V CNP 81/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 81/09

POSTANOWIENIE

Dnia 19 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z wniosku wierzycieli D. R., A. R.-W., A. R. i R. R.

przy uczestnictwie dłużników J. B. i Z. B.

oraz wierzycielki A. W.

o egzekucję z nieruchomości,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 lutego 2010 r.,

na skutek skargi uczestniczki postępowania Z. B.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w J.

z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II Cz (…) [II WSC 9…)],

odrzuca skargę i nie obciąża skarżącej obowiązkiem zwrotu uczestniczce A. W.

kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi.

Uzasadnienie

Dłużniczka Z. B. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w J. z dnia 3 grudnia 2008 r., którym

oddalono jej zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w J. z dnia 10 października

2008 r. Tym ostatnim postanowieniem Sąd I instancji dokonał przybicia prawa

użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w J. przy ul. S. wraz z prawem

własności posadowionego na tej działce budynku, na rzecz wierzycielki A. R.-W. Sąd

drugiej instancji nie podzielił stanowiska dłużniczki, że przybicie udzielone zostało

wadliwie z uwagi na niewysłuchanie obecnego na posiedzeniu drugiego dłużnika – J. B.,

a w konsekwencji uniemożliwiło mu podniesienie zarzutów co do nieaktualności

oszacowania przedmiotu egzekucji. Sąd Okręgowy uznał, że wysłuchanie dłużnika

rozumieć należy jako umożliwienie mu złożenia oświadczenia, a ewentualne uchybienia

w tym zakresie nie mogą być podnoszone w zażaleniu, skoro dłużnik nie zgłosił

zastrzeżeń do protokołu w trybie art. 162 k.p.c.

Skarżąca oparła swoją skargę na zarzutach naruszenia art. 45 ust. 1 oraz art. 64

ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 989 i art. 162 zd. 2 k.p.c. przez uniemożliwienie

współdłużnikowi J. B. zgłoszenia zarzutów dotyczących dezaktualizacji oszacowania

nieruchomości, czego skutkiem stało się przejecie przez wierzycielkę A. R.-W.

egzekwowanych praw za kwotę niewspółmiernie niską w stosunku do ich rynkowej

wartości. W rezultacie dłużniczce wyrządzona została szkoda, polegająca na uzyskaniu

zbyt niskiej sumy za użytkowanie wieczyste i własność budynku objętych przybiciem.

Szkodę tę skarżąca oszacowała odwołując się do notoryjnej wiedzy o wzroście cen

nieruchomości na przełomie 2007 i 2008 r. na 135.000 zł (2/3 różnicy wynoszącej wg

dłużniczki 200.000 zł)

Jako przepisy, z którymi zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne wskazane zostały

art. 45 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 Konstytucji RP.

Skarżąca podniosła, że ze względu na treść art. 398 1 § 1 k.p.c. od orzeczenia nie

było możliwe wniesienie skargi kasacyjnej. Nie zachodzi także żadna z podstaw do

wystąpienia o wznowienie postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, powinna zawierać szereg elementów konstrukcyjnych.

Należą do nich:

1)

oznaczenie orzeczenia, od którego skarga jest wniesiona, ze wskazaniem, czy

jest ono zaskarżone w całości lub w części,

2)

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,

3)

wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,

4)

uprawdopodobnienie

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej

przez

wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy,

5)

wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono stosując

art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi,

6)

wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Każdy z tych elementów ma samodzielną rolę i musi być wyodrębniony

w skardze, a także wypełniony odpowiednią treścią.

Skarga złożona przez dłużniczkę nie ma wszystkich koniecznych składników, nie

zawiera bowiem uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej przez

wydanie zaskarżonego orzeczenia. Warunek ten jest spełniony jedynie wówczas, gdy

strona skarżąca złoży oświadczenie, że szkoda w jej majątku nastąpiła i wskaże rodzaj i

rozmiar tej szkody, a ponadto powoła lub przedstawi dowody lub inne środki

uwiarygodniające jej twierdzenie (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22

listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ., postanowienia tego Sądu z dnia 23 września

2005 r., III CNP 5/05, niepubl.; z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC z 2006 r.,

nr 1, poz. 16, z 15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05, niepubl., czy z 2 kwietnia 2009 r., IV

CNP 96/08, niepubl.). Skarżąca tymczasem poprzestała na gołosłownym twierdzeniu, że

poniosła szkodę, ponieważ wartość prawa użytkowania wieczystego i związanej z tym

prawem własności budynku wzrosła od chwili jego oszacowania. Nie przedstawiła

jednak żadnych środków dowodowych wspierających to stanowisko i potwierdzających

fakt wzrostu cen rynkowych analogicznych i porównywalnych nieruchomości. Odwołanie

się do wiedzy notoryjnej nie jest w tym wypadku wystarczające, z uwagi na

zindywidualizowane czynniki wpływające na ruch cen nieruchomości. Generalne

tendencje panujące na rynku nieruchomości w określonym okresie nie dają na tyle

pewnych danych, by odwołanie się do nich można uznać za dostateczne

uprawdopodobnienie faktu poniesienia szkody, zwłaszcza jeśli zważyć – na co słusznie

wskazywała w postępowaniu zażaleniowym przejmująca nieruchomość wierzycielka –

że przeciwko tezie o zaniżonej wartości przedmiotu egzekucji przemawia brak

jakiegokolwiek zainteresowania jego nabyciem na dwóch kolejnych licytacjach.

Z przytoczonych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 4248

§ 1 k.p.c.

Orzeczenie o kosztach postępowania ze skargi uzasadnia art. 424 12 w zw. z art.

39821, art. 391 § 1 i art. 102 k.p.c. (sytuacja majątkowa skarżącej, przy uwzględnieniu

ponoszonych przez nią koniecznych wydatków na utrzymanie przemawia przeciwko

obciążeniu jej powyższymi kosztami).