αυξημένο ποσοστό. Θα πρέπει ωστόσο να επισημανθεί ότι η επιστολή του καθ' ου η αίτηση, ημερομηνίας 30.9.2002, ουδέποτε προσεβλήθη με εμπρόθεσμη προσφυγή.

Ακολούθησαν διαβουλεύσεις μεταξύ των διαδίκων προς το σκοπό εξεύρεσης συμβιβαστικής λύσης, οι οποίες όμως δεν τελεσφόρησαν. Εν τω μεταξύ, οι καθ' ων η αίτηση συνέχισαν να χρεώνουν και να επιβάλλουν την αυξημένη φορολογία, χωρίς ωστόσο αυτή να καταβάλλεται από τον αιτητή, με αποτέλεσμα να συσσωρεύονται μεγάλα ποσά, τα οποία, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των καθ' ων η αίτηση, οφείλονταν σε αυτούς.

Όπως ισχυρίζονται οι καθ΄ ων η αίτηση, για κάθε ποδοσφαιρικό αγώνα που λάμβανε χώρα στο στάδιο Γ.Σ.Π. κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήτοι από 17.5.2011 μέχρι 31.8.2012, αποστέλλονταν από τους καθ΄ ων η αίτηση προς τον αιτητή αντίστοιχα χρεωστικά δελτία, τα οποία παραλαμβάνονταν από τον αιτητή, χωρίς όμως να πληρώνεται το αυξημένο ποσό της φορολογίας που επέβαλλαν οι καθ’ ων η αίτηση. Ειδικότερα, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των καθ' ων η αίτηση, ο Κυπριακός Οργανισμός Αθλητισμού (Κ.Ο.Α.) είχε, σύμφωνα με την οικεία νομοθεσία, τη φροντίδα και το καθήκον, κατά την επίδικη περίοδο, είσπραξης όλων των πληρωμών που έγιναν για την είσοδο των θεατών στους ποδοσφαιρικούς αγώνες και πιο συγκεκριμένα το καθήκον είσπραξης, για τους επίδικους ποδοσφαιρικούς αγώνες που διοργανώθηκαν, τέλους αξίας €1.124.455,090. Αντ’ αυτού του ποσού, συνεχίζουν οι καθ' ων η αίτηση, ο Κ.Ο.Α. κατέβαλε μόνο το ποσό των €333.433,44, ενώ συνεχίζει να κατακρατά ή/και αρνείται να καταβάλει το (αναγραφόμενο στην επίδικη επιστολή ημερομηνίας 27.11.2012) ποσό των €791.022,46, το οποίο συνίσταται σε χρεωστικά δελτία που εκδόθηκαν κατά την επίδικη περίοδο από το Δήμο Στροβόλου και απεστάλησαν στον Κ.Ο.Α., αναφορικά με το φόρο θεάματος για ποδοσφαιρικούς αγώνες στο στάδιο Γ.Σ.Π.

Νομικοί Ισχυρισμοί

Αποτελεί βασικό άξονα της επιχειρηματολογίας του αιτητή ο ισχυρισμός ότι αυτός δεν διοργανώνει αγώνες, δεν διοργανώνει ποδοσφαιρικούς αγώνες, δεν εκδίδει ούτε πωλεί εισιτήρια εισόδου και ουδέποτε εισέπραξε ή εισπράττει φόρο θεάματος για λογαριασμό του καθ' ου η αίτηση, Δήμου Στροβόλου. Επομένως, συνεχίζει ο αιτητής, δεν έχει καμία ανάμειξη στην είσπραξη του φόρου θεάματος ούτε και έχει έναντι του Δήμου οποιαδήποτε υποχρέωση ή συμβατική ή άλλη σχέση. Εκείνο το οποίο ο Κ.Ο.Α. πράττει, σύμφωνα με το άρθρο 5(2)(ζ)[1] του περί Κυπριακού Οργανισμού Αθλητισμού Νόμου (Ν.41/69), ως αυτός έχει τροποποιηθεί, είναι να ορίζει ή να εγκρίνει τις τιμές των εισιτηρίων εισόδου στους αθλητικούς χώρους. Είναι δε αυτή τη διάσταση του θέματος που ο αιτητής προσβάλλει, ήτοι την απαίτηση του Δήμου να εισπράττει από τον ίδιο ποσά, τα οποία ούτε βρίσκονται, ούτε ήταν ποτέ στην κατοχή του, ούτε και εισπράχθηκαν από αυτόν, ώστε να έχει υποχρέωση να τα καταβάλει.

