V CZ 4/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 4/10

POSTANOWIENIE

Dnia 25 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)

SSN Kazimierz Zawada

SSN Dariusz Dończyk (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Okręgowego Urzędu Miar w W.

przy uczestnictwie Spółdzielni Mieszkaniowej „C.(…)” w W. i Gminy W.

o stwierdzenie zasiedzenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 lutego 2010 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 5 października 2009 r., sygn. akt II Ca (…) (II WSC (…),

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 października 2009 r. Sąd Okręgowy w W.

odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy Skarbu Państwa - Okręgowego Urzędu Miar w

W. ze względu na niespełnienie wymagań konstrukcyjnych określonych w art. 3984 § 1

pkt 2 i 3 k.p.c. Sąd uznał, że skarga nie zawiera przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienia, zaś zawarte w uzasadnieniu twierdzenia nie spełniają wymagań

ustawowych. W zażaleniu skarżący, zarzucając niewłaściwe zastosowanie art. 3984 § 1 i

2 k.p.c., wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zasady zastępstwa procesowego przed Sądem Najwyższym określa art. 87 1

k.p.c., który przyjmuje regułę, że postępowanie przed Sądem Najwyższym, a także

czynności procesowe związane z tym postępowaniem podejmowane przed sądem

niższej instancji objęte są przymusem adwokacko-radcowskim. Przymus ten obejmuje

wszystkie postępowania toczące się przed tym Sądem, w tym więc także postępowanie

zażaleniowe. Jednakże w odniesieniu do postępowania przed Sądem Najwyższym

zastępstwo Skarbu Państwa przez Prokuratorię Generalną ma charakter wyłączny (art.

4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa,

Dz. U. Nr 169, poz. 1417 ze zm.). Istotą tej regulacji jest przyznanie funkcjonariuszom

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (radcom i starszym radcom, a także Prezesowi

i wiceprezesom) wyłącznego uprawnienia do zastępowania Skarbu Państwa przed

Sądem Najwyższym. Z przepisu tego, mającego charakter ustrojowy, wynika również

norma o charakterze procesowym. Przepis ten przyznaje zdolność postulacyjną przed

Sądem Najwyższym wyłącznie Prokuratorii Generalnej, pozbawiając jednocześnie tej

zdolności adwokatów i radców prawnych. Z tego względu czynności podejmowane

przed Sądem Najwyższym przez podmioty inne niż Prokuratoria Generalna są

pozbawione skuteczności również wówczas, gdy Prokuratoria nie wykonuje w sposób

czynny zastępstwa procesowego Skarbu Państwa.

Zgodnie z art. 871 § 3 k.p.c., przepisu § 1 tego artykułu, nie stosuje się, gdy

zastępstwo procesowe Skarbu Państwa jest wykonywane przez Prokuratorię Generalną.

Trzeba podkreślić, że art. 871 § 3 k.p.c. odnosi się do całej zawartości normatywnej art.

871 § 1 k.p.c., a zatem do obu zdań składających się na ten przepis. Prowadzi to do

wskazanego wyżej wniosku, że w sytuacjach objętych hipotezą art. 87 1 § 3 k.p.c.

przymus adwokacko-radcowski jest wyłączony w postępowaniu przed Sądem

Najwyższym.

Skoro

głównym

motywem

wyłączenia

przymusu

adwokacko-

radcowskiego było przekazanie zastępstwa Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej, to

w zakresie, w jakim przymus ten jest wyłączony, obowiązuje wyłączne zastępstwo przez

Prokuratorię Generalną.

Innymi słowy, art. 871 § 3 k.p.c. należy interpretować w ten sposób, że w

sprawach, w których obowiązuje wyłączne zastępstwo Skarbu Państwa przez

Prokuratorię Generalną, nie jest dopuszczalne zastępowanie go przez jakikolwiek inny

podmiot (por. postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2006 r., I CSK 415/06, niepubl.,

postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2008 r., II CSK 583/08, niepubl. postanowienie SN

z dnia 5 sierpnia 2009 r., II CSK 230/09, niepubl.).

W przedmiotowej sprawie zażalenie zostało wniesione przez adwokata Z. W.

Środek zaskarżenia wniesiony przez podmiot pozbawiony zdolności postulacyjnej

podlega odrzuceniu bez wzywania do poprawienia pisma.

Z podanych względów, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. i

373 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.