V CSK 263/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CSK 263/09

POSTANOWIENIE

Dnia 3 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Wojciech Jan Katner

w sprawie z powództwa A.F.

przeciwko A.K.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 grudnia 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od powódki na rzecz

pozwanej 1.800,- (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Na skutek apelacji obu stron postępowania, Sąd Apelacyjny, wyrokiem z

dnia 11 marca 2009 r. zmienił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i powództwo

wobec A.K. oddalił, oddalając także apelację powódki A.F. Powództwo dotyczyło

udzielenia pożyczki w wysokości 150000 złotych, z których 120000 zostało

wcześniej spłaconych, a 30000 złotych zasądzonych w toku instancji.

W

skardze

kasacyjnej

powódki'

zarzucono

naruszenie

przepisów

postępowania, co miało istotny wpływ na wyniki sprawy, przez niewłaściwe

niezastosowanie art. 504 § 1 k.p.c. i nie odrzucenie sprzeciwu od nakazu zapłaty.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę wniesiono o odmówienie jej

przyjęcia, ewentualnie o jej oddalenie z zasądzeniem kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu. Nie spełnia ona żadnych przesłanek formalnych

ani merytorycznych, wymienionych w art. 3984 k.p.c. i wynikających z art. 3983

k.p.c. Mimo że wielokrotnie już Sąd Najwyższy zwracał uwagę, iż należy najpierw

dowieść podstaw do przyjęcia skargi, a potem przedstawić uzasadnienie zarzutów

odnoszących się do zaskarżonego orzeczenia, skarżący tego nie uczynił (z wielu,

postanowienie SN z dnia 9 listopada 2000 r. II CKN 1385/00, OSNC 2001, nr 3,

poz. 51). Nie zauważył również, że w chwili wnoszenia skargi obowiązywały zmiany

w k.p.c., nakazujące wyodrębnić w skardze kasacyjnej wniosek o jej przyjęcie

(art. 3984 § 2 k.p.c.). Jest wprawdzie zdanie zawierające taki wniosek, ale tylko

przez użycie słów o oczywistej zasadności skargi i o wystąpieniu istotnego

zagadnienia prawnego.

Z uzasadnienia nie wiadomo, na czym ma polegać oczywistość skargi.

Stosownie do stanowiska SN skarga kasacyjna nie jest oczywiście uzasadniona,

jeżeli się tej oczywistości nie wykaże w samym wniosku o przyjęcie skargi

do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ

28/06, Lex nr 198531; postanowienie z dnia 18 stycznia 2006 r., II CSK 166/05 oraz

postanowienie z dnia 3 kwietnia 2006 r., III CSK 85/06, niepubl.). O tym, że skarga

jest oczywiście uzasadniona nie może decydować argumentacja zawarta

w uzasadnieniu jej podstaw, tylko argumenty wyraźnie i przekonująco świadczące

o okolicznościach uzasadniających rozpoznanie tej skargi (postanowienie SN

z dnia 21 kwietnia 2006 r. II CSK 76/06, OSG 2007, nr 1-2, poz. 13; postanowienie

SN z dnia 2 kwietnia 2008 r., III CZ 10/08, niepubl.).

Oczywistość skargi rozumie się jako wykazanie rażącego naruszenia prawa

lub

podstawowych

zasad

praworządnego

państwa,

widocznych

bez

przeprowadzania szczegółowej analizy przepisów (postanowienia SN z dnia

26 kwietnia 2006 r. II CZ 28/06, Lex nr 198531; z dnia 27 kwietnia 2006 r. I CZ

15/06, niepubl.; z dnia 29 listopada 2007 r. II CSK 460/07, niepubl.; z dnia 18

czerwca 2008 r. III CSK 110/08, niepubl.).

Podobnie się przedstawia kwestia podniesienia istotnego zagadnienia

prawnego, jakie wystąpiło w sprawie, wymagającego, zdaniem skarżącego

rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy. Problem procesowy jest przedstawiony

enigmatycznie i opisowo, nie ma nic o dotychczasowych doświadczeniach

związanych z tym problemem, ani poprzez orzecznictwo, ani wypowiedzi doktryny

prawa. Tam, gdzie jest odwołanie się do takich źródeł jest to i całkowicie nie

wystarczające i nie merytoryczne.

Zaskarżany nie jest właściwie wyrok II instancji, a zachowania przed Sądem

I instancji. Treść skargi dotyczy wyłącznie ustaleń faktycznych, w tym zakresie

przywrócenia terminu do zgłoszenia sprzeciwu wobec nakazu zapłaty. To nie

podlega ani badaniu ani ocenom Sądu Najwyższego (art. 398 3 § 3 i art. 39813 § 2

k.p.c.).

Dlatego też skarga kasacyjna podlega odrzuceniu na podstawie art. 398 6 § 3

k.p.c., a o kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z art. 398 21

i art. 391 § 1 k.p.c.