Από την πλευρά των καθ' ων η αίτηση εγείρεται αριθμός προδικαστικών ενστάσεων. Εν πρώτοις, προβάλλεται ότι πάσχει ο τίτλος της υπό εξέταση προσφυγής, καθότι ανεπίτρεπτα τίθενται διαζευκτικά στο σώμα της προσφυγής ο Δήμος Στροβόλου και/ή το Δημοτικό Συμβούλιο και/ή ο Δήμαρχος Στροβόλου.

Με τη δεύτερη προδικαστική ένσταση, οι καθ' ων ισχυρίζονται ότι η προσφυγή είναι εκπρόθεσμη, εφόσον η απόφαση για την είσπραξη του τέλους θεάματος από τον αιτητή δεν λήφθηκε στη βάση των επίδικων τιμολογίων, αλλ’ ούτε με την καλυπτική επιστολή του Δήμου, ημερομηνίας 27.11.2012. Η απόφαση περί της μεθοδολογίας και του τρόπου είσπραξης είχε ληφθεί από το έτος 2002 (σχετική είναι η προαναφερθείσα επιστολή του Δήμου προς τον Κ.Ο.Α., ημερομηνίας 30.9.2002), όταν και είχε καθορισθεί ότι ο φόρος θεάματος θα επιβάλλεται επί της συνολικής αξίας του εισιτηρίου εισόδου και θα πληρώνεται από τον Κ.Ο.Α. στον Δήμο. Εκείνη η πράξη του 2002, που ήταν η μόνη εκτελεστή διοικητική πράξη, συνεχίζουν οι καθ' ων η αίτηση, ουδέποτε προσεβλήθη και, συνακόλουθα, η παρούσα προσφυγή είναι εκπρόθεσμη. Τα δε αποσταλέντα χρεωστικά δελτία που τώρα προσβάλλονται με την παρούσα προσφυγή, δεν είναι χωριστές εκτελεστές διοικητικές πράξεις, αλλά πράξεις εκτέλεσης, βεβαιωτικές της απόφασης του 2002.

Εγείρεται και τρίτη προδικαστική ένσταση ως προς το έννομο συμφέρον του αιτητή, δεδομένου ότι δεν είναι αυτός που καταβάλλει το ποσό του επιβαλλομένου τέλους θεάματος, αλλά απλώς εισπράττει το τίμημα, το οποίο ο θεατής πληρώνει, αγοράζοντας εισιτήριο εισόδου και το οποίο στη συνέχεια διοχετεύει στον Δήμο Στροβόλου. Ο Κ.Ο.Α., προβάλλει η πλευρά των καθ' ων η αίτηση, ενεργεί ως εισπράκτορας του τέλους θεάματος, εφόσον είναι με τη δική του επίβλεψη, διεύθυνση, φροντίδα και οδηγίες που το τέλος εισπράττεται και διανέμεται, στη βάση του καθορισμένου από τον Κ.Ο.Α. τιμήματος του εισιτηρίου.

Επιπρόσθετα, οι καθ' ων η αίτηση εγείρουν προδικαστική ένσταση, ισχυριζόμενοι ότι η προσβαλλόμενη πράξη δεν είναι εκτελεστή διοικητική πράξη, αλλά πράξη εκτέλεσης, καθότι η είσπραξη φορολογικής οφειλής, ως είναι το τέλος θεάματος, δε συνιστά πράξη προσδιοριστική των υποχρεώσεων του φορολογούμενου, αλλά την εκπλήρωση τέτοιων υποχρεώσεων.

Τέλος, προβάλλεται η θέση ότι ο Δήμος Στροβόλου έχει, επί του θέματος της επιβολής τέλους θεάματος επί της συνολικής τιμής του εισιτηρίου, δέσμια εξουσία, επιβάλλοντας το προβλεπόμενο υπό της οικείας νομοθεσίας τέλος, και, επομένως, δεν τίθεται ζήτημα άσκησης διακριτικής ευχέρειας που να μπορεί να ελεγχθεί.

