V CNP 82/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 82/09

POSTANOWIENIE

Dnia 19 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z wniosku wierzycieli D. R., A. R.-W., A. R. i R. R.

przy uczestnictwie dłużników J. B. i Z. B.

oraz wierzycielki A. W.

o egzekucję z nieruchomości,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 lutego 2010 r.

na skutek skargi uczestnika postępowania J. B.

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Okręgowego w J.

z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II Cz (…) [II WSC (…)],

odrzuca skargę i nie obciąża skarżącego obowiązkiem zwrotu kosztów

postępowania wywołanego skargą uczestniczce A. W.

Uzasadnienie

Dłużnik

J.

B. wniósł

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w J. z dnia 3 grudnia 2008 r., którym

oddalono jego zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w J. z dnia 10

października 2008 r. Tym ostatnim postanowieniem Sąd I instancji dokonał przybicia

prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w J. przy ul. S. wraz z

prawem własności posadowionego na tej działce budynku, na rzecz wierzycielki A. R.W. Sąd drugiej instancji nie podzielił stanowiska dłużnika, że przybicie udzielone zostało

wadliwie z uwagi na niewysłuchanie wcześniej obecnego na posiedzeniu dłużnika, co

uniemożliwiło mu podniesienie zarzutu nieaktualności oszacowania przedmiotu

egzekucji. Sąd Okręgowy uznał, że wysłuchanie dłużnika rozumieć należy jako

umożliwienie mu złożenia oświadczenia, a ewentualne uchybienia w tym zakresie nie

mogą być podnoszone w zażaleniu, skoro dłużnik nie zgłosił zastrzeżeń do protokołu w

trybie art. 162 k.p.c.

Skarżący oparła swoją skargę na zarzutach naruszenia art. 45 ust. 1 oraz art. 64

ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 989 i art. 162 zd. 2 k.p.c. przez uniemożliwienie mu

zgłoszenia zarzutów dotyczących dezaktualizacji oszacowania nieruchomości, czego

skutkiem stało się przejęcie przez wierzycielkę A. R.-W. egzekwowanych praw za kwotę

niewspółmiernie niską w stosunku do ich rynkowej wartości. W rezultacie dłużnikowi

wyrządzona została szkoda, polegająca na uzyskaniu zbyt niskiej sumy za użytkowanie

wieczyste i własność budynku objętych przybiciem. Szkodę tę skarżący oszacował odwołując się do notoryjnej wiedzy o wzroście cen nieruchomości na przełomie 2007 i

2008 r. - na 135.000 zł (2/3 różnicy wynoszącej wg niego 200.000 zł)

Jako przepisy, z którymi zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne wskazane zostały

art. 45 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 Konstytucji RP.

Skarżący podniósł, że ze względu na treść art. 398 1 § 1 k.p.c. od orzeczenia nie

było możliwe złożenie skargi kasacyjnej. Nie zachodzi także żadna z podstaw do

wystąpienia o wznowienie postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać szereg elementów konstrukcyjnych.

Należą do nich:

1)

oznaczenie orzeczenia, od którego skarga jest wniesiona, ze wskazaniem, czy

jest ono zaskarżone w całości lub w części,

2)

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,

3)

wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,

4)

uprawdopodobnienie

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej

przez

wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy,

5)

wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono stosując

art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi,

6)

wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Każdy z tych elementów ma samodzielną rolę i musi być wyodrębniony

w skardze, a także wypełniony odpowiednią treścią.

Skarga złożona przez dłużnika nie ma wszystkich koniecznych składników, nie

zawiera bowiem uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej przez

wydanie zaskarżonego orzeczenia. Warunek ten jest spełniony jedynie wówczas, gdy

strona skarżąca złoży oświadczenie, że szkoda w jej majątku nastąpiła i wskaże rodzaj i

rozmiar tej szkody, a ponadto powoła lub przedstawi dowody lub inne środki

uwiarygodniające jej twierdzenie (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22

listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ., postanowienia tego Sądu z dnia 23 września

2005 r., III CNP 5/05, niepubl.; z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC z 2006 r.,

nr 1, poz. 16, z 15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05, nie publ., czy z 2 kwietnia 2009 r., IV

CNP 96/08, niepubl.). Skarżący tymczasem poprzestał na gołosłownym twierdzeniu, że

poniósł szkodę, ponieważ wartość prawa użytkowania wieczystego i związanej z tym

prawem własności budynku wzrosła od chwili jego oszacowania. Nie przedstawił jednak

żadnych środków dowodowych wspierających to stanowisko i potwierdzających fakt

wzrostu cen rynkowych analogicznych i porównywalnych nieruchomości. Odwołanie się

do wiedzy notoryjnej nie jest w tym wypadku wystarczające, z uwagi na

zindywidualizowane

czynniki

wpływające

na

ruch

cen

nieruchomości.

Generalne tendencje panujące na rynku nieruchomości w określonym okresie nie dają

na tyle pewnych danych, by odwołanie się do nich można uznać za dostateczne

uprawdopodobnienie faktu poniesienia szkody, zwłaszcza jeśli zważyć – na co słusznie

wskazywała przejmująca wierzycielka w postępowaniu zażaleniowym – że przeciwko

tezie

o

zaniżonej

wartości

nieruchomości

przemawia

brak

jakiegokolwiek

zainteresowania jej nabyciem na dwóch kolejnych licytacjach.

Z przytoczonych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 424 8

§ 1 k.p.c.

Orzeczenie o kosztach postępowania ze skargi uzasadnia art. 424 12 w zw. z art.

39821, art. 391 § 1 i art.102 k.p.c. (sytuacja majątkowa skarżącego, w szczególności

jego bardzo niski dochód, przemawia przeciwko obciążeniu go powyższymi kosztami).