V CSP 1/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSP 1/11

POSTANOWIENIE

Dnia 29 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 grudnia 2011 r.

sprawy ze skargi U. G.

na przewlekłość postępowania Sądu Najwyższego w Warszawie

w sprawie z powództwa U. G.

przeciwko Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w K.

o uchylenie oceny okresowej pracownika samorządowego

i dokonania nowej oceny,

umarza postępowanie.

Uzasadnienie

Powódka U. G. w skardze, która wpłynęła do Sądu Najwyższego w dniu 12

grudnia 2011 r., wniosła o stwierdzenie, że w sprawie z jej powództwa przeciwko

Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w K. o uchylenie oceny okresowej

pracownika samorządowego i dokonania nowej oceny nastąpiła przewlekłość

postępowania, także w postępowaniu przed Sądem Najwyższym toczącym się pod

sygnaturami: II PK 226/08 i II PK 274/10.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy (w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych) dwukrotnie orzekał w sprawie U. G., uwzględniając jej środki

odwoławcze postanowieniem z dnia 4 lutego 2009 r. (sygn. akt II PK 26/08) oraz

wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II PK 274/10). Skarżąca nie

kwestionuje w istocie postępowań toczących się przed Sądem Najwyższym,

zarzuca natomiast przewlekłość postępowania przed sądami powszechnymi.

Dla rozpoznania jej skargi odnoszącej się do postępowań przed Sądem

Najwyższym istotne jest przede wszystkim to, iż zostały one prawomocnie

zakończone; ostatnie w dniu 6 kwietnia 2011 r., z przekazaniem akt Sądowi

Apelacyjnemu. Skargę na naruszenie prawa strony do

rozpoznania sprawy w

postepowaniu

składa

sądowym

bez

nieuzasadnionej

zwłoki

się

w

toku

postępowania sądowego do sądu, przed którym te postępowanie się toczy (art. 5

ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony

do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.). Na tle tego przepisu ukształtował się

w judykaturze pogląd, że postępowanie skargowe wszczęte po prawomocnym

zakończeniu

sprawy,

której

skarga

dotyczy,

podlega

umorzeniu

jako

bezprzedmiotowe (zob. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2006 r.,

III SPP 156/05, OSNP 2006, nr 23-24, poz. 374 i z dnia 27 marca 2009 r., I CSP

1/09,

niepubl.).

Skoro

więc

wzmiankowane

postępowania

przed

Sądem

Najwyższym zostały prawomocnie zakończone przed wniesieniem skargi U. G.

należało w tej części skargi postępowanie umorzyć (art. 386 § 3, art. 394 1 § 3 i art.

39821 k.p.c w związku z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez

nieuzasadnionej zwłoki).