Ο αιτητής απορρίπτει όλες τις προδικαστικές ενστάσεις πλην της πρώτης ότι, δηλαδή, ο τίτλος της προσφυγής πάσχει, ζήτημα όμως που, ως ισχυρίζεται η ευπαίδευτη συνήγορος για τον αιτητή, μπορεί να επιλυθεί από το Δικαστήριο με τη διαγραφή της αναφοράς στο Δημοτικό Συμβούλιο Στροβόλου και στον Δήμαρχο Στροβόλου, ούτως ώστε η προσφυγή να μπορεί να συνεχιστεί με μοναδικό καθ’ ου, τον ίδιο τον Δήμο Στροβόλου. Κάτι τέτοιο, συνεχίζει η πλευρά του αιτητή, δεν θα παραβλάψει τα δικαιώματα και/ή συμφέροντα του Δήμου. Πέραν τούτου, η θέση του αιτητή είναι ότι η προαναφερθείσα επιστολή του 2002 δεν περιείχε απαίτηση για είσπραξη του φόρου θεάματος, ούτε και γνώριζε ο αιτητής την απόφαση αυτή.

Αμφισβητεί επίσης ο αιτητής τη νομιμοποίηση του Δήμου να επιδιώκει να εισπράττει ποσά από τον Κ.Ο.Α., τα οποία ο ίδιος ουδέποτε είσπραξε ή ήταν υποχρεωμένος να εισπράξει.

Ισχυρίζεται επίσης ο αιτητής ότι η απαίτηση του Δήμου να εισπράττει τέλος θεάματος από τον ίδιο τον Κ.Ο.Α. έγινε γνωστή μόνο με την επιστολή ημερομηνίας 27.11.2012 που παραλήφθηκε στις 28.11.2012, με αποτέλεσμα η προσφυγή να μην είναι εκπρόθεσμη. Έχει δε έννομο συμφέρον ο αιτητής να την εγείρει, εφόσον επιδιώκεται η λήψη τέλους θεάματος από αυτόν, τη στιγμή που δεν είναι ο ίδιος που εισπράττει, αλλά ούτε και διοργανώνει τους ποδοσφαιρικούς αγώνες. Εφόσον ο Δήμος απαιτεί τα συγκεκριμένα ποσά από τον Κ.Ο.Α. ως διοργανωτή και/ή εισπράκτορα, ο Κ.Ο.Α. έχει άμεσο και ίδιο συμφέρον να ακουστεί αμφισβητώντας την επικαλούμενη από τον Δήμο ιδιότητά του. Στο ίδιο πνεύμα, η επίδικη διοικητική πράξη δεν μπορεί να είναι απλά πράξη εκτέλεσης διότι η απόφαση του 2002 αφορούσε στην επιβολή του φόρου θεάματος και όχι προσπάθεια είσπραξής του.

Η κατάληξη

Ενόψει των όσων θα εκτεθούν αμέσως κατωτέρω, κρίνω ότι η πρώτη προβαλλόμενη προδικαστική ένσταση περί του τίτλου της προσφυγής, δεν χρειάζεται να εξεταστεί.

Θα ξεκινήσω με την εξέταση της προδικαστικής ένστασης αναφορικά με το εκπρόθεσμο της καταχώρησης της παρούσας προσφυγής.

Με το ίδιο ακριβώς ζήτημα ασχολήθηκε το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Κυπριακός Οργανισμός Αθλητισμού ν. Δήμου Στροβόλου και/ή του Δημοτικού Συμβουλίου Στροβόλου και/ή του Δημάρχου Στροβόλου,Υποθ. Αρ. 480/2009, ημερ. 10.10.2011, η οποία αφορούσε επιβολή του τέλους και είσπραξης από τον Κ.Ο.Α., «φορολογίας και/ή δημοτικού τέλους θεάματος», ημερομηνίας 10.2.2009, όπως η πράξη αυτή κοινοποιήθηκε με επιστολή του Δήμου ημερομηνίας 16.2.2009.

Με την επιστολή αυτή είχαν αναζητηθεί οι συσσωρευμένες οφειλές που είχαν δημιουργηθεί ακριβώς λόγω της αλλαγής του τρόπου υπολογισμού του τέλους, ώστε από το έτος 2002, αυτό να επιβαλλόταν επί του συνόλου του τιμήματος της αξίας του εισιτηρίου μη αφαιρούμενης της αξίας του αθλητόσημου, αντί επί ποσοστού 30% της συνολικής τιμής αφαιρούμενου του αθλητόσημου εκ 70%.

