V CSK 266/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 266/09

POSTANOWIENIE

Dnia 3 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Wojciech Jan Katner

w sprawie z wniosku J.M.

przy uczestnictwie E.M., D.M., J.D., T.D. i P.D.

o zniesienie współwłasności nieruchomości,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 grudnia 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 24 marca 2009 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Skarga

kasacyjna

wnioskodawcy

J.M.

dotyczy postanowienia

Sądu

Okręgowego z dnia 24 marca 2009 r. w sprawie o zniesienie współwłasności

nieruchomości zabudowanej wielolokalowym budynkiem w K. Skarga zarzuca temu

postanowieniu, wydanemu na skutek apelacji wnioskodawcy i uczestników

postępowania naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 140 k.c. w

związku z art. 195, 206 i 207 k.c., art. 206 i 207 k.c., art. 224 § 2 w zw. z art. 225

k.c., art. 226 k.c., a także art. 211 i 212 k.c. W zakresie prawa procesowego zarzuty

dotyczą art. 328 w zw. z art. 233 § 1 i 382 k.p.c., także art. 233 k.p.c., art. 162, 618

§ 1 i 2 oraz 328 § 2 k.p.c.

Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazuje się na jej oczywistość

oraz formułuje się zagadnienie prawne. Wnosi się o uchylenie zaskarżonego

postanowienia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania ewentualnie uchylenie postanowień Sadów obu instancji i przekazanie

sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania z rozstrzygnięciem

o kosztach.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako nie spełniająca warunków prawnych.

Przede wszystkim nie są w ogóle uzasadnione jej podstawy do przyjęcia. Skarżący

wskazuje na oczywistość skargi dowodząc to wadliwościami zaskarżonego

postanowienia,

które

wymagałyby

dopiero

rozpatrzenia

w

toku

dalszego

postępowania. Skarżący winien umieścić w samym wniosku wywód prawny

wskazujący na to, w czym wyraża się „oczywistość” wnoszonej skargi i przedstawić

stosowne, wystarczające oraz przekonujące argumenty. Ograniczenie się tylko do

stwierdzenia, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona nie spełnia

w żadnym stopniu wymagania uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do

rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ

28/06, Lex nr 198531; z dnia 18 stycznia 2006 r., II CSK 166/05, niepubl. oraz

z dnia 3 kwietnia 2006 r., III CSK 85/06, niepubl.). O tym, że skarga jest oczywiście

uzasadniona nie może decydować argumentacja zawarta w uzasadnieniu jej

podstaw, tylko argumenty wyraźnie i przekonująco świadczące o okolicznościach

uzasadniających rozpoznanie tej skargi (postanowienie SN z dnia 21 kwietnia

2006 r. II CSK 76/06, OSG 2007, nr 1-2, poz. 13; postanowienie SN z dnia

2 kwietnia 2008 r., III CZ 10/08, niepubl.). Oczywistość skargi rozumie się jako

wykazanie rażącego naruszenia prawa lub podstawowych zasad praworządnego

państwa, widocznych bez przeprowadzania szczegółowej analizy przepisów

(postanowienia SN z dnia 26 kwietnia 2006 r. II CZ 28/06, Lex nr 198531; z dnia

27 kwietnia 2006 r. I CZ 15/06, niepubl.; z dnia 29 listopada 2007 r. II CSK 460/07,

niepubl.; z dnia 18 czerwca 2008 r. III CSK 110/08, niepubl.).

Podobnie się sprawa przedstawia ze sformułowanym zagadnieniem

prawnym. Skarżący kwituje to wzajemną relacją uprawnień do współposiadania

przewidzianych w art. 206 k. c. i obowiązku rozliczenia pożytków i przychodów

stosownie do posiadanych udziałów, według art. 207 k.c. Tymczasem należało

wskazać, nie tylko na czym problem polega, ale dlaczego nie można sobie z nim

poradzić w toku zwykłej wykładni przepisów. Nie ma nic w uzasadnieniu skargi

o rozbieżnościach doktrynalnych lub w orzecznictwie. Także w tym przypadku są

skrystalizowane poglądy, jak ma wyglądać uzasadnienie problemu prawnego, jeśli

rzeczywiście występuje a nie odnosi się właściwie tylko do braku zgody strony na

ustalenia faktyczne i ocenę prawną Sądu II instancji.

Wywód skarżącego musi zawierać pogłębioną analizę prawną, ze wskazaniem

stanowiska orzecznictwa i doktryny, wiążącego się ze sformułowanym konkretnie

problemem prawnym a nie ogólnym jego wyobrażeniem, i to tylko ze względu na stan

faktyczny rozpoznanej sprawy, nie po myśli skarżącego (postanowienie SN z dnia

15 października 2002 r. II CZ 102/02, niepubl.). Nie jest zatem z pewnością spełniony,

nie tylko warunek prawny, aby istotne zagadnienie prawne w sprawie uzasadniało

jego rozpatrzenie (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), ale zagadnienie to w ogóle nie zostało

w skardze

sformułowane

w

sposób,

wymagany

dla

uzasadnienia

wniosku

o jej przyjęcie do rozpoznania (obecnie art. 3984 § 2 k.p.c.). W skardze dominuje

polemika z ustalonymi faktami, choć uzasadnienie przez Sąd zaskarżonego

postanowienia jest bardzo solidne. Sąd Najwyższy nie rozpoznaje zarzutów

dotyczących ustaleń faktycznych, nie jest przecież trzecią instancją. Występuje

również wewnętrzna sprzeczność pomiędzy wskazywaną oczywistością skargi,

a sformułowanym zagadnieniem prawnym, które wymagałoby dopiero analizy, a więc

nie jest ono oczywiste, także dla skarżącego.

W związku z powyższym, na skutek braku należycie uzasadnionego wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a także ze względu na treść

uzasadnienia należało skargę odrzucić na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.