V CNP 76/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 76/09

POSTANOWIENIE

Dnia 28 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z wniosku A. C. przy uczestnictwie D. C.

o częściowy podział majątku dorobkowego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 stycznia 2010 r.,

na skutek skargi uczestnika o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt I Ns (…),

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Uczestnik zaskarżył w całości skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 29 listopada 2007 r. wydane

w sprawie o częściowy podział majątku dorobkowego.

Zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c. w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z

prawem

wynika

z

naruszenia

podstawowych

zasad

porządku

prawnego

lub

konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, skarga przysługuje także od

prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie wydanego przez sąd

pierwszej instancji, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych,

chyba

że

jest

możliwa

zmiana

lub

uchylenie

orzeczenia

w drodze

innych

przysługujących stronie środków prawnych. Pojęcie „wypadek wyjątkowy” odnosi się do

przyczyn niezgodności z prawem orzeczenia oraz powodów, dla których strona nie

skorzystała z możliwości jego zaskarżenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 29

listopada 2006 r., II CNP 85/06, niepubl.). Do „wyjątkowych wypadków” można zaliczyć

ciężką chorobę strony uniemożliwiającą wniesienie środka odwoławczego, stan

psychiczny strony uniemożliwiający podjęcie rozsądnej decyzji co do zaskarżenia

niekorzystnego rozstrzygnięcia sądu I instancji, katastrofę, klęskę żywiołową, błędne

poinformowanie przez pracownika sądu o sposobie i terminie zaskarżenia (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z 2 lutego 2006 r. III CNP 4/06, OSNC, nr 6, poz.

113). Skarżący nie wykazał, że w sprawie zaistniał „wyjątkowy wypadek”.

Jeżeli zmiana zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych była

lub jest możliwa albo jeśli nie zachodzi wyjątek, o którym mowa w art. 424 1 § 2 k.p.c.,

skarga podlega odrzuceniu (art. 4248 § 2 k.p.c.).

Wobec powyższego na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił

skargę.