Η αναζήτηση της οφειλής αφορούσε όλα τα προηγηθέντα χρόνια 2002-2009. Ηγέρθη και σε εκείνην την υπόθεση παρόμοια προδικαστική ένσταση, περί εκπρόθεσμης προσφυγής, και το Δικαστήριο έκρινε ότι η πράξη του Δήμου, η οποία εκ των υστέρων και μόνο προσβαλλόταν εφόσον δεν είχε οποτεδήποτε προηγουμένως αμφισβητηθεί με ένδικα μέσα από τον Κ.Ο.Α., δεν ήταν τίποτε άλλο από «μια χρεωστική κατάσταση για συσσωρευθείσες φορολογίες ετών και επί μέρους ποδοσφαιρικών αγώνων, οι οποίες είχαν επιβληθεί μετά από κάθε αγώνα και για τη νομιμότητα της επιβολής των οποίων δεν ασκήθηκε από τον αιτητή εμπρόθεσμα, ένδικο μέσο.».

Εν προκειμένω, το Ανώτατο Δικαστήριο θεώρησε την προσβαλλόμενη πράξη ως μια υπενθυμητική και βεβαιωτική πράξη, ώστε η προσφυγή να είχε ασκηθεί σαφώς εκπρόθεσμα, με αποτέλεσμα την απόρριψή της.

Επί των πιο πάνω, η πλευρά του αιτητή ουδέν αντιτείνει, αλλά επαναλαμβάνει τη θέση ότι ο Κ.Ο.Α. δεν γνώριζε και δεν είχε υποχρέωση να γνωρίζει, επειδή η απόφαση εκείνη του έτους 2002 δεν τον αφορούσε, θέση η οποία, υπό το φως των πιο πάνω, δεν μπορεί να ευσταθεί. Ισχυρίζεται περαιτέρω η πλευρά του αιτητή ότι δεν είναι υπό αμφισβήτηση μόνο ο τρόπος υπολογισμού του φόρου θεάματος, αλλά και το ζήτημα της νομιμοποίησης του Δήμου να επιδιώκει να εισπράττει οτιδήποτε από τον Κ.Ο.Α. Ωστόσο, και αυτό έχει στην ουσία επιλυθεί με την προαναφερθείσα απόφαση στην προαναφερθείσα Υποθ. Αρ. 480/2009, ημερ. 10.10.2011. Συνεπώς, εσφαλμένα ο αιτητής παραγνωρίζει την εν λόγω απόφαση, η οποία έχει δημιουργήσει μέχρι τώρα και δεδικασμένο, εφόσον εκκρεμεί η έφεση κατ' αυτής.

Επιπρόσθετα, ο αιτητής αναφέρεται με τις αγορεύσεις του σε δύο διαδικασίες στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, στις αγωγές υπ’ αρ. 2854/2010 και 6390/2007, όπου κρίθηκε ότι ο Δήμος είχε δικαίωμα στην έγερση αγωγής για είσπραξη των οφειλομένων, τα οποία και δεν μπορούσε να αμφισβητήσει ο Κ.Ο.Α. διότι αυτά αφορούσαν, όσον αφορά την επιβολή αλλά και το ύψος των τελών, διοικητική πράξη. Επ' αυτού του σημείου, υιοθετώ τα όσα χαρακτηριστικά λέχθηκαν στην Κυπριακός Οργανισμός Αθλητισμού ν. Δήμου Στροβόλου και/ή του Δημοτικού Συμβουλίου Στροβόλου και/ή του Δημάρχου Στροβόλου, ECLI:CY:AD:2015:D470, Υποθ. Αρ. 1516/2012, ημερ. 30.6.2015, από την οποία παραθέτω το ακόλουθο απόσπασμα. Τονίζεται ότι στην εν λόγω υπόθεση εξετάστηκαν ακριβώς τα ίδια θέματα με αυτά της παρούσας, ακολουθήθηκε δε υπό του Ανωτάτου Δικαστηρίου, με ρητή μάλιστα αναφορά σε αυτήν, η ίδια προσέγγιση με αυτήν της Υποθ. Αρ. 480/2009, ημερ. 10.10.2011 ως προς το ζήτημα του εκπροθέσμου της προσφυγής:

«Το παράπονο του Κ.Ο.Α. ότι σε δύο διαδικασίες στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στις αγωγές υπ΄ αρ. 2854/2010 και 6390/2007, κρίθηκε ότι ο Δήμος είχε δικαίωμα στην έγερση αγωγής για είσπραξη των οφειλομένων, τα οποία και δεν μπορούσε να αμφισβητήσει ο Κ.Ο.Α. διότι αυτά αφορούσαν, όσον αφορά την επιβολή, αλλά και το ύψος των τελών, διοικητική πράξη, δεν δικαιολογεί τον Κ.Ο.Α. να λέγει τώρα ότι διά της αποδοχής της προδικαστικής ενστάσεως επί του εκπροθέσμου, ο Κ.Ο.Α. θα απωλέσει το κατοχυρωμένο συνταγματικό δικαίωμα του να ακουστεί ενώπιον Δικαστηρίου. Το επιχείρημα είναι παντελώς αβάσιμο. Ο Κ.Ο.Α. πρέπει να μέμφεται τον εαυτό του για το λόγο της μη έγκαιρης και εμπρόθεσμης προσφυγής στο Ανώτατο Δικαστήριο. Είναι σαφές ότι η απόφαση του Δήμου του 2002, η οποία όχι μόνο κοινοποιήθηκε, αλλά και έτυχε απάντησης από τον Κ.Ο.Α., ήταν η μόνη εκτελεστή πράξη, η οποία και θα έπρεπε από τότε να προσβληθεί με αίτηση ακυρώσεως».

Επιπρόσθετα, με βάση τα κριθέντα στην Υποθ. Αρ. 480/2009, ανωτέρω, αλλά και μεταγενέστερα, στην πιο πρόσφατη απόφαση, στην Υποθ. Αρ. 1516/2012, ανωτέρω, καταλήγω ότι και στην παρούσα υπόθεση, όπου ισχύουν παρόμοια περιστατικά (το μόνο που διαφέρει είναι η χρονική περίοδος για την οποία ζητείται η καταβολή φόρου θεάματος) και έχουν τεθεί τα ίδια νομικά ζητήματα, η προσβαλλόμενη τώρα πράξη, που περιέχεται στην επιστολή του Δήμου Στροβόλου, ημερομηνίας 27.11.2012, δεν είναι παρά πράξη εκτέλεσης, εφόσον η υπό αναφορά επιστολή του Δήμου, με την οποία καταγράφεται, για την επίδικη χρονική περίοδο, το οφειλόμενο ποσό ως προϊόν αθροίσματος των σχετικών χρεωστικών δελτίων, ήταν ένα αναγκαίο μέτρο κατά την εξέλιξη της διαδικασίας εφαρμογής και είσπραξης των ποσών που είχαν υπολογίσει ως πληρωτέα στον Δήμο από τους διάφορους ποδοσφαιρικούς αγώνες. Όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε στην ECLI:CY:AD:2015:D470, Υποθ. Αρ. 1516/2012, ημερ. 30.6.2015, ανωτέρω, «Η προσβαλλόμενη πράξη είναι απλώς πράξη εκτέλεσης διότι δεν είναι με οποιονδήποτε τρόπο η αρχική πράξη παραγωγής εννόμων αποτελεσμάτων και υποχρεώσεων, αλλά απλώς η εφαρμογή της αρχικής απόφασης του Δήμου του 2002, η οποία ήταν και η μόνη εκτελεστή πράξη.».

Σύμφωνα με τη νομολογία, εκτελεστή διοικητική πράξη είναι εκείνη η οποία παράγει άμεσα έννομα αποτελέσματα που επηρεάζουν τον διοικούμενο κατά τρόπο που να δημιουργεί σ’ αυτόν έννομο συμφέρον να την προσβάλει. Γνώρισμα και μάλιστα χαρακτηριστικό της παραγωγής εννόμου αποτελέσματος, είναι η επιβολή υποχρεώσεων στον διοικούμενο η οποία να δύναται ταυτόχρονα να τύχει εφαρμογής διά νομίμου εξαναγκασμού από τη διοίκηση, (βλ. Δημοκρατία ν. Sunoil Bunkering Ltd (1994) 3 Α.Α.Δ. 26 και Γιασεμίδου ν. Δημοτικού Συμβουλίου Στροβόλου κ.ά. (Αρ. 1) (1996) 3 Α.Α.Δ. 357). Αποτελεί επίσης χαρακτηριστικό γνώρισμα η γνωστοποίηση της απόφασης στον διοικούμενο ώστε να μπορεί να την προσβάλει ως προκαλούσα άμεσα αποτελέσματα και/ή έχουσα άμεση νομική ισχύ και όχι ως παραπέμπουσα σε μια απλή μελλοντική πιθανολόγηση (βλ. P.A. College v.Δημοκρατίας (2002) 3 Α.Α.Δ. 187, Marfin Popular Bank Public Co. Ltd v. Υπουργείου Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού κ.ά. (2011) 3 Α.Α.Δ. 851 και Atlantis College (Μιχαήλ Αρέστη) ν. Δημοκρατίας, υπόθ. αρ. 1499/2011, ημερ. 22.3.2013).

Η επιστολή του Δήμου προς τον Κ.Ο.Α., ημερομηνίας 30.9.2002, με τίτλο «Φόρος θεάματος για ποδοσφαιρικούς αγώνες στο στάδιο Γ.Σ.Π.», πληροφορούσε τον Κ.Ο.Α. ότι εφεξής ο Δήμος «θα υπολογίζει και εισπράττει τον φόρο θεάματος για τις ποδοσφαιρικές συναντήσεις που πραγματοποιούνται στο στάδιο του Γ.Σ.Π. επί της συνολικής αξίας των εισιτηρίων, μη αφαιρουμένου του αθλητόσημου, ως προνοείται από την περί Δήμων νομοθεσία και Κανονισμούς.», ενώ στη συνέχεια της ίδιας επιστολής, ο Δήμος πληροφορούσε τον Κ.Ο.Α. ότι οι οδηγίες αυτές είχαν ήδη διαβιβαστεί στο προσωπικό του Δήμου που ασχολείται με τον έλεγχο των εισιτηρίων των ποδοσφαιρικών συναντήσεων «και θα εκδίδεται σχετικό χρεωστικό προς τον Οργανισμό σας για τον φόρο θεάματος επί της συνολικής αξίας των εισιτηρίων.».

Είναι λοιπόν προφανές ότι ήδη από το 2002 και με τη γνωστοποίηση της επιστολής στον Κ.Ο.Α., είχε επιβληθεί υποχρέωση σ’ αυτόν, διαφορετική από τη ρύθμιση που προηγουμένως εφαρμοζόταν. Ο Δήμος Στροβόλου επικαλέστηκε την οικεία νομοθεσία για να αλλάξει τη μεθοδολογία του τρόπου επιβολής του τέλους θεάματος, εξηγώντας ταυτόχρονα ότι η αλλαγή αυτή στη ρύθμιση θα επέφερε και άμεσες επιπτώσεις στον Κ.Ο.Α., εφόσον θα εκδίδονταν πλέον προς εφαρμογή της απόφασης και τα ανάλογα χρεωστικά δελτία. Συνεπώς η επίπτωση της απόφασης του Δήμου επί του Κ.Ο.Α. ήταν άμεση και δι΄ αυτής παράχθηκαν έννομα αποτελέσματα, τα οποία όφειλε ο Κ.Ο.Α., εφόσον διαφωνούσε, να αμφισβητούσε με την καταχώρηση προσφυγής εντός της υπό του Άρθρου 146 του Συντάγματος προβλεπόμενης προθεσμίας των 75 ημερών.

Στην απόφαση της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Α.Ο.Μ.Μ. Γαλαξίας Παραγωγές Λτδ ν. Δήμου Στροβόλου (2003) 3 Α.Α.Δ. 291, κρίθηκε ότι τα χρεωστικά δελτία που είχαν αποσταλεί προς τους εφεσείοντες με τη φορολογία θεάματος για παραστάσεις και εκδηλώσεις εντός των δημοτικών ορίων, «δεν ενσωμάτωναν τα ίδια εκτελεστή διοικητική πράξη αλλά συνιστούσαν αξίωση ποσών ήδη προκυπτόντων κατά τα προηγηθέντα.». Όπως και εκεί, έτσι και στην παρούσα προσφυγή, το προσδιοριστικό της αίτησης ακυρώσεως σχετίζεται με τον ορισμό, επιβολή και είσπραξη της φορολογίας και/ή του δημοτικού τέλους.

Ο Κ.Ο.Α., με την απάντησή του, ημερομηνίας 30.10.2002, αναγνώρισε το δικαίωμα του Δήμου να επιβάλλει φόρο θεάματος, φόρος ή τέλος που επιβαλλόταν και προηγουμένως χωρίς αμφισβήτηση. Όπως πολύ ορθά επισημάνθηκε από το Δικαστήριο στην Υποθ. Αρ. 1516/2012, ανωτέρω, το πρόβλημα και/ή διαφωνία μεταξύ των μερών έγκειτο στο ύψος του ποσοστού που θα πληρωνόταν εφεξής: αντί του 30%, ο φόρος θεάματος θα επιβαλλόταν επί του συνόλου του εισιτηρίου εισόδου. Συνακόλουθα, ο Κ.Ο.Α. επέστρεψε τα εκδοθέντα από το Δήμο τιμολόγια, μη αποδεχόμενος τον τρόπο υπολογισμού του φόρου θεάματος, προσθέτοντας μάλιστα ότι θα προσπαθούσε να ρυθμίσει ανάλογα το όλο ζήτημα και θα ενημέρωνε προς τούτο ανάλογα τον Δήμο. Από αυτή δε την αντίδραση, καταρρίπτονται ως αβάσιμα τα επιχειρήματα που προβάλλονται στην αγόρευση του αιτητή ότι η επιστολή του Δήμου, ημερομηνίας 30.9.2002, δεν τον αφορούσε ή ότι δεν επέβαλλε οποιαδήποτε υποχρέωση ή ότι πολύ αργότερα πληροφορήθηκε με την τώρα προσβαλλόμενη πράξη το όλο ζήτημα.

Επιπρόσθετα, προχωρώντας στο ζήτημα της ύπαρξης εννόμου συμφέροντος εκ μέρους του αιτητή, υπό το φως των κριθέντων από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην Α.Ο.Μ.Μ. Γαλαξίας Παραγωγές Λτδ, ανωτέρω, καταλήγω ότι ο Κ.Ο.Α. δεν έχει ούτε έννομο συμφέρον στην καταχώρηση της υπό εξέταση προσφυγής. Στην εν λόγω υπόθεση, η Ολομέλεια θεώρησε ότι οι εφεσείοντες δεν είχαν έννομο συμφέρον να προσβάλουν την πράξη, διότι δεν ήταν οι ίδιοι οι αποδέκτες του φόρου θεάματος, αλλά απλώς εισπράκτορες. Ο φόρος επιβαλλόταν επί του εισιτηρίου, το οποίο αγόραζαν οι θεατές και οι οποίοι ήταν τα πρόσωπα τα οποία κατέβαλλαν το φόρο. Η Ολομέλεια ακολούθησε εν προκειμένω την απόφαση στην Sportsman Betting Company Ltd v. Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 1069, η οποία αφορούσε φόρο για συλλογικά στοιχήματα και στην οποία κρίθηκε ότι οι αποδέκτες τους δεν νομιμοποιούνταν σε προσφυγή, εφόσον ο φόρος επιβάρυνε τα πρόσωπα που συμμετείχαν στο στοίχημα, με τους αποδέκτες να ενεργούσαν ως απλοί εισπράκτορες. Στην Α.Ο.Μ.Μ. Γαλαξίας Παραγωγές Λτδ, ανωτέρω, η Ολομέλεια κατέληξε ότι «η προσβαλλόμενη επιβολή τέλους θεάματος δεν αφορούσε τους εφεσείοντες, πως το δικό τους συμφέρον ήταν έμμεσο και όχι "ίδιον" όπως απαιτείται από το Άρθρο 146.2 του Συντάγματος και πως δεν νομιμοποιούνταν στην άσκηση των προσφυγών», απορρίπτοντας τις εφέσεις.

Η ίδια προσέγγιση ακολουθήθηκε ευθέως και στις υποθέσεις του Κ.Ο.Α. Στην Κυπριακός Οργανισμός Αθλητισμού ν. Δήμου Στροβόλου κ.ά., Υποθ. Αρ. 1413/2011, ημερ. 8.1.2013, το Ανώτατο Δικαστήριο, σε προσφυγή ταυτόσημη με την παρούσα, για άλλες χρονικές περιόδους και χρεωστικές σημειώσεις, αποδέχθηκε παρόμοια προδικαστική ένσταση περί έλλειψης εννόμου συμφέροντος στη βάση της απόφασης της Α.Ο.Μ.Μ. Γαλαξίας Παραγωγές Λτδ, ανωτέρω. Κρίθηκε συναφώς ότι ο Κ.Ο.Α. δεν ήταν το υποκείμενο στο φόρο πρόσωπο και δεν νομιμοποιείτο να προσφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο. Υποκείμενο στο φόρο πρόσωπο ήταν μόνο ο θεατής, με τον Κ.Ο.Α. να ενεργεί ως απλώς εισπράκτορας. Ο Δήμος είχε τη νομοθετική εξουσία να επιβάλει το τέλος θεάματος, οι δε Κανονισμοί επέτρεπαν τη ρύθμιση του θέματος της είσπραξης.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην Υποθ. Αρ. 1516/2012, ανωτέρω, «Και αυτή λοιπόν η υπόθεση (η υπ΄ αρ. 1413/2011), αφορούσε παρόμοιο θέμα, ώστε να παραμένει έκπτωτη η θέση του Κ.Ο.Α. ότι για πρώτη φορά πληροφορήθηκε το ζήτημα με την υπό κρίση προσβαλλόμενη πράξη. Και ενώ η προαναφερθείσα απόφαση στην προσφυγή αρ. 480/2009, έλυσε το ζήτημα του εκπροθέσμου, η προσφυγή αρ. 1413/2011, έλυσε και το ζήτημα του εννόμου συμφέροντος.». Βέβαια, ακολούθησε η απόφαση στην ECLI:CY:AD:2015:D470, Υποθ. Αρ. 1516/2012, ημερ. 30.6.2015, η οποία εξέτασε αναλυτικά και τα δυο πιο πάνω ζητήματα, ακολουθώντας την ίδια προσέγγιση με αυτήν των δυο προαναφερθεισών αποφάσεων. Και η εν λόγω απόφαση, ναι μεν έχει εφεσιβληθεί, αλλ' έχει δημιουργήσει μέχρι τώρα δεδικασμένο.

Η πάνω δεσμευτική νομολογία επί των θεμάτων αυτών, η οποία επεκτάθηκε και σε υποθέσεις επί των ιδίων θεμάτων και μεταξύ των ιδίων διαδίκων, σφραγίζει και την τύχη της παρούσας προσφυγής, η οποία, λόγω της βασιμότητας των πιο πάνω προδικαστικών ενστάσεων, δεν μπορεί να επιτύχει.

Ενόψει των πιο πάνω, παρέλκει η εξέταση άλλων ζητημάτων που έχουν εγερθεί στην παρούσα προσφυγή.

Η προσφυγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη, με €1.400 έξοδα εναντίον του αιτητή και υπέρ των καθ' ων η αίτηση, πλέον Φ.Π.Α., αν υπάρχει.

Φ.ΚΩΜΟΔΡΟΜΟΣ, Δ.Δ.Δ.

[1] Σύμφωνα με την εν λόγω διάταξη, «Προς επίτευξιν του σκοπού του Οργανισµού, το ∆ιοικητικόν Συµβούλιον, τηρουµένων των διατάξεων του παρόντος Νόµου, κέκτηται αρµοδιότητα όπως [.] (ζ) εγκρίνη τους αθλητικούς χώρους διά τας εν αυτοίς διεξαγοµένας πάσης φύσεως εξωσχολικάς αθλητικάς εκδηλώσεις και αγώνας και ορίζη τας τιµάς των εισιτηρίων εισόδου εις τους αθλητικούς χώρους και τα τέλη, δικαιώµατα και επιβαρύνσεις άτινα δέον να καταβάλλωνται εις αυτόν ως επίσης και τα εκ των καθαρών εισπράξεων ποσοστά, άτινα δέον να καταβάλλωνται εις τας οικείας αθλητικάς οµοσπονδίας, αθλητικά σωµατεία ως και εις τας διοικούσας επιτροπάς των αθλητικών χώρων, ως δικαιώµατα γενικής εποπτείας, ενοικιάσεων και οικονοµικής επιστασίας:».

»

Η πιο πάνω απόφαση του αδελφού Δικαστή Κωμοδρόμου με βρίσκει σύμφωνο σε όλα τα σημεία της, αφορά δε τους ίδιους ισχυρισμούς και κατ’ ουσία τα ίδια ουσιώδη γεγονότα (πλην το ότι αφορά η εδώ επίδικη επιβολή φόρου ή τέλους θεάματος διαφορετικούς ποδοσφαιρικούς αγώνες) και νομικά προδικαστικά ζητήματα, τα οποία είναι προς εξέταση και στην παρούσα. Συνεπώς, βρίσκω, ότι το σκεπτικό, οι παραπομπές στη νομολογία και η κατάληξη της ως άνω απόφασης στην Προσφυγή Αρ. 194/2012 (supra) βρίσκει πλήρους εφαρμογής και στην παρούσα προσφυγή και, συνεπώς, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη, αποδεχόμενος προς τούτο την βασιμότητα των ίδιων προδικαστικών ζητημάτων, τα οποία εξετάστηκαν και έγιναν αποδεκτά και στην Προσφυγή Αρ. 194/2012 (supra).

Επιδικάζονται έξοδα 1200 Ευρώ πλέον, Φ.Π.Α., αν υπάρχει τέτοια υποχρέωση καταβολής του από τους καθ’ ων η αίτηση, εναντίον του αιτητή και υπέρ των καθ’ ων η αίτηση.

Γ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΔΔΔ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο